The Lake House Mga Nobela at Kwento

We entered a door that seemed to have been built a long time ago because it was wrapped in a vine that was holding it back. Lalabas kaya kami sa Narnia kung sakaling pumasok kami dito? 'Ang utak mo, Kastiel!' Sigaw ko sa isip ko. I will be fooled by what I see here in the palace! I was dazzled by the light when a garden startled us. This place looks like a paradise. There stood a gazebo in the middle of the lake and a small house made of crystal. Its outdoor terraces cascading down to the waters of Lake Maggiore. Frameless sliding glass doors and curving panels of glass connect the interior to outdoor terraces, their shapes echoing the forms of the house and stepping down to the water's edge

Nakarating kami sa lake house makalipas ang ilang minuto. There was a strange sensation sa dibdib ko nang bumaba ako ng sasakyan. The lake house felt familiar. Hindi sa paraan na nabisita ko na ito dati, kundi sa isang mas malalim na pakiramdam. Ang ihip ng hangin sa mga puno, ang amoy ng tubig sa lawa. Pakiramdam ko ay dati pa akong nakatira dito. "I need to get my luggage sa storage room. I moved some of my seasonal stuff there noong paglipat ko." Vivian said as she rushed inside

At kung kasalanan ang mag isip ng masama o pumatay ng tao sa isip mo---sa impyerno na rin ang bagsak ko kaya lulubusin ko na. Kumurap ako sa pagkakakatitig sa kawalan. Sa labas ng terrace kung saan naakit agad ako malayo pa lang kami sa bahaging ito ng bahay. Maganda ang two-storey rest house. Yari sa kumbinasyon ng mamahaling kahoy at bricks na puti at nalalatagan ng marmol ang kabuuan ng sahig mula sa itaas at ibaba. Halatang luma na pero matatag pa rin at maganda ang solar. Walang tatalo sa hanging terrace na over looking sa malaking lake sa ibaba at humahalik sa poste ng terasa ang tahimik at kalmadong tubig. Puede sigurong manghuli ng isda kung maglalawit ka lang ng fish hooks.

“Are you okay?” tanong ni Primo. Kasalukuyan kaming nasa biyahe papuntang Pangasinan. If I am not mistaken, Lake House ang pangalan ng resort na pupuntahan namin para sa business conference. I’m sure of the name, I’m just not quite sure where exactly it is. Hindi pa naman kasi ako nakakapunta ro’n. “I’m just a bit tired. Ang dami ko kasing tinapos kahapon. Parang kulang pa ata ako sa tulog,” mababa ang boses na sagot ko.

Ang manirahan sa isang lugar na kung saan ay wala akong kapit-bahay. My dream house is somewhere without neighbors, somewhere with a lake or shore, a simple, warm house with a garden and fruit trees. Kung iisipin mo nga naman, ay kagaya ito ng house resort ni Diezel ngayon. Pareho ang landscape at step up plot ng lugar. Iyon nga lang, ay pang mayaman ang sa kanya, at pang mahirap lang ang sa akin. "Hmm, medyo malayo. . . Sa Bukidnon."

Makalipas ang mahigit kalahating oras, sa wakas ay nakarating na sila sa bahay ni Freya sa isang villa complex na tinatawag na Blue Heavens Lake. Si Alex ay hindi masyadong pamilyar sa Alaska, ngunit narinig niya na ang pangalang Blue Heavens Lake. Ito ang pinaka-marangya at mamahaling villa complex sa lungsod, at ito ay nasa tuktok ng pinakamalaking lawa ng Alaska. May bulung-bulungan na kahit ang pinakamurang villa dito ay nagkakahalaga na ng halos dalawang daang milyong dolyar.

Hindi siya pinagpawisan sa paglalakad pero takaw enerhiya naman ang makipag-usap sa bantay. Malalaki at magagarbo ang bahay na kaniyang nakikita. Akmang akma para sa mga taong gustong bumukod at magkapamilya. May puting bakod, konkreto't pula ang bubong. Ito ang dream house ni Luke. Isang komportableng tahanan, maalagaing asawa at mabubuting mga anak—kung papalarin. Napakaimposible na ng bagay na iyon.

Isa itong modernong rest house na nakaharap sa gilid ng bundok, overlooking sa Taal Lake pero malayo sa ingay ng main road. Pagbaba namin ng sasakyan, sinalubong kami ng malamig na simoy ng hangin. Huminga ako nang malalim. Amoy damo at sariwang hangin. “Property niyo rin ‘to?” tanong ko habang tinitingnan ang minimalistang disenyo ng bahay na gawa sa salamin at kahoy. “Technically, sa akin ‘to. Personal getaway ko kapag ayaw ko nang makakita ng mga spreadsheet at kontrata,” sagot ni Lucas habang kinukuha ang isang maliit na bag sa likod. “Tara sa loob.”

“Maiwan na po namin kayo, Sir. Tawag nalang po kayo kapag may kailangan kayo,” saad ng lalaking kausap ni Jacob. Naunang bumaba si Jacob sa sasakyan para ma-check lahat ng mga gamit namin kung naibaba ba ito nang maayos. Ang ibang lalaki ang naghatid nito sa loob ng bahay na matatagpuan sa gitna ng maliit na lawa. Narinig kong tinawag ito ng lalaki na The Lake House. Pag-aari ito ng mga Castillo dito sa San Isidro.

Habang hinihintay ang kaibigan niya, maging ang mga pagkain ay nilibang ko ang sarili ko sa panunuod sa mga taong namimingwit ng isda sa lawa. Lake House ang pangalan ng lugar. I’ve already seen their ads in social media once. Pero ito ang unang beses na nakapunta ako rito. Wala rin naman akong oras kasi nga ay masyado akong abala sa trabaho. Mayamaya lang ay napalingon ako sa isang cottage.