The Master's Sun Novels & Stories

Isang walang-awang hari sa madilim na mundo. Walang sinuman ang nakakaunawa nito nang higit kay Heidi at Lian. Matagal na silang nasa mansyon ng pamilya Beaufort, kaya alam nila—mula ulo hanggang paa—kung anong uri ng tao ang Young Master.

Agad na nawala ang emosyon ng master sa pagdating ni Cendra. Hindi namin namalayang mataas na ang sikat ng araw. Kasunod ng pagbaba ni Czeriff ay ang pagbaba rin ni Wine, na agad na dumako ang tingin sa nakatingin rin sa kaniyang Master. Agad itong umiwas at nagmadaling pumasok sa kusina na halos hindi na ako nabigyan ng pansin. Kitang kita ko kung gaano niya kamahal ang master, totoo at walang katumbas, klase nang pagmamahal na kailangan ng master para... Patuloy na mabuhay.

Sunod-sunod kong tanong kay manang “ a-ano kas..WHERE IS MY MOMMYYYYYYYY!!!” BBOOGGGGSSSSSHHHH!! CRRAAACCCCKKKKKKK!! Taranta kaming napatakbo paitaas ng marinig namin ang sigaw ni young master, at pagkabasag ng mga gamit, ng maka-pasok kami sa kwarto ni V ay basag na ang vase na nasa gitna ng mesa at yong malaking tv basag narin at nasa lapag ito Ganon kabilis at kadaling nabasag ni young master yon?

Sobra siyang natuwa rito. Bumalik si Madeline sa bahay at tinulak ang wheelchair ng old master papunta sa hardin. Ang araw ng Mayo ay mainit at komportable. Pinikit ng old master ang kanyang mata at natuwa sa sinag ng araw sa kanyang balat. "Lolo, magpaaraw muna kayo. Ibabalik kita sa kwarto mo para makapagpahinga ka mamaya." Binuksan ng old master ang kanyang mga mata nang marinig niya iyon. Tinignan niya ang nakangiting mukha ni Madeline at napuno ang kanyang mga mata ng pagmamahal at kapayapaan.

Galit siyang tumawa at umalis sa lugar. Lumapit si Nick sa tabi ni Sunny. “Master.” Uminom ng tsaa si Sunny sa kaniyang tasa. “Ang tatay mo ay bulag na parang paniki, wala talaga siyang makita. Naaawa ako sa kaniya.”

At alam niya yun. Akala ko ba hindi siya marunong tumangi? Ngunit ano ito? Nakikipaglaro siya sa akin. Tss. (Michael POV) Halos 48 hrs. na ngang naka-standby ang mga tauhan ni Master Sayruz at ako rin. Wala parin kaming pahinga. Mag-isang umiinom ng alak ang boss namin, at katahimikan nga ang hanap niya. Sumisilip na rin si Haring araw. Nakikipaglaro ang malagintong sinag nito sa kurtina na nililipad ng hangin.

"Pero mas nami-miss ko 'yung peace na dala ng single life. Ang sarap ng walang stress!" "Asus! Edi sino si Master?" tanong ko, nakangiti ng nakakaloko habang pinagmamasdan ang biglang pagbabago sa ekspresyon niya. Nasamid siya. "A-anong Master?!" Pilit niyang inayos ang sarili, pero halata ang pamumula ng kanyang mukha. Tumawa ako, mas lalo pang naaliw sa pagiging defensive niya. "Secret! Basta. Kilala ko na kung sino si Master mo. Siya ‘yung nagbantay sa'yo after kitang iwan sa dorm mo."

Dahil sumusunod sya sa kanyang master, ngayon nya lang narinig ang mga ganitong salita galing sa kanya. Sa totoo lang, ang master nya ay pumapatay talaga ng tao. Sa kanlurang baybayin, sobrang galing nya na kaya nyang patayin kahit sino. Kaya, kilala sya sa pangalang "Master Centipede." Ang makapangyarihang tao tulad nito ay natatakot rin pala. Kitang kita kung gaano katakot ang kaaway na kakaharapin nila ngayon.

Sira na talaga ang araw niya. "Kuya!" pagkatanggal pa lang ni Zircon ng kanyang helmet pagkatapos mai-park ang kanyang motor sa basement parking lot ay narinig niya ang boses ng kanyang kapatid. "Bakit ngayon ka lang? Masyado ng late, unang araw mo pa naman ngayon." "Pinapagalitan mo ba ako dahil ikaw ang boss sa kumpanyang 'to?" tanong ni Zircon sa kanyang kapatid na si Beatrice.

Nakikita namin na malapit na magsunset dahil unti-unti ng nagiging kulay kahel ang langit. Naalala ko noong pumunta kami ng lola ko sa dagat para tumingin din ng sunset. My grandmother is a fan of sunset. She always look at the sky with the sparkle in her eyes. Tuwing sunset ay sya ang naaalala ko, we always watch sunset together, and those memories is like a gold to me. I always treasure it and forever will be. Parang pag kasama kaming dalawang nanonood ng sunset ay parang nawawala lahat ang sakit na nararamdaman ko. Parang sa sandaling iyon ay puno ng kasiyahan ang aking puso.