The Princess Diarist Mga Nobela at Kwento

Pati mga calling card na naroon ay isa-isa ko ring kinuhanan ng larawan. Nang wala akong makita na anumang impormasyon na maaaring magturo sa nobyo nito ay nagmamadali akong lumapit sa kanyang closet. Maingat na hinalungkat ko ang lahat ng mga damit, baka sakaling may mga litrato na nakaipit dito. Natigilan ako ng mahagip ng aking mga mata ang isang kahon na kasing laki lang ng kahon ng sapatos. Kaagad kong kinuha ito at binuksan. Ang tanging laman nito ay isang diary at maraming larawan na sa tingin ko ay ginupit mula sa isang magazine.

Kapag kinalimutan niyang bilhin ang pinapabili nito ay tiyak na katakot-takot na sermon ang maririnig niya hindi lamang mula kay Lucy kundi maging sa ina nito at nakababatang kapatid na si Luna. Ang buhay ni Cindy ay maihahalintulad niya sa buhay ng sikat na kuwentong pambata na Cinderella. Katulad kasi ni Cinderella na may stepsisters at stepmother na nang-aapi rito ay may dalawa naman siyang pinsan at tiyahin na madalas ding mang-api sa kanya.

Si Ethan naman ang taga-kilos ko, as well as Dori. "HA?!" Pigil-tawa ako nang marinig ko ang reaksyon ni Roland from my earpiece. Obviously, nasa kamay niya na ang sapatos ni Barbara. Ito lang naman ang sinulat ko sa papel: A princess dropped her shoe. Please keep it away from any bloodstains. The Prince is in a huge battle right now and he wouldn't want to make any damage to it. Isusuot niya pa raw 'yan pagbalik niya sa palasyo. CHAAAR!

It was from her late Father. She grabbed her favorite fairytale book and started reading it for the nth time, the main character in the book was the Princess, Prince and the villain Witch who's madly in love with the Prince. She always fantasize since she was a kid na siya at si Shaun Dale ang bida doon. Ito ang Prince at siya ang Princess, but after reading it again, she realized something important. In reality, she is the obsessed Witch, forcing herself to be with Shaun Dale.

Binuka ko iyong nanginginig kong labi dahil sa nagngingitngit na nararamdaman ko sa makapal na mukhang si Agnes. “Once upon a time there lived a young beautiful princess—so young and just a minor; just fifteen year-old—in her small abode. The young princess’ name is Karmine and she had a younger sister named Karine and no, unlike the other fairy tales, she doesn’t have a wicked step-mother and step-sisters nor a father who remarried but she had a useless mother—and again no, Princess Karmine’s mother is very much able but she’s nothing but a very beautiful Queen with a damn lazy ass and a goddamn selfish and a greedy attitude.” Tumaas lang ang kilay ko dahil hindi sila makapaniwalang lahat s

At mas tumibay pa ang pagtataka sa kanilang sistema sa ikinilos nito. "The Princess doesn't like to window shop, nor wearing that kind of dress. She also hates wearing heels." Pamumunto ni Jia. Kumakain sila ngayon ng footlong sa kabilang bench na may kasamang pineapple juice. Pareho silang naka sunglasses, at matching theme outfit pa na itim at puti. Hindi nga nila pansin na may humanga sa kanilang tandem at kinuhanan sila ng pictures. "Yeah, I can see that."

The place was massive to the point that Frost couldn't find where the exit was. Di naman nagtagal ay may nakita siyang isang babae na mukhang isa sa mga servants. May hawak itong malinis na basahan at timba na may tubig. "Alam mo ba kung nasaan ang library?" walang pakundangang tanong ni Frost dito. The servant was first stunned to see the Princess, but she got shocked afterwards when she started talking to her. Then her face showed contempt. "At bakit mo naman hinahanap ang library, Princess?" the servant said in distaste. She was looking down to this Princess who acts like a fool and can't even activate her magic. So different from her siblings who are cultivation geniuses. The pride of Es

Kinabukasan ay maaliwalas ang araw na ito para kay Prinsesa Aleyah. Ito kasi ang unang araw na wala muna siyang kahit anong misyong gagawin. Naisipan niyang magtungo sa silid-aklatan ng kaharian upang magbasa ng mga libro kagaya ng dati niyang ginagawa sa tuwing may libre siyang oras. Nang papasok na siya sa silid ay laking gulat niya sa kaniyang nakita. Sapagkat ang silid na dati ay punong-puno ng mga aklat ay halos wala na bagkus ay napalitan ng iba’t-ibang klase ng mga armas.

“Sige na, please! Hindi ko lang nagawa kagabi!” Nagbuntong-hininga siya. “Lagi namang hindi ka gumagawa ng mga assignment. Huling pagpapahiram ko na ‘to sa ‘yo, Princess Monica,” sabi niya habang kinukuha ang kaniyang notebook sa kaniyang backpack. “Oo na. Huling beses na nga ‘to. Sorry na nga!” sabi ko naman nang may pagtatampo. Inabot niya sa akin ang kaniyang notebook. “Heto, prinsesa,” sabi niya at tinanggap ko naman nang nakangiti.

" Teka Lero di ba darating ang mga kampon ng dilim.?" "Oo bakit?" "Napansin ko kasi di pa sila dumarating." "Baka naghahanda pa sila para sa paglusob sa sanlibutan." Biglang tumahimik ang prinsesa ng sandaling yun. Dumating naman ang fairy sa kinaroroonan nila. Napansin siya agad ng prinsesa. "Lila..., " Natutuwang nakita niya ang fairy. " Prinsesa, pasensiya na at ngayon lang ako dumating."