Time In Tagalog Novels & Stories

seryoso kong tanong. Nagaalangan pa siya pero tinaasan ko lamang siya ng kilay. “Alas sinco po kasi ‘yon.” Kaagad ko siyang sinamaan ng tingin. Dali-dali kong iniangat ang sleeves na tumatakip sa ’king palapulsuhan para siguraduhing tama ang oras doon. It was 4:55 in the evening. “Bakit ngayon mo lang sinabi?!”

Sh*t! Ramdam na ramdam ko na ang pamumula ng pisngi ko. Kung bakit ba naman kasi ganito siya! Ang aga pa masyado! “Uhm… wala naman,” sagot ko na hindi makatingin ng diretso sa kaniya. Sa may kisame lang ako nakaharap. “A-ano na pala ang oras?” “It’s only seven. We have plenty of time,” tugon niya.

Tumango naman ito. "Yea, anong oras uwi mo?" tanong naman nito sakin. "Maya pa, 6:00 pm. May gagawin kami e." Sagot ko. 4:00 pm palang. "Oh hintayin nalang kita." "Ha? Hindi! Matagal pa kami." Hindi ako papayag na hintayin nya ako no! Matagal pa out namin. "But I want to." sabi nito at nagpout sakin. Hala?

fuck my life. Dahil sa tagal kong umiyak ng umiyak ay hindi ko na namalayan kung anong oras na akong nakatulog, nagising na lamang akong may sumisilip ng sinag ng araw sa awang ng kurtina mula sa aking veranda. Tinatamad akong bumangon ng maramdaman ko na ang pagkalam ng aking sikmura,, nagulat na lamang ako nang makitang 10:20 na pala ng umaga..

"Ano'ng oras mo ba ako susunduin?" "Mga five, kung okay lang sa iyo?" Kaswal na tugon sa kabilang linya. Saglit muna akong nag-isip bago nagsalita. 'Five? Bakit ang aga?' "Five? Hmmm... Ang aga naman ata?" Usisa ko dahil masyado pang bata ang araw para magdinner. Usually, dapat mga six or six thirty ay eksakto iyon sa oras ng hapunan.

Dalawa sa Visayas at tatlo sa Mindanao. Nang matapos kong masigurong malinis ang table ko inayos ko ang aking sarili. Ten minutes pa bago ang ala-una ngunit lumabas na ako para mag time in. Nasa guardhouse kasi ang time card at bundle clock. Iilan pa kaming nakapila mamaya lang marami na ito kasi sa production dito rin pupunta para mag-in pagpasok.

I kissed him on his lips pero kaagad ko rin inilayo ang labi ko sa kaniya nang maramdaman kong umawang ang labi niya. "You're welcome. What time is it?" "6:22am. It's still early at wala ka namang pasok ngayon." He said. Oo nga pala. Sunday ngayon. Balak ko sanang bisitahin sina Mama sa Tagaytay pero anong oras na rin kaya baka hindi ko na magawa. "What are you thinking?" "Nothing. Iniisip ko lang kung kakayanin ko pang bumyahe papunta ng Tagaytay para makita sina Mama at Papa."

“I-I’m waiting for you.” Napailing siya dito. “Thunder naman! Anong oras na! Kailangan ko pang umuwi dahil dadaanan ko pa ang kambal. Sana hindi na lang pala ako pumunta. Alam mo namang napakahalaga ng oras ko dito. Wala tayo sa Pilipinas na puwede mong abusuhin ang oras ko!” inis na sabi niya dito. “Kaya ba mo ba ako iniwan kasi inaabuso kita? Ganoon ba ‘yon?”

Dahil kung hindi, baka matagal na akong nahuli ni Luke. “Hi, V. How are you? I just got home from shopping. I’m exhausted, but happy in a good way.” Wow, happy siya? Bakit kaya? Dahil ba kay Lavinia? Baka dahil sa akin. Magrereply na sana ako, pero natigilan ako. Teka, anong oras na ba sa Pilipinas ngayon? It was 10 PM in Paris, so Pinas ay… 5 AM? Yes, alas singko pa lang ng umaga sa Pinas. Sakto, kakagising ko lang ng ganung oras.

sagot ni Aling Besing. "Ah," sagot ko naman "Kumakain ka ba niyan?" tanong ni Aling Neliza. Dahan dahan naman akong napailing. "Ay maarte!" kumento Naman ni Aling Angie sabay irap sa akin. Hindi ko na lang pinansin o pinatulan sa halip ay napatanong Ako. " Anong Oras na po ba?" "Alas said na iha! Tanghali na," sagot ni Aling Rosemarie. Seriously? Tanghali na sa kanila ang alas said? Anong Oras ba nagigising tong mga to?