Too Good To Be True In Tagalog Novels & Stories

biglang bulong sa 'kin ni Brie na nagpagising sa aking sa reyalidad. I chuckled and kissed her cheeks. “Syempre, pogi talaga kasi siya ang Papa niyo.” “We have same eyes, Mama. Silver.” Yumakap ito sa 'kin. “Sabi ni teacher bakit daw silver eyes ko tapos sabi nung nang-aaway sa 'kin kasi baka raw albino ako. What is albino, Mama?”

Pinaandar niya na ang motor . "Kumapit ka." utos niya Kahit hindi niya sasabihin kakapit talaga ako. Ayoko ngang mahulog. Masakit kaya! Parang love lang, kapag hulog na hulog ka na may possibility na masaktan ka! Buti sana kung saluhin ka 'di ba?

tanging naitugon ko lang. Tinapik niya naman ako sa aking braso at nag-iwan pa siya ng mahiwagang mga salita bago ako iniwan sa kinatatayuan namin. "Nakikita ko naman, iho sa iyong mga mata kung paano ka tumingin sa kaniya… ito ay puno ng pagmamahal. Minsan kasi kahit magbulag-bulagan tayo sa totoong nararamdaman natin ay titibok at titibok pa rin iyan sa tamang tao na para sa atin. Tandaan mo, iho… hindi bulag ang pag-ibig, sadyang tumitibok lang ang ating puso sa taong bubuo sa atin kahit hindi mo man siya makita gamit ang iyong mga mata. God bless you and choose to be happy." At napatigil naman ako sa mga payong iniwan ni Mother Thessa sa akin. Hindi ko alam ang iisipin o gagawin, nakatay

Nakita ko kung paano dahan-dahang nanginig ang kaniyang buong katawan, napahawak siya sa kaniyang dibdib, at tuluyang napaluhod sa sahig habang binabasa ang mga salitang nagpalubog sa kaniyang natitirang pag-asa. "He realized it's too late," ang pabulong ni Kiel sa aking tainga habang dahan-dahan niyang itinataas ang aking kamay upang halikan ang aking wedding ring. "Too little, too late." "Wala na siyang mararating sa mga palabas niya," ang ngiti kong sagot habang yumayakap ako sa leeg ni Kiel.

“Papa! Papa! Pakiusap, magising ka! Papa!” Hirap na hirap ang murang isipan ko sa pagproseso ng nangyayari. “Hindi, hindi, hindi. Hindi ito totoo! Masamang panaginip lang ito! Pakiusap! Papa, magising ka! Magising ka, pakiusap!”

______ Kabanata 1 Call "Pano yan? Pano na pag-aaral mo?" Si Tanya ang one and only bestfriend ko. Nagkibit balikat ako. Naiiyak tuloy ako! Paano na ako? Wala na nga akong mga magulang, wala na ring susuporta sa pag-aaral ko. Naka-ilang beses na nga akong tumigil sa pagaaral sa sobrang hirap ng buhay hindi ko yata matatanggap na tuloyan ko ng hindi matatapos ang kurso ko sa kolehiyo.

Pagmulat ko nang aking mata ay titig na titig eto sa akin. “Never in my wildest dream na ganito pala kasarap ang aking mapapanaginipan. I don’t want to wake up anymore. I just want to stay in this dream together with you forever. I’m sorry If nasaktan kita. Babawi ako mamaya. I love you, my babydoll. I will love you forever.” Sinelyunan na nito ang aming pag-ibig ng marubdob na halik at kasabay nun ay umulos na naman eto.

" Tinuyo ni Evo ang kaniyang mga mata gamit ang malambot nitong palad at saka buong pagmamahal siyang tinitigan sa mga mata na para bang siya ang pinakamagandang babae sa mga oras na 'yon. "Ngayong na-realize mo na na hindi lahat ng alam mo ay tama . . . Maaari mo na bang tugunin ang tanong ko? Subukan mong mahalin ako . . . Now that you are already divorced . . . Will you be my girl?"

“I just don’t trust that person, hindi naman siya kilala ni Mommy at hindi natin alam kung saan siya nanggaling. Paano tayo nakakasiguro na mabuting tao nga ‘yon? Paano kung mapahamak si mommy? Anas ko. “Stop thinking negative cuz, hindi porke’t mahirap ang isang tao ay masama na ito agad. Kung tutuusin mas masama pa nga ang ugali ng ibang mga mayaman kaysa sa mga taong lumaki sa kahirapan.”

Kaya lang ay may magagawa ba ang sorry niya kung tuluyan siya nitong nabangga at namatay? "Sa susunod ay mag-iingat ka naman." Kalmado pa niyang sabi dito. Kahit papaano ay nakaya pa niyang kausapin ito. "I said sorry right? Magkanu ba ang ang naging damage nitong kakarag-karag mong owner jeep? Tell me, how much para matapos na ang usapan natin na'to."