Toxic Parents Novels & Stories

"I know him!" "You know him by name, but not all of him!" Doon ako natahimik. Parang gusto kong mahiya ngayon dahil sa pinanggagawa ko sa buhay. May anak na ako pero...sa tuwing kasama ko ang lalaking 'yon, parang nawawala ako sa sarili ko, parang nakakalimutan ko ng panandalian na may naghihintay sa akin, nakakalimutan ko ang anak ko, and I think that's kinda toxic. Coz' how can I even act like a kid when I already have a kid?

Upang sa paraan ring iyon, mas lumawig pa ang kaniyang kaalaman sa pagnenegosyo. Hindi maitatanggi ni Gabriella na may naririnig pa rin siyang hindi kaaya-ayang mga salita mula sa mga kamag-anak ng kaniyang Mommy. Na kesyo umaasa lang siya sa Mommy at mga kapatid niya kahit hindi naman siya tunay na dugong Castillo. Hindi pa rin talaga nawawala sa palibot ang mga toxic na kamag-anak. Hindi niya alam kung bakit nila iyon ginagawa. Hindi na lang sila maging masaya na may natutulungan silang kagaya niyang alila na.

mabilis na sabi ng tatay niya. “Tsaka,” sangayon ng nanay niya, “maraming foster parents ang may mali sa utak. Kapag ipinadala ka namin sa ibang baliw na parents, naiisip mo ba ang physical at psychological damage na sasapitin mo. Hindi ka kaya namin ipadala sa iba kaya andito ka parin, pero sinisisi mo kami? Jane, sobrang ungrateful mo.”

"Bakit, Dad? Ano ang problema? Ayaw mo ba na manatili tayo sa taas? O, baka naman, pakiramdam mo ulit, natatapakan ang pagkalalaki mo? That's toxic masculinity, Dad." Umismid si Mr. Aragon. "Insulto iyon sa akin! Hindi mo alam dahil hindi mo pa nararanasan!" "Huwag mo akong igaya sa 'yo, Dad. Kailan man, hindi ko pinangarap na maging tulad mo. Makakalis ka na, po." Pinagdiinan pa nito ang salitang ‘po’ na siyang nakapagpa-usok ng ilong ng Daddy niya.

I avoided her stares, thinking that Mama was this close to me. I began to become irritated, bored, and impatient. You and Papa made this. You are the ones who did why I became like this. Why did I choose to isolate myself from you? Then you say it was my fault. Why did I become like this? You guys are the worst parents that I knew. “ I smirked and closed my eyes.

At talagang nakaka-inspired ang kanilang buhay. "Hindi ako perpektong kapatid, anak at ama sa mga anak ko at kapamilya. Noon, konting kibot ko lang galit na ako sa kanila. Dahil isa akong user. Alam niyo na. Kaya nga polluted na ang utak ko. Kapag nagagalit ako nanakit ako agad. Kaya malayo ang loob nila sa'kin. Sariling ka-pamilya ko, mapa-kapatid man o magulang nina-nakawan ko. Wala akong konsensya noon. Kahit pang pa gamot pa ng magulang ko at pangutang pa iyon. Kinukuha ko para i-pang sugal. Mahilig rin akong mag self pity noon at pakiramdam ko lahat sila kalaban ko. Hanggang sa mamatay ang Papa ko, narealize ko na wala na akong masasandalan. Wala na iyong taong hindi ako matitiis kahit

Mautak din parents ko ayaw lang na may mangyaring masama sa amin. And speaking of parents kakausapin ko sila ng masinsinan kung ano ang kasalanan ng mga ito sa Pamilya Martin. Gusto ko muna marinig ang side nila at timbangin ang mga pangyayari ayaw ko na pangunahan ako ng emosyon ko. Ayaw ko na basta na lang magagalit sa mga ito na hindi naman na ririnig ang kanilang side.

I know masamang mangialam sa away nila pero sobra na eh, hindi na tama 'yong ganito. Ilang beses kong sinasabihan si mommy na hiwalayan na niya si Dad dahil hindi na maganda itong pagsasama nila. Masyado ng toxic. Pero ang palaging sagot niya sa akin ay hindi niya raw kayang mawala si Dad. Wala naman na akong magawa kundi ang hayaan na lang siya.

"Why are parents allowed to yell and scream at their children and call them names and just make them feel like shit in general, but when kids try to defend themselves it's disrespectful? Well, what kind of parents do you have, kids?" Well, I have a manipulative parent. They control me, my life and my decisions. Minsan I feel like I'm a bird inside a cage...I only fly at limited height and roam at limited space. I want to be free from that cage...from that home. "Tama 'yong sinabi no'ng huling speaker...ang mga taong wala nito, hindi kailanman nila maiintindihan." sambit ni Lycka.

Napasimangot ako ng maisip ko yun, maswerte si Lee na nakasama niya ang parents niya at habang nabubuhay sila ay todo suporta sila sa kaniya. My parents, they don't care about me, they're both geniuses in their own field, my mother is a criminal defense lawyer while my father is busy managing his own resort. Hindi ko sila nakasama sa kahit anong awarding ng buhay ko, nakakatawa, para sa ibang tao nandun sila pero hindi sa sarili nilang anak. Eight, ganung edad pa lang ako hindi ko na sila kasama palagi, wala sila sa bahay at may kanya-kanyang inaasikaso sa buhay, mas mahalaga pa sa sarili nilang anak.