Novel & Cerita Tawagan

Tumingin si Esteban sa Taraw na nagtataka. "Nangangahulugan ito na ang iyong kamatayan ay lumapit at mas malapit, ang lungsod ng Laguna ay aking teritoryo, kung paano ko nais na i-play ka sa kamatayan, kailangan mong mamatay." Sabi ni Taraw. "Oh?" Itinaas ni Esteban ang kanyang kilay at sinabi nang may ngiti: "Ikaw ay talagang napakalakas, ang buong lungsod ng Laguna ay iyong teritoryo.

At sa loob ng paper bag, isang mamahaling gown mula sa isang designer brand na nababasa lang niya sa magazine. Kasama ang isang maliit na note: Alana, Pasensya na at hindi ako nakabalik agad. May kailangan lang akong ayusin, ang kinabukasan natin. Huwag mong pansinin ang tseke. Hindi iyon kabayaran. Gusto ko lang siguraduhing may pang-emergency ka kung sakali. At ang gown... gusto kitang makita sa Tagaytay bukas. Hindi dahil gusto kitang ipagmalaki sa pamilya ko kahit na gusto ko, kundi dahil gusto kong maging komportable ka. Alam kong hindi ito ang mundo mo, pero gusto kitang ipakilala sa mundo ko. Kasama ko.

*Kainaman- grabe/sobra *latite- sobrang dumi *ike- ikaw *pahapunan- pakain sa hapon bago ang okasyon kinabukasan *babag- away/nag-aaway *Are- ito *Pihong- sigurado/siguradong *masusumbi- masusuntok

sagot ko dito. Tumango na lang muna ito dahil nasa harapan na kami at pinili namin agad ang gusto namin. "Miss ano ito?" narinig kong tanong ni Trevor sa babae at tinuro nito ang isang uri ng tinapay na tinatawag na Pan de Regla. "Pan de Regla po yan Sir." naka ngiti na sagot ng babae na kina ngiwi ni Trevor. "Sampung piraso po niyan Miss. Sigurado kapag na tikman niya 'yan ubos yan sa kanya baka kulang pa.." sagot ko na kina tawa ng babae.

Kalaunan ay nagkasundo silang magdiwang sa pinakabagong bar sa bayan, ang 'Farouz' .pagkatapos ng mahabang araw sa trabaho, nagpasya si Daylan na mamasyal, lumabas siya sa kanyang gusali pagkatapos magtrabaho ng maraming oras, gabi na. Nagpatuloy siya sa paglalakad sa kahabaan ng kalye na hindi nagpupunta sa kung saan partikular, naglalakad lamang na hinahangaan ang paligid nang may matingkad na berdeng liwanag ang kanyang mata. .naglakad siya palapit at nakita niyang isa itong bar na may pangalan na "FAROUZ?....Hmm, kakaibang pangalan" sabi niya sabay lakad papunta dito para tingnan ito.

Tawagin mo akong Ezran. Naramdaman ko ang isang panginginig na dumaloy sa akin, na para bang isang bawal na bagay ang nabibiyak. Ang salitang "Ezran" na binibigkas sa unang panauhan ay tila sabay na pamilyar at walang galang. Naiisip ko ang lahat ng pagkakataong ang kanyang pangalan ay pinangungunahan ng mga titulo, ang alingawngaw ng mga silid-pulungan at ng mga artikulong hindi ko kailanman nabasa ngunit siya'y palaging inilalagay sa tuktok. Ang pagtatawag ng "ikaw" ay magiging isang pagguho ng mga protokol, ngunit isa ring tagumpay laban sa lamig ng kanyang mundo.

Asar din 'tong si Tyrant. "Da," "Da?" "--ddy." "---ddy." "Daddy." "Dado." "HAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHA!" Tawanan naming lahat. Tyrant laughed with us too habang pumapalakpak. Kulang na lang ay maihagis siya ni Van sa inis. Well, baby pa din naman siya kahit medyo special siya. Matalino 'yan paglaki panigurado.

Biglang meron tumapik sa likuran ko at napalingon ako’t nakilala ko kaagad siya. “Tito Barok, nagulat naman ako sa’yo.” “Laki mo na bata ah, at ang gwapo mo ah. Mana ka talaga sa lahi namin.” Sabi nito at napansin ko na pogi pa lang itong si Tito Barok, matikas ang pangangatawan, mabulas, malaking tao, pulido ang mga masels, kulay tsokolate ang balat, maitim masyado ang buhok, may bigote, nausbong ang buhok sa kili-kili dahil naka-jersy lang siya, pinsan siya ni tatay kaya hindi ko talaga siya Tito, biologically, “…oh, bakit kasama mo itong si Vanvan bakla? Naging bakla ka na ba talaga?”

bungad niya, ramdam ang tensyon sa bawat salita. “By the way,” biglang sinabi ni Wendell, tumayo at kumilos papalapit sa sofa, “ang kapitbahay natin… bumalik na sa bayan.” “WHO?” tanong ni Sean, nakataas ang kilay, sabik sa detalye. “Alalahanin niyo ang cheerleader ng high school, ‘yung head over heels sa’yo, Moises?” paalala ni Wendell, nakangisi.

Ang tunog ng kaniyang tawa ay ang pinakamagandang musika na dinala ng hangin sa gabing ito. ​Habang binabaybay namin ang kahabaan ng daan patungo sa aming bagong simula, alam kong anoman ang harapin naming bukas, hindi na ako matatakot. Ang bawat sugat ng nakaraan ay natakpan na ng pag-ibig na dumaan sa apoy, at ngayon, handa na kaming mamuhay sa mundong kami naman ang may-akda. James POV