Through The Darkness Novels & Stories

Walang ibang bahay dito kaya wala akong mahingian ng tulong. Nang makapasok kami sa loob ng private property, marahas akong pinababa ng isang lalaki at dinala sa madilim na silid. Wala akong makitang liwanag kahit konti man lang. Bigla akong nanghina at parang nawawalan ng hininga. May trauma ako sa dilim kaya ganito na lang ang reaksyon ko. "T-Tulong! H-Huwag niyo akong ikulong dito," mahina kong pakiusap.

Ano na lang ang magiging buhay ko kung sakali, hindi ba? Ipinikit ko nang mariin ang aking mga mata, hanggang sa narinig ko naman na parang may tumamang bakal sa likod. Kasunod naman no’n ang mahinang tunog ng putok ng baril na paniguradong si Francesco ang may kagagawan. “They’re tough enough. Didn’t know that these guys would challenge me a bit, huh?”

Hindi ko makita kung ano ang nasa loob dahil black tilted ang kotse niya pero nasisiguro kong nasa loob siya dahil nakabukas pa rin ang ilaw nito sa labas. Pinihit ko ang pintuan niya at nabuhayan ako ng loob nang mapagtantong hindi ito naka-lock. Nakasubsob sa manibela, natutulog at amoy alak na Thornton ang bumungad sa 'kin. Triny kong gisingin siya pero hindi ako nagtagumpay. Maingat na inilabas ko siya sa kotse at maingat na iginiya papasok sa loob ng bahay. Wala na akong gising na naabutan doon at napakatahimik na rin ng bahay.

Sa pamamagitan ng flashlight ay madali niya akong natunton at kinalagan ng tali. “George! Gising na! Ligtas ka na!” sigaw ni James sa akin. Hinang-hina ako kaya hindi ko siya agad nasagot pero may malay ako noon. Pilit akong tinatayo ni James pero hindi ko talaga kaya, kaya binuhat na lang niya ako.

What a journey it has been. I have been to sorrow. I have been to bliss. Where I'll be tomorrow. I can only guess.Through the darkest desert.Through the deepest snow. Forward always forward, I go. What a journey it has been. And the end is not in sight. But the stars are out tonight. And they're bound to guide my way. When they're shining on my life. I can see a better day. I won't let the darkness in. What a journey it has been. Forward, always forward. Onward, always up. Catching every drop of hope. In my empty cup.

Tears formed around my eyes while I'm trying to gather all my courage to kill him but I couldn't. Sa huli ay bigla kong nabitawan ang baril kaya nahulog ito ng tuluyan sa sahig. I pushed him hardly but he did not even move. "Kill yourself!" Because I can't kill you. "Light's off," he murmured and the whole room went dark. Napasinghap ako nang hinigit niya ako palapit sa kanya. At ang sunod kong naramdaman ay ang malambot na bagay na dumampi sa mga labi ko.

natatawa kong sabi at tumingala . " Sir gusto kong pumatay , gusto ko silang patayin sa kahayupan nila . " I said with hurt voice and started to cry. Nanlabo ang aking paningin ng ako ay actong tatayo na at lahat na lang ay biglang nagdilim . I see nothing but darkness and no other just only darkness . My mind is spinning while I'm walking straight to the dark surroundings of mine , I try to find the light but I can't see it .

"Sir, ano ang gagawin mo?" takot na tanong ni Doke sa binata at itinutok na ang baril sa doorknob. "Tabi!" bulyaw ni Dark kasabay nang pagbaril sa doorknob. Huli na para takpan ni Doke ang mga tainga at naiputok na ang baril. Pakiramdam niya ay nasira ang eardrum niya samantalang ang amo ay baliwala lang ang ginawa nito. Agad niyang sinundan ito nang pumasok sa loob. Binuhay ni Dark ang ilaw ngunit sira ang bombilya. Nakalimutan niyang pinutulan na rin ng ilaw ang gusali na iyon. Mabilis niyang binuksan ang flashlight ng cellphone at sinuri ang paligid ng naturang silid.

"THE DAWN WILL BREAK FOR ALL OF US" DAHAN-DAHAN ay namulat si Blythe sa isang kakaibang liwanag na masakit sa kaniyang mga mata, tinakpan niya ito gamit ang likod ng kaniyang siko. Sinubukan niyang tumakbo't humanap ng mapagtataguan, ngunit walang katapusan ang liwanag at animo'y hinahabol siya nito saan man siya magtungo. She seeks help, she called Zandro multiple times but the place seems empty and hopeless. With her tiredness and unending gasps, she eventually gave up. Blythe let herself fall upon the white marbled floor.

Sa kahabaan ng kalye na binaybay ay pilit kong nilalabanan ang panghihina ko. Malabo ang tingin na binaybay ang daan papasok sa malapad na sala hanggang sa lumabo na ng lumabo ang paligid, nanghihina, wala ng lakas. Before darkness ate me, narinig ko pa ang sigaw ni Tita Jassie at Tita Selene. Bumungad sa akin ang mukha ni Tita Jassie na may pag-aalala habang si Tita Selene ay tahimik lang sa couch while looking at me.