The Dead Tell No Tales นิยาย & เรื่องราว

No one spoke a word nor make a slightest noise. “Did you all know what this bitch did to me? No? Fine, let me tell you a dark fairy tale so that the next time you want to pity her you will remember what kind of hell she had put me through,” I spat.

Parang isang stand novel ang librong 'yon dahil nakasulat do'n ang mga bagay na nangyari sa female lead na inspired sa totoo niyang buhay. She writes the book when she’s not okay, when she feels like she’s given up. Some of the scenes she wrote in that book were what happened to her mother, Helenah Miller ten years ago. Namatay si Helenah noong 9 years old pa lamang si Hayacinth. The cause of its death was internal bleeding, mas naging complicated pa ang survival rate ni Helenah noong oras na 'yon dahil na rin sa dinadala nitong bata sa tiyan niya na pang-tatlong buwan pa lamang.

Mukhang siya ang nainsulto. "Tama ka. Nakakulong siya nang mamatay siya sa loob ng selda. Pero mali ka sa sinabi mong kriminal siya." Tumayo siya bitbit ang tray na may mga pagkain. Tapos na pala siya. "Alam mo...lahat ng tao ay may madilim na kwento. Masama sa paningin mo si Kuya Damon kaya hindi mo gustong malaman ang kwento niya. Isa ka sa nagpapatunay na mas gustong pakinggan ng mga tao ang kwento ng mga naaapi."

It sparks during the night time giving the house glam and lights. Mabuti pa ang bahay umiilaw ang buhay ko kahit kailan ay hindi nagkaroon ng ilaw. It’s always dark and dull. No matter how I seek the sun to come and save me from the darkness, it won’t come to me. Pagdating ko sa garden ay agad akong nagtungo sa nagkukumpulang mga puting daisy na bulalak. I slid my fingers on them and feel them as if they can see my heart inside.

Taga thirteenth floor ako! Hindi nagtagal ay nasa tapat na kami ng building. Nagsimula na rin si manong driver na ibaba ang mga gamit dala ko. I was hesitant if I should ask him to bring it to my pad or what. Hanggang sa namalayan ko na lang ang sarili kong nagbabayad at nakatanaw sa papalayong taxi. I look at my stuff. Dalawang may kalakihang karton at isang sakong bigas.

Bitbit ko sa kamay ko ang puting mug nang kumatok ako sa pinto. "Come in!" Sumilip ako saglit at naabutan ko siyang seryosong may binasa na mga papel pagkatapos ay pinipirmahan niya. He looked up at me and watched me walk closer to him. He looked amused so I felt detached. "Tikman mo nga kung anong lasa." utos ko matapos mailapag ang mug sa harap niya. "Hindi mo tinikman?" "Wala akong panlasa," I lied.

Tumitig siya sa may kadiliman nang kalangitan, the cold breeze that touching his fair skin didn't make him cold at all. “Who are you?” he muttered as he remembered his dream a while ago. Nagising siya kanina sa isa nanamang panaginip, he was standing on a cliff watching a guy taking off his clothes and as the mysterious guy with white skin carefully walk on the waters— Napalunok si Death sa imaheng pumasok sa kaniyang isipan... Umiling siya at mariing pumikit, “Damn, why are you in my head?” ang frustrated niyang sabi habang hawak ang kaniyang ulo.