Teka Lang Novels & Stories

wika ko Naman Kay Lola. Tumango Naman Siya sakin at mukhang naawa Siya sa kalagayan ko. " Talagang batang iyon, pag talaga Makikita ko Yun mamaya kahit matanda ako ay talaga Naman sisipain ko at kukurutin ko Yung Tenga Niya!" Inis na wika ni Lola. "Mag gagayak na muna ako, kakain muna Tayo Bago Tayo aalis." Wika naman Niya.

humihikbing wika nito "May nangyari kasi kaya Hindi Ako naka punta" "Ano bang nangyari?Akala ko ba ayos na ang lahat?" "Dixie kidnapped me.... dinala niya ako sa Isang Isla na hindi ko alam kung saan" " Ha?!Ganun na ba kadesperada ang batang Yun sayo?"Puno ng insultong wika nito Wala sa oras na pakuyom ang kamao

Kaagad itong tumakbo palapit kay Jass at yumakap. “Hello, baby! I missed you.” “I missed you rin po, TitaMommy.” “How are you? Good boy ka ba kay Mama mo? Hindi ka ba nagpapasaway sa kaniya?” Umiling naman ang anak ko habang nakangiti pa rin. “I’m always good boy po, TitaMommy. Always ko naman pong tinatandaan ang bilin mo sa akin, e!” He’s only five. But when you talk to him, he answers well. And he knows how to speak Tagalog, because I always taught him before. I don’t want him to lose his mother tongue.

usal ko. I saw how his blue eyes glistened in delight. “It was so damn good to hear you uttering my name, Mia Adorabile Dea.” “T-Teka. . . P-Paano ka nakapasok dito?” nauutal kong tanong. Sobrang lakas ng kabog ng aking dibdib dahil sa kaba at takot kung bakit siya nandito.

mahinang bulong ng kanyang anak ngunit rinig naman ito ng lahat. She chuckled and replied, “They are using Tagalog, baby. It’s a language used by Filipino people.” “Is it in Europe?” “No.” Umiling siya rito. “It’s in Southeast Asia.” “Oh.” Napatango-tango ito. “Eat more vegies, okay?” aniya sa anak. Nakangiti namang tumango ang bata at nagsimula nang kumain.

Infairness, ang cute niya. “English has been the language taught to me since then. I can understand tagalog, but I can't talk.” Tinignan ko siya, mukhang nasa limang taon o anim na taon na siya pero grabe na ang pag-iisip. Buti at hindi niya ako inisipan ng masama. Sumasama agad siya sa mga tao. “Sige nalang. Ihahatid na nga kita. Baka hanggang mamaya tuluyan ng magdurugo ilong ko.”

“Ang galing naman. Matatas ka pa rin palang mag-Tagalog kahit na ang tagal mong hindi nakabalik?” “Ignorante lang ang mga taong nagsasabing hindi na marunong sa wika nila kapag nagpunta sila sa ibang lugar, at hindi na raw marunong kumain ng tuyo,” real talk niya. Napahalagpak tuloy ng tawa si Pressy. “May point ka, Insan.” Sakay ng kotse ay pauwi sila ni Pressy sa bahay nila. Doon muna siya titira pansamantala habang wala pa siyang titirhan sa Maynila.

“Ramdam ko lang. I don’t know. It’s in your eyes. Parang may bigat kang pilit kinikimkim. Parang… may parte ng buhay mong hindi mo maibahagi sa akin.” Huminga siya nang malalim. “Bash, hindi dahil ayaw kitang pagtiwalaan. May mga bagay lang akong hindi pa handang ikwento.” Tahimik si Bash. Hindi niya alam kung nasaktan ito, pero hindi na ulit nagsalita. Pagdating nila sa Tagaytay, umupo sila sa isang bench sa may view deck ng Taal Lake. Mahangin. Maliwanag ang buwan. Magkadikit ang balikat nila.

"Bitin na marating Ang langit hanggang kalahati Lang Ang Kaya mo Kasi laging napuputol Ang kahibangan mo tuwing may sumisigaw sayo Hindi mo ba halata?" Oo nga pala may point ka, dapat kapag gawin ko ulit Ang ganun Yung walang tao Ang talino mo best! Sabi ko habang nagtatalon "Ay Gaga! Paayos mo na yang utak mo halatang may sira kana." Oo may sira ako sa kanya oh my Gosh Best nagmamahal na ako! "Alam ko Kaya h'wag mo ng ipagsigawan pa, Teka Ano iyang suot mo? Wala namang winter ah para magbalot ka ng husto sa sarili mo?"

kunot-noong tanong niya. Jake shrugged. "Lang-lang. O diba, tinawag kita kaninang 'Just-just'. Naisip ko na ang tagalog pala ng 'just' ay 'lang', kaya simula ngayon 'Lang-Lang' na ang tawag ko sayo. Talino ko diba?" Naguguluhang tumingin siya rito. Mukhang wala lang ang sinabi nito at mukha pa itong proud.