Tattered Clothes Novels & Stories

Ngumiti lang ng mahina ang lalaki, saka sinabi sa dalawang babaeng katabi niya, "Tulungan mo si Miss Tate na magpalit ng damit." "Huwag mo akong hawakan!" Putol ni Avery, itinaas ang kanyang bantay. "Bakit kailangan kong magbago?!" "Paano kung may itinatago kang armas o droga sa iyong damit, Miss Tate?" nakangiting sabi ng isa sa mga babae. "Huwag kang mag- alala. Lalabhan namin ang iyong mga damit at ibabalik sa iyo."

"There. Maligo ka na." "Paano ang damit ko?" Napa-ungol siya at hinawakan ito sa magkabilang braso upang italikod. "Sorry, but I can't unzip it. Kung pipilitin ko'y baka mapunit ang damit." "Tear it open then." "Are you sure? This dress looks expensive." "Who cares? This type of dress is supposed to be torn anyway. Hindi ka ba nanonood ng mga sexy movies?"

Habang nagpapakulo ako ng tubig para sa kape ay nagmadali akong magpalit ng damit. Hindi na komportable ang suot kong gown. Mabigat na ito dahil sa ulan. Paglabas ko ng kuwarto ay may dala akong lumang T-shirt. Ang T-shirt niya. Isa sa mga gamit na naiwan niya noon. Hindi ko na iyon naibalik. At kung minsan, kapag nami-miss ko siya, niyayakap ko iyon bago matulog.

Hinahayaan ko lamang siya sa gusto niyang gawin. Tuluyan na kaming nakababa sa barko kaya ramdam ko sa ilalim ng aking sapatos ang buhangin. Mainit, at nanlalagkit ako sa damit na suot ko, lalo na at may suot akong tela sa loob. May mga humilera naman na mga may kaitiman na mga lalaki, at kapansin pansin ang kanilang mga kasuotan. They are half naked with blue balloon pants. May mga suot silang mga alahas na gawa sa ginto at may mga suot silang turban.

Mas lalo akong natakot dahil parang nabalutan ng masamang hangin ang paligid ng mansion. Andami nila. Puros sila may suot na kulay abo na cloak at naka-hood pababa sa kanilang mga mukha. 'Di ko maaninag ang mga itsura nila dahil natatakpan ito ng malalaki nilang hood.

Those deep black eyes and intimidating aura is here again. Nakasuot na ito ngayong ng itim na t shirt that hugs his body and faded jeans. Hindi ko maiwasang hindi mapatitig sa itim na tinta sa kaliwang braso niya. Maraming nakaukit doon, hindi ko maintindihan. Umakyat ang paningin ko sa mukha niya. Bagsak ang buhok niya, hindi katulad ng huli ko siyang makita.

Mabuti nalang pala ay nabanggit ko ang tsangge, at least kahit paano ay nabago ang atmosphere sa pagitan naming dalawa. May nahanap naman kaming nagtitinda ng damit sa labas, kahit naipaliwanag ko na kay Raziel na gawa ng mga small business market ang mga tinda doon ay iwas pa rin siya. Pero ayos lang naman ‘yun, lalo na ay nasa clothing line rin ang hawak niya. Bumili lang ako ng dalawang jogging pants at dalawa t-shirt, karamihan rin kasi sa tinda sa tsangge ay bihira ang plain na design.

Nakasuot siya ng dress na natatakpan ang kaniyang dibdib at likod ngunit napakaikli naman masyado ng tabas niyon na halos konti lang ang pulgadang inilayo sa kaniyang singit. “Mabuti pa, sunugin mo na yang mga damit mo. Ang dami-dami mong damit puros wala namang kwenta! Kung di kinapos sa tela halos wala ng tela! Nagdamit ka pa?” inis na litanya ni Hunter habang magkakrus ang mga braso sa dibdib. “That’s called fashion wear kasi palibhasa—” hindi maituloy ni Amara ang kaniyang sasabihin habang sinusuyod ang suot ng lalaki dahil hindi naman ito baduy manamit!

“Maraming salamat po. Isesend ko na lang ang kulang ni Mama na Sampung libo sa account mo.” “Sige. Maraming salamat.” Pagkatapos ng tawag na iyon ay napaupo siya. Tumingin siya sa trenta pirasong tops at agad na lamang niyang pinasok isa-isa ang mga ito sa lagayan. Hindi siya nagsasawa na basahin ang nakasulat sa ibaba ng logo ng packaging ng mga damit na tinatahi niya. “Adellilah Clothings,” mutawi niyang muli at agad na ngumiti. Ito ang nagsilbing libangan niya habang sinusubukang umusad mula sa nakaraan niyang binalot ng dilim.

At isang larawan noong nginitian siya nito nang parang siya lang ang tao sa mundo. Ngunit ngayon, ang mga ngiting iyon ay parang alaala na lang ng isang panaginip na hindi na mauulit. Dahan-dahan niyang itinupi ang lahat ng damit sa maliit na maleta. Walang magarbo, walang drama—pero bawat tiklop ay may kasamang luha.