Tombstone Quotes Novels & Stories

Tremont ay inukit kasama ng isang epitaph, na nagdedetalye ng ilang mapagmahal na salita sa kanyang memorya. Inilagay ni Mark ang bouquet sa harap ng kanyang libingan at lumuhod ang isang tuhod. “I still hate you. Hindi ako tumitigil sa pagkamuhi sa iyo, kahit saglit lang,” sabi ni Mark, kausap ang lapida.

mariin niyang sabi na tila may bigat ng lahat ng alaala sa bawat salita. “Regret changes nothing,” malamig na sagot ni Taki. “No,” tugon ni Quatro habang tumititig kay Taki. “It doesn’t… but neither does hatred.” Muling bumigat ang katahimikan sa buong silid. “She spent the rest of her life trying to fix what she broke,” mahinang sabi ni Quatro. “You can’t fix dead people,” malamig na sagot ni Taki. “I know,” tugon niya, bahagyang pumikit. “I know better than anyone.”

Nilapag na rin ni Marl ang hawak na tatlong bouquet ng bulaklak sa gilid ng bawat lapida. Noon, hindi ko alam kung bakit iniwan ako ng mga magulang ko at kung bakit nabubuhay pa rin ako hanggang ngayon. Pero dahil sa mga masalimoot na pinagdaanan, alam ko na kung bakit patuloy akong humihinga at tumitibok pa rin ang puso. “Mommy, Daddy, malapit na. Malapit nang mabigyan ng katarungan ang pagkamatay ninyo,” I whispered as I touched the granite tombstone.

haplos na lang nito sa kanyang braso, "sabi nga nila, what doesn't kill you makes you stronger." Umakto pa itong parang lumalaban habang sinasabi ang mga katagang iyon. "Hindi ba kanta iyon?" natatawa niya na lang na saad. "Shut up, wag mo sirain ang moment." Pinunas na lang ni Paloma ang kamay sa kanyang mukha para pigilan siya sa pagtawa, "iyon na ang pinaka-magandang quotes na naisip ko para sa sitwasyon mo," pabirong batok na lang nito sa kanya.

Tommy chuckled cutting her sentence. "You know, I can't blame you, naintindihan ko na nag- a-adjust ka pa ngayon sa sunod-sunod na pangyayari sa buhay mo." sumandal si Tommy Razon sa couch at tumingala sa kisame. "Tingnan mo nga naman ang buhay, hindi mo talaga malalaman ang mangyayari sa bukas. Tomorrow is never promised." umiling at nagbawi ng tingin, mula sa kisame ay sinulyapan si Cassandra na nakaupo sa single seat ng couch.

The house is in shambles and it will take time to restore it. Tahimik akong pinanood ang mga Sentinels na iniligtas ang mga mamamayan. Nakita ko din ang paninibugho ng mga namatayan ng mahal sa buhay. Hindi ko alam kung matatawag ba na tagumpay ang wakas ng gulong ito sa dami ng buhay na nawala. Sa isang digmaan, masasabi mo ba talaga na tagumpay ka dahil natalo ang kalaban? Nagtagumpay ka ngunit maraming buhay ang nalagas at hindi iyon maibabalik ng tagumpay. They said, they bring honor to the dead, but how about the family who were hurting because of their death? Honor can never take away the pain. Victory can never make their family feel better about their death.

"You visited someone's grave.." Umingay bigla ng Mundo niya. Wala Naman Siyang ibang pinupuntahan sa cemetery kundi Ang panganay nila. Paano niya ipapaliwanag Ang lahat sa taong walang ala ala sa nakaraan nila. "The name written in the tomb.." dumagundong Ang dibdib niyang tila titigil Ang pintig ng puso niya anumang oras. "Axell Dhrey Bozzelli.."

She was caressing the tombstone as if it was Chance. “Miss na kita ng sobra.” Since the cemetery is so quiet, I heard her even though it was almost inaudible. I panicked when my eyes began to water. Seeing her staring at her brother’s tombstone is really upsetting me. I feel so bad for both of them. I feel bad for Chance that he’s going to be in this cemetery until the end of time. And I feel so bad for Leana that she will not be able to see her brother for the rest of her life.

Sinabi nang mapanghamak ni Ruby, “Mawawala ang lahat pagkatapos ng kamatayan. Kung mamamatay ako, ang pinakamagandang wakas ay mamatay ako nang walang pag-aalala. Hahayaan kong bumalik ang katawan ko sa mundong ito bilang abo. Para naman sa pagtatayo ng mga monumento at pagbibigay galang sa akin, patay na ako sa sandaling iyon, kaya bakit kailangan ko pa ang lahat ng ito?” Napagtanto ni Brody na nag-iingat si Ruby sa kanya, kaya bumuntong hininga siya nang walang magawa at binulong, “Hindi madali para sa atin na mabuhay sa mundong ito, kaya ayokong mamatay nang hindi napapansin. Gusto kong maalala ako ng mga tao, at ayokong makalimutan ako pagkatapos kong mamatay.”

Sabay-sabay na naghanap ang iilang tao sa paligid upang malaman kung makakahanap sila ng malalabasan. Gayunpaman, pagkatapos na maghanap ng mahabang panahon, hindi pa rin nila mahanap ang paraan upang makalabas. Para bang isa itong ganap na saradong espasyo. Sa sobrang galit ni Quincy ay sunod-sunod niyang sinampal ang pader para mailabas ang sama ng loob sa kanyang puso. “Sinabi ko na sa inyo eh, nakakatakot na lugar ang Caesar’s tomb. Nakulong na tayo dito pagpasok natin. Sadyang sinusubukan nitong malagutan tayo ng hininga o mamatay sa gutom! Napakaraming libingan na ang pinasok ko. Ito ang pinaka-nakakatakot.”