Through The Darkness Novels & Stories

Sumilay din ako sa bintana at agad kong nakita ang maraming bituin sa langit. “Ang ganda ‘no?” napalingon ako kay Gavril nang magsalita siya. Hindi siya nakatingin sa akin at nanatiling nakasilip sa bintana at pinagmamasdan ang nagkikislapang bituin sa langit. “Sometimes, we believe that darkness is scary and full of danger. But do you know that without darkness, we cannot see how beautiful and magical the stars in the sky? In life, we thought that problems and challenges with break will tear, and will ruin us. But we didn’t know that problems and challenges were actually there for us to experience to teach us for us to learn, and to mold us to be a better person.”

May apoy na gumapang sa kaibuturan ko nang sagutin ko siya without sparing her a glance. Bree didn't see it. But I can't lie to myself. For a split seconds, alam ko kung saglit na nalaglag ang maskara ko. Sa ilang segundo, hinayaan kong bumaba ang pader na matagal nang nakapalibot sa akin. I, Lev Petrov, let my darkness fall. It's untraceable to the human eyes but it's there. I let myself dream and hope.

“Forward n’yo agad! Para wala nang mabiktima!” Sa gitna ng ingay at galit ng lahat, naramdaman ni Joshua ang tunay na kahulugan ng desperasyon. Gumuho ang mga plano niya, isa-isa. Ang reputasyon, ang kinabukasan, ang koneksyon, lahat tila nadurog sa loob ng ilang minuto. Ngunit kahit ganoon, ang tanging magagawa niya ay ang itanggi.

I'm trembling I want to run away but I don't have choice kung di ang harapin sila. " Keeper lumabas kana diyan" isang malamig na boses ang tumawag sa akin. Paano nila nalaman? " Prime or should I call you Sun" I remain calm kahit na nanginginig ang buo kong katawan sa takot. " All this years hindi ka parin tumitigil sa paghahanap sa amin" " Tama ka hanggat hindi ko nakukuha ang tagapagmana ng Darkworld"

"Hindi po ah. Tsaka saan po ba tayo pupunta?" Nabitin lang sa hangin ang tanong ko dahil hindi naman niya ako sinagot. Napakaano talaga. Sinayang ko nalang ang oras ko sa pagtingin sa bintana, kahit gabi ay makikita mo ang ganda ng paligid. Sabi nila, everything will be boring without light, well for me, darkness is better than light because it brings peace and comfort kase hindi mo makikita yung mga bagay na magdudulot sayo ng sakit. But then, sometimes, I realized. Darkness brings monsters but monsters is the one that makes us stronger.

Unti-unti na kasing nawawala ang anesthesia na itinurok sa kanya kanina para matanggal ang bala sa balikat niya. Asha wear dark colored clothes at naka jacket pa para matakpan ang mga sugat at pasa niya sa katawan. Buti na lang at daplis lang ang natamo niya sa labanan sa misyon niyang iligtas ang mga babaeng nabiktima ng human trafficking para sa sexual exploitation at mayroon pang mga minor de edad.

Bumaling siya ng tingin sa amin at ngumisi sa amin ng nakakaloko. "Am I right, peasants? Each one of you possess darkness. Killing is a crime and crime belongs to darkness. Our shades are black with the highlights of white. Life is boring without a touch of darkness." Nakagat ko ang ibaba kong labi bago napa-yuko. Sumulyap ako sa kanila na mga naka-iwas ng tingin sa isa't isa.

All she knew was, she had been running for some time now and she needs to reach the light at the end of the tunnel before the darkness behind her overtook her. Sumasabay ang pagkabog ng d*bdib niya sa bawat paglapag ng mga paa niyaa sa lupa. At ang ingay na nililikha niyon ay dumadagundong sa sa kubuan ng madilim na tunnel—hurting her ears, bringing her closer to her fears.

dugtong ko pa habang nakayakap sa kanya. Nagitla ako nang biglang namatay ang lahat ng ilaw. Sa sobrang dilim, pakiramdam ko ay para akong mabubulag. I have a fear of darkness, and Marcus knows it—that's why he didn’t let me go and instead made our hug last longer. Then, I caught a scent—a rich, luxurious perfume. It was so soothing, almost like it was calming me to sleep.

Phase 4 – Pagsabog ng Liwanag POV: Quice Sa bawat hakbang pababa sa lumang hagdan ng compound, ramdam ko ang unti-unting pag-uga ng paligid. Umalingawngaw ang matinis na tunog ng sirena—isang babala na ilang minuto na lang, sasabog ang buong gusali. “Bilisan n’yo!” sigaw ko, habang pasan ko si Hannah, na namumutla sa takot. Sa likuran ko, si Cheska, habang karga naman ni Jayten si Dark na walang malay.