Tiny Kitchen Restaurant Novels & Stories

Sikat ang restaurant na ito dito sa bayan namin at dinarayo talaga. Dahil bukod sa hindi kamahalan ang mga pagkain, afford na afford pa talaga at masasarap din. "Isang large burger at fries! " saad ko sa counter ng kitchen. Sa restaurant na ito ay hindi lang pang umagahan, tanghalian o hapunan, kundi pati na rin sa meryenda ay kumpleto sila. "Oh, Nerissa nandito ka na pala?" tanong ni Echo. Siya ang dati kong kaklase at may - ari at isa din siyang chef dito.

Nakapag-book si Madilyn ng mesa kahapon gamit ang kanyang koneksyon. Ang interior ng restaurant ay napakaganda; may screen na naghihiwalay sa bawat mesa, gawa sa kahoy ang bawat pinto ng silid, at wala itong bubong. Pagdating ng gabi, ang chandelier sa itaas ay nagbibigay ng isang napaka-antique at quintessential vibe, para bang kumakain ka sa ilalim ng liwanag ng buwan. Ang maliit na grupo ay pumasok sa loob ng gusali at umupo sa isang sulok na mesa.

Pinaharurot ni Adrian ang kotse papunta sa lumang bayan at nakahanap siya ng isang maliit na restaurant. Isang local na home-style restaurant ito na may maliit na storefront. Ang may-ari ay isang bilugang mukhang binata na ngumiti pag nakita si Adrian at tinawag siyang "Brother Ian". "Kaibigan ko noong bata pa kami," maikling pagpapakilala ni Adrian.

[for staff only] ang nakalagay, ibig sabihin lang ay nagsasabi ng totoo si Jake na matinong sideline ang kanilang papasukin. Bumungad sa kanila ang mainit, malaki, at magulong kusina ng isang restaurant. Halos mga nakaputing pang-chef ang naroroon at kapwa mga abala sa gawain at paglulu. May mga staff katulad ng waiter na katulad ng babaeng sumundo sa kanila.

“Let’s eat our dinner first. It’s getting cold.” Sinamaan niya lang ito ng tingin at nauuna itong maglakad. Umirap siya sa hangin at sinundan ito palabas ng silid. Akala niya ay na sa isang bahay siya. Ngunit isa lang pala itong apartment kung saan mayroon lang maliit na sala at mini kitchen at dining room. This is a good place for a small family. “Bakit mo ako dinala rito?” hindi niya mapigilang tanong nang makarating sila sa dining area.

Busy rin ang kuya sa trabaho nila. Habang nagsasaya ang lahat, inikot ko ang buong restaurant. Sakto lang naman ang laki at lawak. Ang ganda ng ambiance ng pinili kong kulay na kombinasyon. Malawak rin ang kitchen area, may toilet na rin dito para sa mga kasama kong cooks at waiter/waitress, saka mga dishwashers. "No matter what you do, hinding-hindi kita magugustuhan para sa anak ko." napaigtad ako sa gulat. Agad akong napalingon sa likod ko.

Hindi ko matanggap na may babaeng basta na lang iiwan ako—at ngayon, mas lalong hindi ko siya kayang kalimutan. Pinaandar ko ang kotse at mabilis na tinahak ang daan patungo sa restaurant. Wala pang sampung minuto, narating ko ang lugar—isang maliit pero maaliwalas na kainan. Sa labas, may ilang mesa at upuang kahoy, at may nakapaskil na "Home-cooked Meals Like No Other." Pumarada ako at bumaba. Agad akong sinalubong ng isang matandang babae na halatang may-ari ng lugar.

"WELCOME to Kusina ni Crising!" Masiglang bati ng isang magandang babae na nakatayo sa may pintuang kahoy. Ang bubungan ng labas ng restaurant ay gawa sa nipa. Malikhain ang pagkaukit ng pangalang ng restaurant sa isang banig. Ang haligi naman ay gawa sa traditional na kawayan, o tinatawag na 'amakan o sawali.' Nakalambitin naman sa itaas ang dalawang malaking lampara.

Iginiya siya nito hanggang sa table na naka-reserved na para sa kanila. Naka-vintage style ang buong restaurant, maliit lang ang branch na ito dahil nasa Tagaytay ang main. Bagama't gano'n ay maganda ito at parang ibinabalik ka sa lumang panahon dahil sa disenyo at vibes ng buong restaurant.

Inalis muna saglit ang mata ko sa libro, at pinasadahan ng tingin ang katamtaman lamang na kainan kong asan kaming dalawa ni Taurus. Lumang disenyo ang pag kakagawa ng restaurant at makikita mo naman sa kalidad at ginamit na materyales na matitibay at medyo may kalumaan na nga iyon. Puro kahoy lamang ang kagamitan na ginamit nila, mag simula sa bintana, counter, table chairs at iba pang mga bagay. Tantya ko pa, pito lang ata ang lamesa doon at ang pinaka malaking table, kayang mag okupa na anim na tao lamang.