Tiny Kitchen Restaurant Novels & Stories

Inalis muna saglit ang mata ko sa libro, at pinasadahan ng tingin ang katamtaman lamang na kainan kong asan kaming dalawa ni Taurus. Lumang disenyo ang pag kakagawa ng restaurant at makikita mo naman sa kalidad at ginamit na materyales na matitibay at medyo may kalumaan na nga iyon. Puro kahoy lamang ang kagamitan na ginamit nila, mag simula sa bintana, counter, table chairs at iba pang mga bagay. Tantya ko pa, pito lang ata ang lamesa doon at ang pinaka malaking table, kayang mag okupa na anim na tao lamang.

Ilang minuto pa ay nakarating sila sa isang maliit ngunit maaliwalas na restaurant malapit sa paaralan. Hindi iyon kagaya ng mga mamahaling restaurant na malamang ay madalas puntahan ni Tyron. Simple lang ang lugar. May mga kahoy na mesa at plastic na upuan. Mga electric fan na paikot-ikot sa kisame. At amoy na amoy ang pinaghalong pritong manok, bagong saing na kanin, at mainit na sabaw.

Ayokong gumawa siya ng eksena doon. Maliit ang restaurant pero mahal. 'Yung tipong isang meal lang ay mas mahal pa sa kinikita ng karamihan sa isang linggo. Sinadya ko 'yun. Gusto kong makaramdam si Tita Maria na wala siya sa lugar. Gusto kong makaramdam siya ng liit. Nakilala ako ng hostess. Ngumiti siya at inakay kami sa private table sa likod. Malayo sa ibang customer. Malayo sa mga taong pakialamero.

Halata naman sa loob nito at mga gamit sa loob. May kaniya-kaniyang cubicle kada lamesa kaya may privacy ang bawat kakain. Napadpad kami ni Lucas sa may bandang dulo na ng restaurant kaya doon kami naupo. May pinto ang bawat cubicle at may harang talaga. May parang botton sa lamesa na pipindutin koy may order na kayo, may nakalagay naman na menu sa may lamesa na p'wedeng pagpilian ng mga o-orderin.

simpleng sagot sakin at pumasok sa loob ng mini hallway nito. Dahil kuryoso kung ano pa ang nasa loob ay sinundan ko siya. Bumungad sa akin ang isang two seaters na dining table, sa tabi noon ay isang long sofa na kulay grey at may mini kitchen siya na kumpleto lahat ng kakailangan sa pagluto.

Ang sakit pala talaga kapag 'yung taong akala mo siya na, biglang magiging estranghero ulit sa isang kurap lang. Nakatitig si Chrisha sa hawak niyang chef's knife, pero blangko ang kaniyang isip. Nasa gilid siya ng busy at maingay na kusina ng Le Petit Laurent, isang sikat at mamahaling fine dining restaurant sa kanilang lungsod. Sa paligid niya, rinig na rinig ang kalampag ng mga kawali, ang sigaw ng head chef para sa mga order, at ang amoy ng mamahaling truffle oil at roasted herbs na sumasayaw sa hangin.

It was just built last week, all they have to do is to enter the furniture, table and other necessities in a restaurant and they can open the restaurant. Tiyak na kaagad sisikat at makikilala ang restaurant na ito. Sinigurado niya talaga na isang mayaman, kilala at nirerespetong tao ang magiging partner niya sa pagpapatayo at pagpapatakbo ng pinangarap niyang business. And that was Brianna.

anito at itinuro ang isang lamesa na nasa sulok. Tumango naman siya. “Ningún problema.” (No problem.) Pagkaupo niya sa upuan ay muli niyang iginala ang mga mata sa paligid. Cozy, classic, and neat. That’s the ambiance inside that restaurant. Tables were made by wood, same as the chairs. May mga hanging plants sa paligid at isang grand staircase sa bandang kaliwa papunta sa second floor. Tawag pansin din ang isang fountain sa pinakagitna niyon.

Para ka lang nasa isang garden. Ang kabuan ng restaurant ay gawa sa malalaking troso at kugon. May malalaki iyong ceiling fan sa itaas. May nagkalat ding maliliit na bulbs na parang christmas lights ang itsura. Nakasabit iyon sa paligid maging sa gitna na parang banderitas. Siguro, kung gabi sila roon nagpunta, mas maganda iyong tingnan. Sa gawing kanan niyon ay may maliit na man made fishpond at fountain. Tamang-tama sa temang ninanais ng may-ari, dagdag atraksyon na rin.

Tumawa lang din ito saka hinalikan siya ng mabilis sa labi bago ito umayos na rin ng upo para paandarin ang sasakyan. Dinala siya nito sa isang restaurant na medyo malayo sa school nila. Nagulat pa siya nang hindi ito isang tipikal na restaurant. Hindi kasi makikita ang ibang kumakain dahil may kanya-kanya silang room para sa kainan. Maliit ang room na para bang designed siya para sa couples lang at hindi pangmaramihan. Ang kakaiba pa ay isang pahabang upuan lang ang meron at isang mesa sa harap. Kaya't ang mga kakain ay magkatabi lang talaga sa upuan at hindi magkaharap.