Tula Sa Edukasyon の小説・ストーリー

May kalayuan kasi ang pinag-igiban nila ng tubig dahil wala naman silang sariling tubig ng kaniyang tatang. Tapos na siya sa kursong Bachelor of Elementary Education, major in Filipino sa bayan. Plano niyang dito magturo sa lugar na ito, maliban sa nakikita niyang kulang ng mga teacher sa baryong ito, nandito rin ang kaniyang tiyuhin na kinilala niya ng Itang. Hindi niya kayang iwan kahit na kinukulit na siya na inay niya na umuwi. “Hi, Odessa. Magandang hapon sa'yo.”

dugtong pa ng guro. "Napakabait po ng inyong ama, napakalaki ng naitulong niya para sa ikasusulong ng edukasyon. Bukod sa mga gamit sa paaralan, binibigyan pa niya ng pera ang mahihirap na mag-aaral. Nag-alis ng sambalilo si Francisco, bahagyang tumingala sa pormang nagdarasal. "Sabi po ninyo tumutulong ang aking ama sa mga mag aaral ngayon po paano na ang mga bata?"

"Why do you want to work here?” Huminga ng malalim si Bella bago sumagot. "Naniniwala po ako sa kalidad ng edukasyon dito sa St. Therese. Gusto kong magamit ang natutunan ko at makatulong sa paghubog ng mga bata." Tumango ang lalaki. "Have you had any experience teaching or handling children?"

Baka hindi ko kayanin. "Huwag mo munang tanggihan, Tin. Pumunta muna tayo roon para maipaliwanag sa iyo ng mabuti." OLA- Online Learning Academy. Iyon pala iyon. Agad kaming nagtungo sa office ng parang principal doon. "It's online courses. Basically, you can use your own time to finish the courses at your own pace. Every week, ay pupunta ka rito to test what you've learned. Just about that..."

Binuksan ni Janella ang software para sa konsultasyon sa edukasyon at nagsimulang sumagot sa mga bayad na tanong ng ibang tao. Kilalang-kilala siya sa industriya, taglay ang matibay na propesyonal na kasanayan at malalakas na kakayahan. Kumalat ang balita tungkol sa kanya, at maraming tao ang lumalapit sa kanya para humingi ng payo kung paano mapapabuti ang kanilang mga marka sa maikling panahon at sa mga estratehiya sa pag-aaplay sa kolehiyo. Kahit na hindi nila siya nakikita.

Pagkaalis ni Brad ay naghiwa-hiwalay din ang mga lecturer at estudyante. Hinawakan ni Kevin ang tableta at bumalik sa opisina ng kanyang chancellor. Sobrang saya ang naramdaman niya. Una sa lahat, ang mga mag-aaral ay natuto ng maraming kapaki-pakinabang na kaalaman nang libre ngayon. Nakatanggap pa sila ng tableta na makapagpapalakas ng kanilang katawan nang libre. Ito ay isang bagay na dapat niyang ikatuwa.

"Tapos na po ako. Mauuna na po ako para asikasuhin ang enrolment ko." Nilapitan ko si Tita Ingrid sa kanyang kinauupuan para ibeso. "El Sandra, bakit hindi ka na lang sumabay sa pinsan mo? Try to check Western Eagle. Magugustuhan mo roon." I looked at El Sandra. I then saw the irritation pass through her eyes as she rolled them. "I have my plans today, Mom. I'll rather stay here than visit that freak school---" "El Sandra!" Angrily, Tita Ingrid pointed a finger at her. "That freak school you are saying is the only school here in the Philippines that got number one out of the best universities all over the world?"

Ang bongga diba? VU is a very popular school dito sa bansa. Ang daming naghahangad na makapasok dito pero hindi lahat pwede. Mga sobrang yayaman at malalakas lang ang koneksyon ang nakakatungtong at nakakapag aral sa eskwelahan na to. Come to think of it, sino ba namang tao ang magbabayad quarterly ng half a million para sa tuition fee? Maswerte lang ako dahil teacher si papa dito at hindi lang basta teacher dahil kilala syang professor kaya napakiusapan nya ang admins na dito na lang ako mag aral.

Tumitig si Lizzy kay Amanda at idinagdag, “Huwag mong sabihin na hindi mo kayang basahin ‘yan. Lahat naman tayo dito ay dumaan sa tamang edukasyon, ‘di ba?” Nakasaad sa banner ang mga salitang “Talumpati ng Mga Natatanging Mag-aaral”. Ang puting sulat sa pulang banner ay tila naging isang malaking sampal sa mukha ni Amanda. Alam naman ng lahat na hindi kabilang si Amanda sa alumni ng eskwelahang iyon. Sa katunayan, hindi man lang siya estudyante roon.

“Oo, alam ko na malaki ang hamong ibinibigay ng temang ito sa atin… medyo pabor sa hinaharap, dahil bukod sa magsisimula palang tayo ay wala ring kasiguraduhan ang lahat para sa hinaharap…sabi ko nga kanina tayo ang bahala sa kung ano ang pipiliin natin sa susunod pang mga taon. Tayo pa rin ang director sa sarili nating teleserye, magmamaneho sa sarili nating sasakyan ng pangarap at hangin ng ating umaalagwang saranggola ng buhay. Nandyang susubukin tayo ng hirap ng buhay, mga tukso ng barkada, ng salitang pagsuko at iba pang problema sa buhay. Mawawalan tayo ng pag-asa, mahihirapan tayo at magtatanong, pero eto na tayo oh, nakatapos na tayo ng isang eksena, nakatapos na tayo ng isang bahagi