Novel & Cerita The Wild Robot

Wala siyang makuhang sagot sa mga tauhan ng bahay na ito hindi niya magawang tumakas dahil sa higpit ng bantay ng mga gwardiya sa labas. Hanggang may narinig siyang isang tunog ng sasakyan mula sa roof top. I think, helicopter iyon. Mabilis na inayos ang sarili hanggang marinig niya ang mga boses sa labas. "Clear the area and come back next week." wika ng malagong na boses. Hindi niya alam kung sino iyon at kung sino ang sinasabihan nito. "Bye, boss. Enjoy your vacation here." mula pa rin sa malagong na boses.

Nang matapos ang kanilang wild night bigla siyang nakaramdam ng pagod at mabilis siyang ginupo ng antok hanggang sa nakatulog ito at hindi alam ang nangyari. *** Nagising na lang ito ng isang umaga nasa 'di pamilyar na lugar na siya. At pilit mang sinubukang i-rewind ang nangyari sa nagdaang gabi, ngunit lalong sumasakit lamang ang ulo niya sa pag-iisip. Halos kabahan rin siya ng mga oras na 'yon at ang mas nakakagimbal pa nga dito ay may katabi na siyang isang lalaki. Sa labis na kahihiyan, isa-isa niyang pinulot ang mga damit na nagkalat sa lapag at mabilis na sinuot ang mga iyon sa takot ng magising pa ang lalaking nahihimbing sa pagkakatulog. Ang lalaking pinag bigyan niya ng kan'yang sa

“Nasa loob ng office niya ang poging-poging si River. Kapag nakita mo siya nang malapitan, siguradong maiinlove ka sa kanya dahil sa sobrang gwapo niya.” Nakagat ko ang labi ko para pigilan ang sarili kong matawa nang malakas. “Pero ako, hindi ko maramdaman na naiinlove ako sa kanya dahil hindi ako tao. Isa akong robot at wala akong puso.” Hindi ko na napigilan ang pagtawa. Sino kaya ang nagturo sa robot na ‘to na sabihin poging-pogi ang boss niya?

Baliw siya at ganoon din naman ako sa kanya. We are no longer worried about whatever the world will give us because we are covered with whatever we have and contented in life. We just have to keep fighting into the wilds with our wildfire romance. And together with our kids, we will survive. . THE END

hindi makapaniwalang bulong niya. Sa harapan nila, nagkalat ang mga kumikinang na pilak na humanoid figures, mga robot, na tila walang direksyon kung gumalaw. May mga tumatakbo nang walang pakialam, may bumabangga sa mga puno, at may ilan pang tila sinisira ang mga halaman sa paligid. Para bang bigla silang napunta sa ibang mundo. Napakurap si Zane, tila nagtataka sa reaksyon niya. “Can’t you tell? Robots ‘yan!”

Kasunod ng utos ni Rong Huangde, 50 robot na mandirigma na nakasuot ng itim na baluti ay biglang lumitaw mula sa mga dingding sa magkabilang gilid ng puting silid! Ang mga mandirigmang ito ay pare-pareho ang pananamit. Lahat sila ay napakatalino, maihahambing sa mga mandirigma ng tao! Maaari silang magsalita at mag-isip. Hindi lamang sila ay may mga katawan na hindi masisira, ngunit mayroon din silang maraming armas. Maaari silang lumipad sa himpapawid o maglakbay din sa lupa.

Pagkatapos noon, dahan-dahang bumukas ang backstage entrance. Isang robot ang lumabas sa entablado. Mabagal itong naglakad, ngunit ang bawat galaw nito ay napakakinis at eksakto. Napakaganda ng pagkakagawa nito. Mula sa malayo, halos mukhang isang tunay na tao ang robot. Biglang nagliwanag ang live chat. --- “Wow! Mukhang totoong tao ang robot!”

Agad na nanlumo si Lexie nang makita ang ilang maletang tila naka handa sa pag alis at ang may ari na lamang ang hinihintay. “Your things are all packed, take manong Roberto, ihahatid ka niya sa kung saang impyerno mo gusto.” Malamig ang tinig na sabi ni Ram, sa sobrang lamig niyon ay tila nilamig ang puso niya. Mapait na ngumiti si Lexie saka pilit na tumango, “I-I understand…” She whispered. “You do? Because if you don’t I am willing to explain everything to you,”

Iniabot nito ang kamay para hawakan ang robot. Agad siyang pinigilan ni Enzo. “Bawal hawakan.” “Bakit?” “May sign. Bawal hawakan. Display lang.” Hindi pinansin ni Levi ang sinabi niya. “Gusto ko!” Hinawakan niya ang robot. Dahil patuloy itong gumagalaw, hindi niya ito mahuli nang maayos. Nainis siya. Pinalo niya ang robot.