Save Your Eyes From Your Tears Novels & Stories

Lahat-lahat ay bumalik sa aking ala-ala. Napabaling ako ng may mag-abot sa aking isang lalagyan ng tissue. "Wipes your tears, Alistair. Hindi p'wedeng makita niyan ni Axel. Huwag mo na isipin ang nakaraan mo. Maayos ka na. Maayos na kayong dalawa ni Axel. Malakas na hindi katulad noong una kitang nakita." Napa-angat ang aking tingin at nakita ko si kuya Reed na malaking ngiti ang binigay sa akin.

Dahilan para mamilog ang mga mata ko. "Franco! Magdamit ka nga!" Kinikilabutan ako nang sabihin iyon pero sa totoo lang ay hindi ko maiwasang mag-imagine kung gaano katigas ang mga abs niya. Napasigaw pa ako sa isiping iyon hanggang sa bumungad siya sa aking harapan. "Mandy, relax. Kailangan kong hubarin 'to para hindi ako matuyuan ng pawis sa likod. Maglilinis tayo, remember?" Dahan-dahan akong napatango at tila napahiya ako sa aking malisyosang isipan.

Walang bakas ng emosyon sa mukha. Pero ang pinakamalaking dagok? Ang singsing sa kaliwang daliri niya. Hindi ko mapigilang mapatitig. Pilit kong iniwas ang tingin, pero para bang may sariling isip ang paningin ko. Simple lang ang disenyo. Silver. Walang bato. Pero mas mabigat kaysa kahit anong alahas sa mundo. Ginulo ako ng singsing na 'yon. Hindi ko alam kung dapat ba akong matuwa... o matakot.

Or better yet, I never answered the call. My eyes started to turned blurry as the unstoppable tears gathered in the corner of my eyes. Pain immediately engulfed my heart and breathing properly was suddenly so difficult to do. I suddenly don't know what to do first. If I have to stop my tears that are threatening to fall, to steady my breathe or to get back inside to inform Iris of the call that almost made me slumped on the ground.

Namumula na ang kanyang mga mata dahil sa mga luha nanagbabadyang tumulo. “Please save them. Save my family. Mahal na mahal ko sila. P-please not them please.” Tears fell from his eyes as he pleaded to Him to save his family. Hindi na niya kaya pang pigilan ang mga luha. Alam niyang kailangan na magpakatatag siya ngayon pero hindi eh. Hindi niya kayang ‘di manghina kung alam niyang his wife’s life is at stake right now.

Hindi siya makatingin sa aking mga mata pero tinitigan ko pa rin siya roon. I softly held his hand with my other hand and look into his eyes while tears are still streaming in mine. Nang makita niya ang mga luha sa aking mga mata ay dahan-dahan niya iyong inalis sa aking pisngi while lovingly looking at my face. "I'm sorry for making you cry." Agad niyang paghingi ng pasensya. Umiling ako at kahit may mga luha na nangingilid sa aking mga mata ay nginitian ko siya.

Natawa pa siya saka muli akong niyakap bago siya kumaway at lumabas. Nang makalabas siya ay pumunta ako sa pinto ng rest room at kaagad ko iyong ni-lock. And I didn't expect a tears coming out from my eyes. I immediately wipe them using my fingers but they won't stop until my throat goes dry. I pinched my own hand to wake myself up. Nang tiningnan ko ang sarili ko sa salamin ay nakita ko ang pamamaga ng mga mata ko. Why am I crying?

Nakakabaliw ang takot na lumulukob sa kaibuturan ko. "Addie please i'm begging you" tears escaped in my eyes. It flows like a broken faucet. Bakas ang awa sa mga mata ni Adrianne pagkatunghay sa mga luha kong nagtuloy tuloy sa pagtakas mula sa mga mata ko.

I turned around and was about to scold her but the moment I saw tears flowing from her eyes, it literally made me stop. I don't know but there's something in her tears that made me stop. I don't know but there's something in her tears that made me stop. And seeing her cry right now just made my heart break. Jewel...

Pakiramdam ko ay binibiyak ang ulo at dibdib ko sa sobrang sakin, it’s hurt. It’s hurt to the point I want to vomit, nagsimulang manlabo ang mga mata ko. Sa pagkakataon na iyon ay hindi ko na napigilan ang matagal ng gustong kumawala na mga luha sa mata ko, for days, I tried so hard to suppress those tears.