The Apartment We Won't Share Novels & Stories

Isa pa hindi ko siya sinagot para lang sa kung anong material na bagay ang kaya niyang ibigay sa akin. Gusto ko siya bilang siya at wala ng iba pa. May pagkakataon pa na kailangan ko pa siyang sabihan na umuwi na sa kanila dahil lagi niyang gustong manatili sa apartment kung saan ako naka-tira. Maliit lang ang nakuha kong apartment, mura lang din ang renta at kasya lang para sa akin. There is a small kitchen, a bathroom, and a small bedroom. Walang living room kaya madalas sa kwarto na nanatili si Conrad kapag sinusundo niya ako sa eskwelahan.

“Hindi pa ho ako tapos. Ikukuha ko kayo ng mauupahan. Mga halagang 5,000.00 lang monthly tutal dalawa lang naman kayo kaya sapat na ang maliit na apartment.” “Apartment? Hindi condo?” Gusto kong matawa sa tanong na iyon ng matandang babae, Sinasabi ko na nga ba at pera lang ang hanap ng mga ito. Pero hindi ko ibibigay ang gusto nila. Naaawa lang ako sa kanila dahil matatanda na sila. May pakiramdam din ako na kung ano’t anuman ang mangyayari ay pihadong tutulungan at tutulungan din sila ng asawa ko. “Yes, apartment lang. And kagaya ng sinabi ko, hindi niyo guguluhin ang asawa ko. Kapag ginawa niyo ‘yon ay tapos na ang usapan natin and you’re on your own.”

Ngumiti naman ito at umalis na, tila babalik na sa kanyang silid. Nagtuloy-tuloy na kami patungo sa silid ni Miza. Actually, this apartment is shared with 5 people. “Pakihinaan daw ang boses, bes, nagrereklamo yung kasama n’yo dito,” sabi ni Diane nang makapasok na kami sa silid. “Hindi naman malakas boses ko, te,” pabalyang sagot ni Shane.

Tumingin si Gray sa paligid—sa mga mukha ng mga taong piniling manatili. “Oo,” sabi niya. “Sapat na ‘to.” Habang ginagawa pa ang bahay sa lupain, nangupahan muna silang lahat ng isang apartment complex—simple, luma, pero maayos. Magkakahiwalay ang unit, pero magkakalapit. May mga gabing tahimik lang sila—nagkakape, nag-uusap ng walang kinalaman sa digmaan.

Nate really came prepared with everything. "Thank you," tanging nasabi niya at kinuha na ang bankbook. "And here is the keycard to the penthouse where you will stay since hindi pa tayo pwedeng magsama.” Natigilan siya. So, they will stay in separate houses? But wait! Dapat nga ay matuwa siya. If they lived together, the lines between business and pleasure would blur—and she couldn't afford that. After what happened last night... Agad niyang pinalis ang alala ng gabi na iyon. Yes, it was good. Incredibly good. But it was a mistake born out of desperation and heat. She had no intention of repeating it.

Saad ko. "Sige." "Rule number four, walang magpapa-punta ng friends dito sa apartment. Kung tanga ka at malaman ang meron sa atin, sasampalin talaga kita." Banta ko ulit. Hindi pwedeng malaman ng lahat ang tungkol sa amin. Kaya nga secret wedding at puro kamag-anak lang namin ang bisita.

Tumahimik siya sandali at maya-maya ay tumango. Hindi ko mapigilan ang pagngisi ko. Other than the fact na mababantayan ko siya, may rason na rin ako para dumikit sa kaniya. Kinagabihan, kinausap na niya ang landlord at ako na ang titira sa isang empty apartment na katabi lang ng tinirhan niya ngayon. But even though magkatabi kami ng bahay na tutulugan, it still feels empty. Am I greedy kung gugustuhin kong sana ay nasa iisang bahay kami matulog?

Matapos naming makaligo, umalis na rin kami agad para daanan ang aking apartment. Nag-iwan ako ng ilang mahahalagang gamit kasi hindi ko naman naisip noon na titira ako sa bahay ni Escalante habambuhay pero ngayon, parang sige na nga… tanggap ko na. Saka di naman siya papayag na magkaiba kami ng bahay na tutulugan. Lalo na ngayon.

"So tuloy tayo ngayong gabi, ha, for our dinner. Susunduin kita kung gusto mo." "No." Mabilis niyang tanggi. Walang sinuman ang makakapunta sa bagong apartment niya maliban kay Jacob at sa pamilya niya. Kahit ang matalik na kaibigang si Moira ay hindi rin nakakabisita sa kanya dahil busy ito sa second sem. "Pupunta na lang ako sa restaurant kung gusto mo. Do'n mo na'ko hintayin, ok?"

Hindi rin nila pinapagalaw ang ilang mga gamit nilang naiwan sa loob ng dati nilang kwarto kaya bakit naman yata naisipan ng kanilang ina na ipagamit ang kwarto na iyon samantalang alam naman ng kanilang magulang na ayaw na ayaw nilang may gumagamit sa kwarto nila? Ultimo pagpasok nga lang ng iba sa mga kwarto nila ay ayaw na ayaw na nila. Oo nga't mahilig silang mag-share ng gamit sa isa't-isa subalit nagiging maramot sila pagdating sa ibang tao. They can share with each other what they have but they are too selfish and stingy with other people. Hindi nila ugaling magpahiram ng gamit nila sa kahit sino. "Ganun po ba? Sige po, manang. Salamat ho," tanging nasabi na lang ni Lycus kaya agad na