Novel & Cerita Tula Tungkol Sa Barkada

TOBBY'S POV Mukhang lasing na ang mga kaibigan niya,malalim na din ang gabi, kaya nagkaniya-kaniya na silang tayo para umuwi. Naunang lumabas ang iba at naiwan silang dalawa ni Red. Seryosong nakatingin ito sa kaniya. Minsan hindi niya alam kung totoo ba ang pinapakita nitong ka seryosohan.

Tuloy-tuloy lang kami sa paglalakad hanggang sa makapasok kami sa loob ng bahay at nakita ko si Tita Maria na nakikipagtawanan pa sa mga barkada niya. Parang hindi man lang siya nasaktan sa pagkawala ni Papa. Nasa sulok siya ng sala habang napapalibutan ng grupo ng mga babae. Lahat sila naka-itim, pero ang mga mukha nila parang nasa reunion lang. May isang nagbiro. Nagtawanan silang lahat. At si Tita Maria pa ang pinakamalakas tumawa. Nakatagilid pa ang ulo habang todo buka ng bibig sa katatawa.

Hindi na siya nakapagtiis na huwag ito tanongin. "Sino ka text mo?" "Ha?" "Sabi ko. Sino ka text mo?" "Just a friend... Pinaalala niya sa akin ang reunion sa tagaytay malapit na kasi iyon mahal. Reunion lang ng mga black row..." "Blackrow?" "Yes..." Simpleng sagot sa kaniya. "Mga ano mo sila?" "Mga clan members..." "Ah. So hindi ako makakasama?" "I'm sorry. Puro lang mga lalaki nandoon at maiinip ka lang."

Napasigaw agad si Lucia, para siyang nagliyab: "Ang Team One ang pinakamalakas sa lahat ng mga bodyguard. Kung papalabasin natin sila, paano na ang dalaga?" "At saka, ang grupo ng Tattoo ay handa at marami sila. Kahit pagsamahin natin lahat ng tao natin, baka hindi tayo makalusot. Ngayon gusto mo pang magpadala ng ilang tao para ihatid siya. Ano'ng mangyayari sa dalaga at sa ating lahat? Maghihintay na lang tayo dito na parang nag-aantay ng kamatayan?"

Bigla siyang tumingala at inosenteng nagtanong. “Lolo, ano po ba ang partner?” Ngumiti ang lolo niya, kalmado at mainit. “Ang partner, siya yung kasama mo sa buhay. Yung taong kasama mong dumaan sa hirap at saya. Yung kahati mo sa tuwa at lungkot.” Sa sandaling iyon, lumapit ang lola niya mula sa loob ng bahay, may hawak na bagong biling seedlings ng bulaklak. Nakisali siya sa usapan.

Inirapan ko ang kalagayan ni Tav at kinuha na lang ang phone ko sa pouch para tignan kung may message si Kuya Arnel. From: Kuya Arnel Miss Lara, hindi ko mapick-up 'yang location niyo. Marami bang puno o gusali jan? Napalingon ako at nakitang hindi naman gano'n karami ang mga puno ngunit malalaki ang mga sanga nito. We're in an exclusive bar that's really far away from the bright streets of the city. Marami rin namang bahay dito at hindi rin madilim. Sadyang dim lang ang lights.

Tuloy! Ang sinugod nila ay napakamot sa ulo. Ang mga taong straight to the point. Aba'y mukhang talagang wala na silang pasakalye. Ah! Mababatukan talaga niya ang babaero niyang pamangkin na best friend!

“Tara, maligo tayo sa ulan!” Hinatak niya si Liam. Basang basa sila ng ulan. Tila sila mga batang naghahabulan. Masarap pala uling maging bata. Tunay na masayang balikan ang mga sandaling walang problema kundi ang paano pagalingin ang sugat sa tuhod kapag nadapa. Kapag pala tumanda na ang hirap ng maging masaya. Madaming problema at responsibilidad.

Nakatulala lang siya sa bintana, tahimik na pinapanuod ang mga ulap sa labas na para bang may sagot doon na hindi maibigay ng sinuman. Si Talia, na katabi niya sa upuan, ay tahimik rin sa simula. Alam nito kapag wala sa mood si Bea. Alam nito kapag mas mabuting huwag munang magsalita. Pero sa isang kaibigan na tulad ni Talia, ang katahimikan ay hindi pangmatagalan. May oras lang ito. Parang pagkatiwala sa apoy na alam mong may matitira pa ring baga kahit anong takpan mo.

Nakangiting sagot ni Luna bago bumaling sa kanya't hinigit siya papunta sa mga kaibigan niya. Binigyan naman sila ng puwang ni Ulysses at Vander para makaupo. Khaled, Callix and Nero do all the talking. They are the talkative idiots and his main bashers. Kung anu-anong pinagsasasabi ng mga ito tungkol sa kanya. Tawa naman nang tawa si Luna, mukhang nag-enjoy sa company ng tatlong iyon. Ang ibang mga kaibigan naman niya ay seryosong nagkukwentuhan tungkol sa business.