Anticipatory Anxiety Novels & Stories

Kaya niya raw ito ginagawa. Wala sa sarili kong pinagsiklop ang aking mga daliri. Hindi na ako masyadong nanginginig. I just found out I'm having a panic attacks. Maybe because of my anxiety. Bumabalik ang aking anxiety. I don't know if it's possible but I guess I need to see a doctor. "Prepare yourself for the worse. The moment you take a step in the academy, you'll witness worse scenario than what you've seen in the internet," he said. "So relax and prepare yourself for the worse."

Yakap ko ang aking tuhod habang hindi pa din tumitigil ang pangangatog ko. Hanggang sa umakyat na naman ang maid. Nadagdagan pa ang pangangatog ko dahil na din sa takot at nerbyos. Bago pa siya makapagsalita, pumasok si Pepper. She was fuming mad. But when she saw my state, her facial expressions suddenly changed. Nagmamadali siyang lumapit sa akin. "What the hell is happening?" she asked, mad and in panicked. "Damn! She's having anxiety," she exclaimed.

Hindi na siya tinataboy ni Anton, at minsan pa’y kinakausap pa siya nito tungkol sa mga problema nito at sa mga pangarap niya sa buhay. Natutunan din ni Amara na intindihin pa lalo si Anton—madalas itong nagkakaroon ng anxiety attacks kapag naririnig niya ang mga balita tungkol sa kanyang mga tito, kaya ginagawa ni Amara ang lahat ng makakaya para tulungan itong makalimutan ang mga alalahanin nito. Ngunit ang mga panaginip ni Anton ay hindi maintindihan ng dalaga hanggang ngayon, iyon lamang ang bagay na hindi pa na open ng amo da kanya.

ani ko. Hinipan ko ang kape tsaka sumimsim. Humagod sa lalamunan ko ang init no’n. Inamoy ko pa ang usok na nagmumula roon bago ako bumaling kay Leanne. “Pakiramdam ko ay mas lalo lang akong maii-stress kapag wala akong ginagawa, Leanne. My mind won’t stop thinking of things that makes me anxious, so it’s better to keep myself preoccupied to at least forget of the things that are stressing me out,” I said as a matter of fact.

Walang business meeting, walang social events-kami lang dalawa. May pinagbabatayan na tensyon sa hangin, ngunit hindi ito ang hindi komportableng uri. Ito ay mas tulad ng... anticipation. Parang pareho kaming naghihintay na may mangyari, kahit ni isa sa amin ay walang alam kung ano iyon.

Hindi rin nakatulong sa kanyang pakiramdam ang babae na prenteng nagkakape sa hapag nila. Walang gana na lamang niyang itong tinungo at pasimpleng itinapon ang gamot sa harap nito. "Are these sleeping pills?" inis niyang tanong. Agad naman kinuha ng babae ang naturang pakete at pinaikot-ikot sa kamay sa pagsuri ng pangalan. "Antidepressants ito ah," kunot noo nitong puna sa hawak sabay angat para makita niya.

But the fear was overshadowed by a more potent emotion: anticipation. The day arrived, shrouded in a deceptive calm. I watched Arnaldo leave for his usual morning drive, a routine I had meticulously studied, every turn, every stop, every possible point of failure. My heart hammered against my ribs, a frantic drumbeat accompanying the chilling certainty that consumed me. I had set the stage, orchestrated the players, and now, all I could do was wait.

“Gago.” “Pero noted,” dagdag niya, mas seryoso na. Huminga ako nang malalim, pinipilit kontrolin ang anxiety na gumagapang sa loob ko. Yung tipong gusto mo nang maunang pumasok sa sasakyan para makasama ka pero alam mong hindi pwede. Yung tipong nag-aalala ka pero wala kang magawa kundi magtiwala. At sa totoo lang…

Matagal nang iniisip ni Lyca na ang dahilan kung bakit pumayag itong si Anton na gamitin sa isang pekeng aksidente ay maaaring dahil malala na ang sakit nito at wala nang pag-asa, o di kaya’y wala talaga itong takot sa kamatayan. Pero isang bagay lang ang tanging nasa isip niya ngayon. Ito ay ang pahirapan nang husto si Anton sa ganitong paraan. Gusto niyang makaramdam ito nang matinding takot, at gusto rin niyang maranasan ng taong ito kung paano ang mawalan nh kontrol sa isang aksidente!

Ang pag-iyak niya, ang mga sigaw at ang pag-agas ng dugo sa gitna ng mga hita niya. Inusig ako ng matinding konsensya nang maisip kong mauulit na naman ang mga nangyari sa amin ni Nick. There's a child involved. AGAIN. My anxiety became bigger and worse. I found myself having a hard time breathing. My heart was beating erratically. My vision became blurry because of tears. I felt sudden nausea running down my spine as flashes of events of what about to happen bugged my head out. The history repeats itself and it always make sure that things would be a lot much worse.