Time Is Fleeting Novels & Stories

Hindi lubos na sumang-ayon si Tarlon kay Fleur, pero tumango pa rin siya nang may respeto, "Oo, Lady Griffin." Bumuntong hininga si Fleur at nagpatuloy nang seryoso, "Walang oras na dapat sayangin. Nauubos na ang oras. Lalo pang lumalala ang sitwasyon bawat sandali. Kung hindi ko makukuha ang Infinite Pill, tataas na ang edad ko sa totoong pagiging katamtamang gulang, o mas malala pa. Baka dumating ang araw na tulad ng mentor ko, isasakripisyo ko ang lahat at lahat ng tao sa paligid ko at ganap na mag fo-focus sa paghahanap ng imortalidad."

Hindi ko naman sinasabi na mga irresponsible kami sadyang alam lang namin Ang pag kakaiba Ng responsibility at Happiness. Kaya nga madalas na kami Ang mga Walang pera pero kami pa grabe mag travel yong para bang 'easy go lucky person kami tapos pag naubos na Ang budget trabaho na Naman ulit. Hahaha nakakatawang isipin pero that's reality. So ayon at dahil nasa ibang bansa ako di uso Dito Ang kukupad kupad dahil mahalaga Ang bawat segundo nila ika nga "Time is Gold " Yan ang paniniwala nila.

𝐹𝑜𝑟 𝑎 𝑚𝑜𝑚𝑒𝑛𝑡 𝑖𝑛 𝑡𝑖𝑚𝑒 𝐴𝑛𝑑 𝑖𝑡 𝑠𝑒𝑒𝑚𝑒𝑑 𝑜𝑣𝑒𝑟𝑙𝑎𝑠𝑡𝑖𝑛𝑔 𝑇ℎ𝑎𝑡 𝑦𝑜𝑢 𝑤𝑜𝑢𝑙𝑑 𝑎𝑙𝑤𝑎𝑦𝑠 𝑏𝑒 𝑚𝑖𝑛𝑒 𝑁𝑜𝑤 𝑦𝑜𝑢 𝑤𝑎𝑛𝑡 𝑡𝑜 𝑏𝑒 𝑓𝑟𝑒𝑒

“But I love this too. Watching them become who they are.” I nodded. Me too. As I watched them run, shout, laugh, and live, a realization washed over me with surprising clarity: We didn’t notice the years passing. We didn’t feel time slipping away. Because we were too busy living inside it. Every sleepless night. Every milestone. Every scraped knee. Every hug. Every “I love you.” It all blended into something bigger. A life. Our life. Our family. Alexander squeezed my shoulder gently. “You did this,” he murmured.

Ilang araw pa ang lumipas. Hindi na namin binilang kung ilan. Sa puntong iyon, nawalan na ng halaga ang oras. Hindi na mahalaga kung umaga o gabi. Hindi na rin mahalaga kung ilang oras kaming gising o ilang beses kaming uminom ng kape para lang manatiling alerto. Ang mahalaga na lang—ang screen sa harap namin.

Ang bilis ng panahon, parang kailan lang isa akong madungis na batang tulo ang sipon tapos ngayon magiging asawa na ako ng artista. "Wala ka bang pasok?" he asked. "Wala," tipid kong sagot at nabalot na muli ng katahimikan ang byahe. As I look at the trees passing in the road I felt different. Siguro hindi ko lang maisip kung gaano kalaki ang mababago sa buhay ko pagkatapos ng araw na ito. It's true that time is really a gold, so better spend it wisely. ————— Tumigil na ang sasakyan sa harap ng mansyon nila Kenzo. Everyone in the house was looking at me when I get out from the car.

I only have a week left to settle everything para matulungan ang pamilya ko. Welcome to my world where when you're running out of time, you become really desperate.

pagbabanta niya. Napahalakhak lamang ito at napapailing. Alam niyang anumang sasabihin niya ay isa lamang pagsasayang ng oras. “Any last words?” maya-maya ay untag nito sa kaniya. Nasulyap ito sa suot na relo. “Your time is running out, so say it quickly before you missed your chance.”

“Wala iyan sa tagal o ikli ng pagsasama niyo. Kung talagang kagusto-gusto sa paningin mo ang isang tao, mawawala ang sense of time dyan. Hindi mo namamalayan na kahit maikli pa lang ang panahon na magkasama kayo, nahuhulog ka na pala dahil sa dami ng kabutihang nagawa niya para sa iyo.” Napangiti ako. “Hindi kwestiyonable ang oras?” Umiling si mama. “Kahit kailan ay hindi naging hadlang ang oras para sa pagmamahalan ng dalawang tao. Oo, magiging kontrabida man ito sa kalagitnaan ng relasyon niyo dahil ito ang susubok ng tatag niyong dalawa, pero lumilipas din naman, hindi ba? Sa huli, patuloy pa ring tatakbo ang oras at ang dapat mo na lang gawin ay hayaan ito at manatili sa kasalukuyan .

Hot Chapters

I Am the Lawyer's Contracted Wife CHAPTER 26I Am the Lawyer's Contracted Wife CHAPTER 25I Am the Lawyer's Contracted Wife CHAPTER 24

105.8K viewsOngoingAdded to Library 168 Times as time is fleeting