Romans & histoires Tawagan

Tumawa lang ang gaga! *****

dagdag ko at tinaasan siya ng kilay Ngumuso naman siya "Wala na bang palugid or dagdag?" "Wala na, next month ulit" tinaas ko ang aking kilay sa kaniya "Damn that's long, I'll seduce you instead so I can fvck you---" hindi ko siya pinatapos sa kaniyang sasabihin "RAVEN!" Tawa naman siya ng tawa na kinuha ang aking kamay "Alright, I'll stop since my baby is shy"

�𝙖𝙬𝙖𝙙 𝙠𝙖 𝙣𝙞𝙮𝙖~𝙗𝙚𝙘𝙖𝙪𝙨𝙚 𝙛𝙤𝙧𝙜𝙞𝙫𝙚𝙣𝙚𝙨𝙨 𝙖𝙮 𝙝𝙞𝙣𝙙𝙞 𝙝𝙞𝙣𝙞𝙝𝙞𝙣𝙜𝙞 𝙠𝙪𝙨𝙖 𝙮𝙖𝙣𝙜 𝙗𝙞𝙣𝙞𝙗𝙞𝙜𝙖𝙮 𝙟𝙪𝙨𝙩 𝙬𝙖𝙞𝙩 𝙣𝙖 𝙠𝙪𝙨𝙖 𝙠𝙖 𝙣𝙞𝙮𝙖𝙣𝙜 𝙥� �𝙩𝙖𝙬𝙖𝙧𝙞𝙣"mahabang sabi niya tss lalim naka relate ako tss but hes right even if she doesn't want to talk to me atleast makapag sorry man lang ako.

“From now on… you belong to me.” Parang binuhusan ng malamig na tubig si Laura. Napaatras siya, hawak ang laylayan ng kanyang damit. “A-ano pong ibig niyong sabihin. Walang emosyon, walang alinlangan. “It means exactly that. You can’t run. You can’t hide. Every single part of you… is mine. Until your last breath.” Napakagat-labi si Laura, nanlalabo ang paningin sa takot. “B-bakit ako? Wala naman akong halaga…”

Ang bawat umaga ay nagsisimula sa ritual ng paggalang sa lupa at pag-inom ng kava kasama si Tave at ang mga elders. "Rafael, ang ritmo mo ay iba," sabi ni Tave isang umaga, habang nagtatanim sila ng bamboo shoots. "Ang ibang foreigners ay nagmamadali. Ang pagmamadali ay lumilikha ng bagyo. Ikaw, ikaw ay nag-iingat ng kapayapaan."

" Tawagin mo ang papa mo,upang ma-iligtas ko ang mama mo!''' Okay lang ba sayo iyon karra?'''

Tila ‘di makapaniwala kong tanong sa kanya. “Oo, nga!” “Tingnan mo!” Humarap ako sa bulletin board. Nilagay ko ang hintuturo dumireto ako sa letter T.” “Tae, Tigilo, Tikling, Timawa, Tubol! Ako nga to!” Tubol, Annalita Perpetua

tatawa tawa ding sabi ni himpapawid Sina dugo at anak ng kahoy naman ay tatawa tawa pa rin. Napanguso ako kasi pakiramdam ko parang ang b*bo-b*bo ko tapos sila ang tatalino. Eh ano ba ang inu-ungot ko, matagal naman na akong b*bo ah. "Malay ko bang outer shell pala yun?"

Tumingin si Esteban sa Taraw na nagtataka. "Nangangahulugan ito na ang iyong kamatayan ay lumapit at mas malapit, ang lungsod ng Laguna ay aking teritoryo, kung paano ko nais na i-play ka sa kamatayan, kailangan mong mamatay." Sabi ni Taraw. "Oh?" Itinaas ni Esteban ang kanyang kilay at sinabi nang may ngiti: "Ikaw ay talagang napakalakas, ang buong lungsod ng Laguna ay iyong teritoryo.

At sa loob ng paper bag, isang mamahaling gown mula sa isang designer brand na nababasa lang niya sa magazine. Kasama ang isang maliit na note: Alana, Pasensya na at hindi ako nakabalik agad. May kailangan lang akong ayusin, ang kinabukasan natin. Huwag mong pansinin ang tseke. Hindi iyon kabayaran. Gusto ko lang siguraduhing may pang-emergency ka kung sakali. At ang gown... gusto kitang makita sa Tagaytay bukas. Hindi dahil gusto kitang ipagmalaki sa pamilya ko kahit na gusto ko, kundi dahil gusto kong maging komportable ka. Alam kong hindi ito ang mundo mo, pero gusto kitang ipakilala sa mundo ko. Kasama ko.