Novelas y relatos de The Lake House

"Pero baka maunahan tayo ng ibang turista!" Napakunot-noo si Tyler bago tuluyang natawa. "Love... Blacksmith Estate ang buong paligid ng lake. Hindi iyon tourist spot!" Napakurap siya. "Hindi?" Umiling si Tyler habang natatawa. "Private property iyon ng pamilya namin." Nanlaki ang kanyang mga mata. "Ay... gano'n ba?"

It was a two-story residential building of approximately eight hundred square meters. The house was constructed at a high elevation. Napapalibutan ang buong kabahayan ng mga makukulay na bulaklak at pine trees. They could see the overlooking view of the lake and the infamous Taal Volcano. The lawn was spacious to accommodate guests. Pero mga malalapit na kaibigan at kamag-anak lang nila ang inimbita.

Glass walls reflected the water and the moon above it. It wasn’t one of my public properties. This place was… different. Private. Quiet. Safe. I parked the car and stepped out. Isla followed, staring around. “You have a lake.” “I noticed.” “And a house that probably costs more than the newsroom building.” “That’s very possible.” She crossed her arms and gave me a look. “You’re ridiculous.” “Yet you’re still here.” She didn’t argue with that. Instead, she turned toward the lake. The moon reflected across the water, turning the surface silver.

Nanindigan naman ang ilan na manatili pa sa pag-asang magbabago ang desisyon ni Lake. "Totoo po bang may dumating na mga kapulisan para pwersahang sirain ang ilang bahay dito sa'tin?" Ito ang kwento ni Mae kanina na tinanguan ni Nanay. "Nay, sa'n tayo titira kung mapaalis na tayo r-rito?" Gumaralgal ang boses ko sa sobrang pag-aalala dahil habang naglalakad ako kanina, may ilang sirang mga kabahayan akong nakita. Siguradong si Lake ang may pakana noon para pwersahang lumayas ang ilang kapitbahay namin. "Baka kasi hindi sila sumusunod kay Sir Lake, anak. Ni hindi nga nila sinira ang bahay natin dahil alam nilang nagtatrabaho ka sa mansyon."

Sabay kaming napapalakpak ni Lola. “Talaga po?!” “Oo, hali ka ituturo ko sa ‘yo ang lake.” Iniwan namin si Rowan na nakahawa sa bewang habang sapo-sapo ang noo. Hahaha! Wala siyang magawa sa Lola niya. Napakaganda ng lake na nasa likod ng rest house nila. May balkonahe roon kaya perfect talagang tambayan. “Pwede na po ba mag swimming?”

Nang matapos mag-ayos, lumabas siya ng kuwarto pagkatapos ay inilibot muna niya ang sarili sa bahay ni Jacob. His house was located in one of the beautiful residence in Makati City. Halos glass window ang pader ng bahay. May mga puno at garden din sa labas. Ang buong akala niya ang mansion ni Jacob ay kamukha lang din ng mga napapanood niyang mga drama sa telebisyon na puro mga gold ang makikita sa paligid pero hindi niya inaasahan ang kay Jacob. Mas simple ito. Naglalaro lang sa kulay gray, black, and white ang mga gamit sa paligid. Meron din itong malawak na living room na pakiramdam niya ay para lang ito sa malungkot at mag-isang tao. Malungkot na bahagyang ngumiti si Aliyah. It's not sup

May balcony na tanaw ang bundok. At sa paligid nito ay may napakalawak na lupa na may mga pine trees at hardin. Sa malayo, makikita pa ang isang maliit na lake na talaga namang kumikislap dahil sa sinag ng araw. Para akong nasa movie. “O… my… God…” sabi ko. Napangiti si Keilys habang pinapanood ang reaksyon ko. “Nice?” “Nice?!” napatawa ako. “Hindi ‘to nice! Para ‘tong palasyo!”

She needed to get out before Ian came back or the owner of this house whoever that is and saw her like this—hungover, disheveled, and half‑dressed like a walk of shame gone wrong! She grabbed her bag from the floor—thank God her keys were inside—and tiptoed down the stairs. The living room was just as modern and immaculate as the bedroom. A leather couch. A glass coffee table. A minimalist kitchen. A sliding door that opened to a balcony overlooking the lake. It was beautiful... and intimate. Like a random, luxurious Airbnb. Ian cannot possibly own something like this. But she didn’t have the luxury to think about that now.

Sa bahaging walang madaanang residential villa kundi mga garden, playground, a wide manmade pond at park na may malaking pavilion. Hindi na siya magugulat kung mahigpit ang patakaran sa lugar na iyon. Iyon siguro ang dahilan kaya hindi ito pumuputok sa publiko. Kahit naman kung siya ang nakatira roon ay pihadong ipagdadamot din niya ang lugar. At hindi nagtagal ay nakarating na sila sa lakeside cabin na tinutukoy ni Wolf. And another flaky shit! It's a one thousand and five hundred square feet A-frame luxury cabin. Nasa labas pa lamang sila ng hanggang bewang na wooden fens nito ay naaamoy na niya ang relaxing at cozy na interior ng cabin ni Wolf.

anas ko nang ibalik ang mga mata sa lake. "Yes. Kabisado ko pa rin kung ano ang itsura ng lahat ng nakikita mo. The lake is over there," sabi ni Dustin at tinuro ang lake kahit hindi niya nakikita. Napaawang ang bibig ko. "How did you know?" I giggled. "You said that the house is behind us. Nasa harap ng bahay ang lake," He chuckled. Natawa ako. "Nakarating na ba ako dito?" I murmured.