Time Spent With Family Quotes นิยาย & เรื่องราว

" Harra, mababawi mo naman yun, pero yung oras na makakasama mo yung pamilya mo hindi na maniwala ka sakin wag mong masyadong ilaan ang oras mo sa pagtatrabaho, wag mo kaming gayahin nila Pheby dahil kami wala na kaming pamilya, hay naku kang bata ka" Napanguso na lang ako sa sinabi nya dahil itanggi ko man sa sarili ko ay alam ko namang totoo lang ng sinasabi nya, masyado akong naka focus sa pagtatrabaho at minsa ko na lang madalaw sila Lola, gusto ko lang naman mabigay yung gusto nila lalo na yung kapatid ko dahil ang bilis lumipas ng panahon baka pag gising ko binata na agad yan, ayokong matulad sya sa akin na hindi nakatapos, gagawin ko ang lahat magkaroon lang sya ng magandang buhay...p

seryosong sabi naman ni kuya. "What? I'm a good man unlike you two. My God! Ang laki ko na para higpitan niyo pa ako, 'no!" reklamong sambit ng bunso namin. Binatukan tuloy siya ni Daddy. Hindi na nakareklamo pa. "Kakain na tayo," awat naman ni Mommy. Hindi namin pinag-uusapan sa hapag-kainan ang tungkol sa trabaho. Kumbaga, family time kaya ang usapan ay tungkol sa mga buhay naming lahat.

Bukod pa rito, nakauwi na ang kanyang anak at nasalubong na, kaya wala nang dahilan ang ibang miyembro ng pamilya para magtagal pa. "Tama, wala na tayong ibang gagawin dito," wika ng matandang Rockfeller na halos kaedad ni Louise. "Bi, pwede bang samahan kita nang mas matagal?" tanong ni Laura kay Luci. "Salamat sa alok mo, mahal. Pero, sa ngayon, kailangan namin ng oras para sa aming sarili, kasama ang aming pamilya. Maraming bagay ang kailangan naming pag-usapan nang pribado. Bukod pa rito, magsisimula ka nang magtrabaho sa Lunes, mag-focus ka na lang."

“Umuwi ka. Magpahinga ka. Makita mo pamilya mo. Maglaan ka ng oras sa kanila.” Namilog ang mata ng lalaki, at sumilay ang tuwa sa mukha. “Maraming salamat po, Sir!” “Tuwang-tuwa ka, ah,” komento ni Brown. “Mahal mo talaga pamilya mo.” “Syempre po, Sir. Sila ang lakas ko—at kaligayahan.” Tumango si Brown, medyo napangiti.

I look at him trying to read if he was telling the truth, but he was busy driving and his eyes on the road. "Hindi rin kasi kami nagkaroon ng masayang bonding moments ng pamilya ko. Mom and Dad, they're always busy. Kaya nga ang mga kaibigan ko ang lagi kong kasama. With them I'm happy." he answered smilingly. Hindi ko maiwasang hindi makaramdam ng inggit. Dahil mabuti pa siya, kahit wala silang happy moments ng family niya, nariyan naman ang mga kaibigan niya.

But we're civil and for me that's enough. He stifled a sigh. "Back then, I never thought I would have time to have my own family... that I won't have time for kids. But lately, I realized that when you want it, you can always choose to do it." Nanatili akong nakatingin sa harap as I listen to him continue to talk.

Mukhang iilan lang silang nakakapag-aral at ang iba ay tambay lang. Lumalabas silang buong pamilya kahit isang piraso lang ng isda at pancit ang dala sa dalampasigan. I slowly felt lonely while seeing his family outings' pictures. Kahit hindi sa isang mamahaling resort ay grabe ang ngiti sa mga labi nila. Kelan ba ang huling beses na namasyal kami ni dad? Ever since lumago ang negosyo namin at nagkaroon ng branches sa ibang bansa ay nawalan na rin siya ng time sa akin. Bibihira ko ring siyang makita kasi hindi na siya gaanong umuuwi.

Gutom siya kaya wala na siyang sinayang na oras. Matapos niyang kumain, nanatili lang siya sa veranda ng villa habang pinagmamasdan ang mga turista at ibang mga taong nandoon para mag-relax at mag-enjoy kasama ang kani-kanilang mga pamilya. Hindi nga niya maiwasang hindi malungkot dahil hindi na niya maalala kung kailan ang huling pagkakataon na nagkaroon sila ng time ng kaniyang pamilya upang mag-relax at mag-enjoy. Wala kasing ibang inatupag ang pamilya niya kung 'di ang negosyo ng mga ito.

“Pero may kondisyon. Sasama ako sa inyo.” Nanlaki ang kanyang mga mata sa gulat, pagkatapos ay sumilay ang malawak na ngiti sa kanyang mga labi. “Talaga? Akala ko ay marami kang trabaho ngayon.” “Work can wait. Nothing is more important than spending time with my family,” wika ko, at sa unang pagkakataon ay malaya kong nabanggit ang salitang iyon—pamilya.

ani Champagne. "Masyadong nang maraming nangyayari sa pamilya natin. Siguro kailangan na natin mag-spend ng time together para makapag-unwind at magkaroon ng time sa isa't isa at mapag-usapan ang mga bagay-bagay. Hindi puro negosyo at trabaho," suhestiyon pa ni lola Marina. "Agree ako, Mama. Siguro nga kailangan natin iyon para mas mag-bond at magkaroon tayo ng connection sa isa't isa bilang family," pagsang-ayon naman ni Levie.