Anticipatory Anxiety Mga Nobela at Kwento

Kaya niya raw ito ginagawa. Wala sa sarili kong pinagsiklop ang aking mga daliri. Hindi na ako masyadong nanginginig. I just found out I'm having a panic attacks. Maybe because of my anxiety. Bumabalik ang aking anxiety. I don't know if it's possible but I guess I need to see a doctor. "Prepare yourself for the worse. The moment you take a step in the academy, you'll witness worse scenario than what you've seen in the internet," he said. "So relax and prepare yourself for the worse."

Nagkaroon tuloy ako ng anxiety dahil insidenteng kinasangkutan ko. Ipinarada ko ang kotse ko sa parkingan sa labas ng mall at hindi sa parkingan kung saan ay papasok ka pa. Paglabas ko sa kotse ko ay nagpalinga-linga ako sa paligid upang siguruhing muli na walang sumusunod o nakatingin sa akin. Sa ikinikilos ko ay para tuloy akong nasa loob ng isang suspense at action movie. Nakahinga ako ng maluwag nang masiguro na wala namang sumusunod sa akin o kahina-hinalang tao na nakatingin sa akin. Paranoid na yata ako dahil iniisip kong tila may nakatingin sa akin kahit wala naman. Kapag nagtagal pa ang ganitong sitwasyon ko ay baka tuluyan na nga akong masiraan ng ulo. Sino ba naman kasing tao ang

Yakap ko ang aking tuhod habang hindi pa din tumitigil ang pangangatog ko. Hanggang sa umakyat na naman ang maid. Nadagdagan pa ang pangangatog ko dahil na din sa takot at nerbyos. Bago pa siya makapagsalita, pumasok si Pepper. She was fuming mad. But when she saw my state, her facial expressions suddenly changed. Nagmamadali siyang lumapit sa akin. "What the hell is happening?" she asked, mad and in panicked. "Damn! She's having anxiety," she exclaimed.

Hindi na siya tinataboy ni Anton, at minsan pa’y kinakausap pa siya nito tungkol sa mga problema nito at sa mga pangarap niya sa buhay. Natutunan din ni Amara na intindihin pa lalo si Anton—madalas itong nagkakaroon ng anxiety attacks kapag naririnig niya ang mga balita tungkol sa kanyang mga tito, kaya ginagawa ni Amara ang lahat ng makakaya para tulungan itong makalimutan ang mga alalahanin nito. Ngunit ang mga panaginip ni Anton ay hindi maintindihan ng dalaga hanggang ngayon, iyon lamang ang bagay na hindi pa na open ng amo da kanya.

ani ko. Hinipan ko ang kape tsaka sumimsim. Humagod sa lalamunan ko ang init no’n. Inamoy ko pa ang usok na nagmumula roon bago ako bumaling kay Leanne. “Pakiramdam ko ay mas lalo lang akong maii-stress kapag wala akong ginagawa, Leanne. My mind won’t stop thinking of things that makes me anxious, so it’s better to keep myself preoccupied to at least forget of the things that are stressing me out,” I said as a matter of fact.

Walang business meeting, walang social events-kami lang dalawa. May pinagbabatayan na tensyon sa hangin, ngunit hindi ito ang hindi komportableng uri. Ito ay mas tulad ng... anticipation. Parang pareho kaming naghihintay na may mangyari, kahit ni isa sa amin ay walang alam kung ano iyon.

hindi ako nagsalita at nakinig lang sa mga sasabihin niya. Bumuntong hininga siya at tinignan ako mata sa mata. "You're nurse kaya maintindihan mo ang sasabihin ko Ath." "Yes.." natatango kong sambit kaya huminga siya ng malalim. "Stress and anxiety. Anything that makes it harder to concentrate and lock in new information and skills can lead to memory problems. Stress and anxiety fill the bill. Both can interfere with attention and block the formation of new memories or the retrieval of old ones.." napaawang ang bibig ko dahil unti unti ko ng nuunawaan.

Hindi rin nakatulong sa kanyang pakiramdam ang babae na prenteng nagkakape sa hapag nila. Walang gana na lamang niyang itong tinungo at pasimpleng itinapon ang gamot sa harap nito. "Are these sleeping pills?" inis niyang tanong. Agad naman kinuha ng babae ang naturang pakete at pinaikot-ikot sa kamay sa pagsuri ng pangalan. "Antidepressants ito ah," kunot noo nitong puna sa hawak sabay angat para makita niya.

But the fear was overshadowed by a more potent emotion: anticipation. The day arrived, shrouded in a deceptive calm. I watched Arnaldo leave for his usual morning drive, a routine I had meticulously studied, every turn, every stop, every possible point of failure. My heart hammered against my ribs, a frantic drumbeat accompanying the chilling certainty that consumed me. I had set the stage, orchestrated the players, and now, all I could do was wait.

Pero sa kabila noon ay naramdaman ni Ezaiyah ang pagbigat ng paligid. She can sense tension filling up the air. Dahil doon ay agad siyang umisip ng paraan at kumilos nang sa ganoon ay maagapan niya na ang namumuong hindi magandang pakiramdam na pumapagitna sa kanila. Paranoid na siya kung paranoid. But it is much better to prevent unpleasant things to happen rather than watch a disaster to unfold in front of them all. “Okay, okay. Why don’t we just add a thrill in this game? Lagay pa tayo ng isang option!” pagbasag ng dalaga sa tensiyon.