Time Is Fleeting Novels & Stories

One of the most challenging difficulties we might face in life is realizing how little time we frequently have to spend in some of life's greatest moments. It's at times like this that you wish your train was delayed, or that his grin might last just a little longer, or that he would reconsider going after all.

Binaba ko ang bote at tinitigan ang lamesa. "It's indeed true that time moves faster as it nears the end. Kapag masaya ka hindi mo napapansin ang oras, tsaka mo lang mapapansin kapag lumubog na ang araw, kapag nag-aagawan na ang liwanag at dilim. Dati, gustong gusto kong makita ang paglubog ng araw, pero ngayon? Ayoko na. Natatakot na 'ko kung ano ang mangyayari sa susunod na araw o bukas. Nakakatakot maging masaya ngayon kasi alam mong may masakit na kapalit," wika ko at yumopyup sa lamesa.

Marami pa kaming napag-usapan ni Clouds na kahit ano para pampalipas ng oras, maya-maya ang tingin ko sa orasan na nasa cellphone ko para malaman ko kung twelve na ba ng madaling-araw. Mabagal ang oras kapag naghihintay ka at lagi mong tinitingnan ang orasan pero sobrang bilis naman kapag binabalewala mo lang o di kaya busy ka sa trabaho kaya hindi mo namamalayan ang oras. Dahil limang segundo na lang para mag twelve, hinanda ko na ang sarili ko para kantahan si Cloud. "Kaya ganun na nga ang nangyari…,'' hindi ko na siya pinatapos magsalita kasi tumatak na sa twelve ang oras.

When you are happy, time flies so fast, and when you are sad, it will fly slowly. Is it possible to stop the clock’s hand itself? Is it possible that time will stop until you fully enjoy every moment with the one you love? It’s been one week since I am staying in Clinton’s pad. Marami na rin kaming nagawa sa loob ng isang linggo. Nakapaglibot na rin kami sa iba’t ibang lugar at mas naging malapit na rin kami sa isa't-isa. Sa loob ng isang linggo ay mukhang mas nakilala ko pa siya at hindi ko rin maipagkakaila na sa maiksing panahon ay unti-unti na akong nahuhulog sa kaniya.

Sa mga sumunod na araw, tuluyan nang nawala ang pakiramdam ng oras sa loob ng kwartong iyon. Hindi na mahalaga kung umaga ba o gabi. Ang tanging sukatan ng oras ay ang pagod sa katawan, ang bigat sa mata, at ang mga bagong markang nadaragdag sa mga tala sa mesa—mga diagram, ruta, pangalan, at posibilidad ng kamatayan.

KABANATA 47 :: POISON Tama nga sila, time flies so fast when you're happy. Halos hindi ko na namalayan ang isang linggo dahil sa iba't-ibang pakulo ni Kleindro. Even he's busy working, he can still make time for me. Umuuwi pa rin sya tuwing tanghali para sabay kaming mag lunch at kung gabi naman ay lumalabas kami.

hindi ko maintindihan yung sinasabi niya dahil naka focus ako sa nararamdaman ko ngayon "What do you mean?" tanong ko tiningnan niya lang ako at Ngumiti " Stop looking back. look what's ahead of you. And stop blaming yourself for everything. You did nothing wrong. You should focus in the present not on your past." sabi niya hinawakan niya ang magkabila kong braso at sinama niya ako sa pagtalon niya. Dahil sa gulat ko diko namalayan na pino protektahan niya ang ulo ko sa pagtalon namin. pagkatapos noon ay maramdaman ko nalang ay ang pagbagsak namin pareho sa matigas na lupa tumayo agad ako para tingnan siya. " don't you know, Loving someone in the present is much more fun. than loving someone

"Alam mo maki, mabilis lang ang panahon...may naiisip ka na ba na i-pe-present mo sa finals natin if ever sa fourth year? Only one picture...parang ang hirap no'n." "As of now, may napupusuan akong muse, pero wala pa akong pic niya. Pero masyado pa naman maaga para isipin 'yon 'di ba?" "You should capture pictures as many as you can now, bawat panahon may pagbabagong nangyayari, noh." "Correct ka r'yan, xowie! What changes would happen kaya sa atin? I want time to speed up or let us see a glimpse of the future! Ano kaya future natin, noh?"

Maybe it's already happening, we're not just aware of it. So we must prepare. ******************* Jeselle's POV Oh kay bilis lumipas ng mga araw. Para itong buhangin sa loob ng hourglass na unti-unting bumabagsak, at hindi na lang natin namamalayan na naubos na pala ito. Time. Time is very mysterious and unpredictable. It heals anything. It breaks anything. It fixes anything. It improves anything. We can't see it, but we can tell what it is.

tanong ulit niya. “I’m just thinking…” I trailed off. “Ang bilis pala talaga ng oras, ano? Hindi natin namamalayan lalo na kapag masaya tayo,” wika ko. I told him the truth. Sa totoo lang ay nakakatakot ang katotohanan na masyadong mabilis ang paglipas ng oras. Hindi kasi natin alam kung ano ang mga puwedeng mangyari sa hinaharap.