Tiny Kitchen Restaurant Novels & Stories

“Yes, Mommy.” Mabilis niyang pinag-aralan ang lugar. Hindi naman iyon mamahaling restaurant. Tila pa nga iyon isang karenderya dahil sa sobrang pagkasimple ng lugar. May mangilan-magilang kumakain nang mga oras na iyon. Ang mga katabing establisyemento ng restaurant na iyon ay hardware. Sa kabila naman ang tindahan ng mga ibaʼt ibang klase ng mga pesticides. Katapat naman ng restaurant ay mga bahay na. Labas na rin ng Maynila ang lugar na iyon.

Ang Romantic Restaurant ay isang pribadong restawran sa Pilipinas. Ito ay kilala sa maalalahaning serbisyo at masasarap na putahe. Bukas lamang ito para sa mga high-end na kostumer na may reserbasyon, at kailangang gawin ang reserbasyon isang buwan nang maaga. Kahapon, nakahanap si Jenny ng ilang koneksyon at nakakuha ng reserbasyon.

Tumango si Kayla. Nang makarating sila sa restaurant ay inilibot ni Kayla ang paningin niya. Pagpasok pa lang ng lobby, siguradong mamahaling restaurant ang pinuntahan nila. Mas mahal pa sa mahal. Iginiya na sila ng staff sa magiging kwarto nila. “Love, restaurant ba ‘to?” bulong ni Kayla dahil wala naman siyang nakikitang mga table na karaniwang nakikita kaagad kapag nasa restaurant.

“Fine. Kain muna tayo.” Tumango lamang si Lucas at dinala siya sa restaurant na paborito niya dati. Akala niya naba-bankrupt na ito dahil sa pagkakaalala niya, kokonti na lang ang customers dito at may notice of bankruptcy na rin. Inabot ni Lucas ang menu pagkatapos nila maupo. “Binili na itong restaurant kaya nakaahon.” Tiningnan ni Clarisse ang paligid. Mas stylish na ang interior ng restaurant at halatang pinag-isipan ang mga furniture. Nag-iba na ang loob, pero pamilyar pa rin ang pakiramdam na dulot nito.

Seems like I have a new food added to my cart. The kitchen had a G-shape layout giving a small space to enter. The theme remains black and white. Puti 'yung mga cabinet at itim naman 'yung mga ibabaw. May ref rin sa dulo, oven, at kung anu-ano pang kasangkapan sa pagluluto. Hindi na ako pumasok at umupo na lang sa high stool sa harap ng counter. Nakita niya naman ako kaya doon niya na sa harap ko inilagay 'yung isa pang red na bowl. Inilagay niya 'yung Century tuna saka nagdurong ng mga tatlong skyflakes, just enough para walang oil na matira. Hindi naman sobrang durog. May buo naman na sakto lang sa bunganga.

Hindi ako masyadong maalam sa mga gano’n, pero tingin ko’y dapat lang na may ma-avail kami rito. “Sure, Ma’am... this way po,” aniya at bumaba kami sa hagdan. “Masyado nga pong malaki ang binayad ng asawa niyo kagabi. Kahit ano pong gusto niyong breakfast ay pwede niyong kunin,” pahabol niya na sinamahan ako sa ground floor. Maliit lang ‘yong restaurant, pero malinis naman. Wala naman sa liit ‘yon eh. Ang importante, maraming pagkain at masarap!