Time Is Flying Quotes Novels & Stories

Instant noodles, Instant jowa at pagkatapos Instant din yung sakit dahil sa break-up. Come on, guys. Gumising tayo sa realidad.. Wag tayong magpaniwala sa mga bagay-bagay na mabilis ang umpisa tapos aasahan mong walang katapusan na ang dulo. Ang lahat ng bagay na mabilis nangyayari ay mabilis ding nawawala at natatapos. That's the essence of time. Kung hindi ka handang hintayin yung tamang panahon para sayo, masasaktan ka lang. Kung mainipin ka pa sa kabayo, baka buong buhay mo pagdaanan mo ay kalbaryo.

They said time flies when you’re happy or in love. Nagiging mabilis daw ito lalo na kapag mas gusto mo pang mapabagal ang oras. It’s ironic. Kung kailan naman gusto mong mapabilis sa oras, iyon naman ang pagkakataon na mabagal ito. Sloane and Saint can attest to that. It’s been five months since their problems have been finally put to an end. Limang buwan na pero pakiramdam nila ay kahapon lang ito.

“Wala iyan sa tagal o ikli ng pagsasama niyo. Kung talagang kagusto-gusto sa paningin mo ang isang tao, mawawala ang sense of time dyan. Hindi mo namamalayan na kahit maikli pa lang ang panahon na magkasama kayo, nahuhulog ka na pala dahil sa dami ng kabutihang nagawa niya para sa iyo.” Napangiti ako. “Hindi kwestiyonable ang oras?” Umiling si mama. “Kahit kailan ay hindi naging hadlang ang oras para sa pagmamahalan ng dalawang tao. Oo, magiging kontrabida man ito sa kalagitnaan ng relasyon niyo dahil ito ang susubok ng tatag niyong dalawa, pero lumilipas din naman, hindi ba? Sa huli, patuloy pa ring tatakbo ang oras at ang dapat mo na lang gawin ay hayaan ito at manatili sa kasalukuyan . Ti

I wonder what happen if he finally meets his love of his life? Can't wait for that to happen. "Aayain lang kitang mag bar you know. Lagi ka kasing abala sa trabaho at kinalimutan mo na ang salitang Break Time o tamang sabihin time for yourself." Time for my self? Tss i don't need that. I rather than busy myself with the ton of papers than to enjoy and have fun. "No time for that."

"Quinn andiyan ka pa ba? " "Ahhh,, O-o Ethan, " "Tsshh, sorry kung tinawagan pa kita nang ganitong oras. " "It's okay Than, bakit ka naglalasing? Huwag ka magdadrive nang di mo kaya okay? " "If only i could turn back the time, yung time na ako lagi ang kasama mo, yung time nasa akin lang atensiyon mo, yung time na ang saya natin, yun yung time na sinayang ko.Tssshhh"

Aurora's Point of View TIME flew fast, mabilis na tila ba hinahabol ako ng oras sa bawat minutong lumilipas. Maayos ang lahat ngunit nakakatakot, ang lahat ay nakaayon sa gusto ko... maayos na buhay kasama sila.

tanong ulit niya. “I’m just thinking…” I trailed off. “Ang bilis pala talaga ng oras, ano? Hindi natin namamalayan lalo na kapag masaya tayo,” wika ko. I told him the truth. Sa totoo lang ay nakakatakot ang katotohanan na masyadong mabilis ang paglipas ng oras. Hindi kasi natin alam kung ano ang mga puwedeng mangyari sa hinaharap.

“Wag na wag mo sa aking sasabihin na negosyo mo na naman ang aatupagin mo! Kahit nga si Papa God nagpahinga. Ikaw? Tao ka pa ba?” “Yap, tao ako. But I am not a God. The time flies Zhia and I am the pilot of my Company. Tough times create tough people and Good things take time. Put this on your mind Zhia. Some people wait for a miracle to start living their lives happily. Others, use that time and create the miracle themselves. Time doesn't wait on anyone.” Seryoso niyang sabi sa akin na tuluyan na talaga niyang ikinatalikod at pumunta ng banyo. Siguro tinatawag na siya ng kalikasan. Pero bakit yung mga sinabi niya kanina tinamaan ako bigla. Ano nga ba ang ginagawa ko sa oras ko?

Tumugon si Charlie, “Pwede kitang sunduin kung kaya ng oras ko.” “Sige! Gusto ko iyan!” Agad na nagsalita si Quinn, “Pwede mong sabihin sa akin kung anong oras ka bakante sa makalawa. Lilipad na lang ako sa oras na hindi ka abala. Gagamitin ko naman ang private plane ng pamilya namin, pwede akong umalis kahit kailan.”

Now, it just looked like what it was always meant to be — a promise that lasted. After breakfast, we went outside. The air was crisp, cool, carrying the faint scent of the sea. The world was waking up — fishermen heading out, birds flitting through branches, life beginning again. Azi ran ahead, chasing butterflies, laughter echoing in the wind. Aaron slipped his hand into mine. “You know,” he said, eyes following our son, “he’s growing up fast.” “I know,” I murmured. “Sometimes I wish I could slow time down.” He smiled softly. “You don’t need to. You’re already here for it now.”