Tula Tungkol Sa Trabaho の小説・ストーリー

Third Person's POV Tulala at hindi pa din siya makapaniwala na natanggap siya nang walang kahirap-hirap sa trabaho na iyon. Hanggang sa makauwi siya ay para bang lumilipad ang utak niya. "Mommy!"

Pangarap ko makapagtrabaho sa kompanya na 'yon, pero alam kong hanggang pangarap lang ako dahil hindi naman ako nakapagtapos ng college. Kapag nakapagtrabaho ako roon ay maipapagamot ko na si Lola. "Dalhin mo na rin 'tong mga designs mo para may maipakita ka in case na maghanap sila. I'm so proud of you besh! Makakapagtrabaho ka na sa De Luca Jewelry!" sabi ni Trina at bakas sa boses niya ang pagka-excite.

"Paano kami mabubuhay??" "May alam ka bang trabaho?" "Magluto.."

“Huwag po kayong mag-alala, wala naman akong gagawin na ikapapahamak n’yo kay Tita.” “Salamat.” Nag-inat si Tere. “Nakakatamad pumasok sa trabaho, antok pa ako,” d***g nito. “Naku ikaw nga Teresa tigilan mo ‘yan, nakakahawa ka!” saway agad ng ina nito. Natawa si Tere at umiling. “Seryoso ‘yan? Init agad ng ulo!” Natawa din si Luisa. “Nga pala, napag-usapan na rin natin ang trabaho, kumusta na ang trabaho mo? Hindi ka ba nahihirapan? Lalo at sa gabi ka gising?”

Tanong ni Shiela, katrabaho ko sa call center. I swallowed hard, my fingers nervously adjusting the phone headset around my neck. "Kailangan ko lang makalikom ng pera, inatake kasi si Tita," pagkuwento ko rin habang wala pang tumatawag na customer. "Hindi ba may trabaho ka rin kapag umaga? Nakita kitang nagtrabaho no'ng kumain kami roon eh!" I gulped. "Oo, kailangan ko talaga ng salapi..."

“Talaga? Paano ang trabaho mo?” “Work can wait, your happiness is matter.” Ngumiwi si Tamara. “Huwag na, wala tayong dalang damit ‘no! Isa pa, mapapagastos ka pa. Oo nga pala, kwentahin mo na muna. . . Babayar—”

Huminto si Troy, tila binuhusan ng malamig na tubig. "Hindi mo kailangang umasta na parang nanliligaw ka. Nasa workplace tayo. Ayoko na may ibang iniisip ang mga katrabaho natin. Hindi 'yan makakabuti sa pagitan nating dalawa bilang magka-trabaho."

Umupo si Tita sa tabi ko at nanigarilyo rin ito. "Okay ka lang ba talaga, parang nilulunod mo sa trabaho ang sarili mo, baka magkasakit ka nyan. Alam mo naman na mahirap makisama at mag trabaho. Pero diba kasya naman ang isang trabaho mo?" she asked at bumagsak ang balikat ko at ngumiti ako.

sabi pa niya. So, ano nga talaga ang trabaho ko? Di ko pa rin magets. Parang naunawaan naman niya ang tumatakbong mga katanungan sa utak ko kaya ipinaliwanag pa niya. “Trabaho mong wag pasakitin ang ulo ko.” aniya.

Sa totoo lang ay kung sa itsura lang talaga ang pagbabasehan ay panalo ito. Mukhang librarian ang datingan ng kamiseta, ang tulis na makapal na grado nito at ang pusod nito sa buhok ay parang titser. Talong-talo talaga siya pero Doon ba nasusukat ang paghahanap ng nababagay na trabaho? “H’wag ka naman mapanghusga, pareho lang din tayong nag-aapply ng trabaho. Isa sa atin o malay mo dalawa tayong matanggap.”