Tumango Novels & Stories

Handang gawin ni Erika Benedicto ang lahat upang maisalba ang sarili sa kahirapan. Kaya naman nang dumating sa kaniyang buhay ang isang alok ng bilyonaryong si Calton Fortalejo ay kaagad niya itong tinanggap nang walang pag-aalinlangan. Ito ay ang maging surrogate mother ng anak nito kapalit ng malaking halaga. Ngunit biglang nagbago ang isip niya nang tuluyang maipanganak ang sanggol. Gusto niya nang ibalik ang pera ng lalaki nang buo. But Calton was determine to have his own kid in any way.

Teka lang parang ang loading ko! ******* LMCD22

Mukhang malalagot na naman ako nito! ****** LMCD22

Kahit alam kong mali, gusto ko pa ring pakelaman ang phone ni Chusan Kang. “Kahit local po, ayos lang,” sabi ko pa. Ngunit napailing ang tindera. “Ingat ka lang.” Nagulat ako sa sinabi niya. “Bakit naman po?” “Maple phone kasi iyan.” “Ano naman po kung local ang charger na gagamitin?”

Tumango tango ako, "Ah, oo nga. Okay naman, okay naman.", hindi ko alam kung bakit dalawang beses ko yun inulit, para kong tanga. Tuluyan akong pumasok sa loob at basta na lang inihagis ang bag ko sa sofa. This day was so exhausting, ang daming nangyari sa loob lang ng isang araw at lahat yon at puro hindi maganda. Ramdam kong nakasunod si Arc sa akin kaya hinarap ko sya.

Tumango-tango si Tony. Inilapag ni Senyor Gaspar ang lukot na ransom note sa ibabaw ng conference table. “Nilamukos ko ‘yan at itinago sa bulsa ng aking pantalon, upang hindi mapansin ni Amanda,” paliwanag niya, “dahil ayokong mag-alala siya. At inaasahan kong walang sino man sa inyo ang magsasabi sa kanya ng ano man tungkol sa ransom note na 'yan at sa mga pinaplano natin.”

Tumango ito bago umalis sa harap ng pintuan at nang maiwam siya ulit mag-isa, doon kumawala ang luhang pinipigilan niya mula pa kanina. Sa halos isang linggo siyang nakakulong, walang Rostam na dumating para tumulong. Batid niyang may alam na ito sa kinahinatnan niya sa kamay ni Angelo pero nanatili siyang nakakulong sa madilim na kwarto sa loob ng halos isang linggo. Wala siyang ideya kung ano ang nangyayari sa labas dahil kahit magtanong siya sa mga kasambahay na naghahatid ng pagkain sa kaniyang mesa, wala siyang sagot na nakukuha. Ang inaasahan niyang kakampi na si Lorenzo, parang bula na bigla na ring nawala.

Tumaas ang mga kilay ni Damon. “Fifty.” “Siguro dapat kausapin mo na ‘yan at sabihan nang diretso na ayaw mo na talaga sa kanya. Because apparently saying that you want to be friends with him resulted in these excessive messages," payo ni Damon. Bumagal ang sasakyan pagdating nila sa kurbada kung saan naging pula ang dilaw na traffic light. “Pero ayaw ko siyang makita, Dee. Tinext ko na siya na ayaw kong mine-message niya ako.”

Tumango lang ito—isang tango na hindi ko halos maintindihan kung oo ba iyon o hindi dahil hindi ito mapakali kung saan ibabaling ang kaniyang ulo. “Say it,” utos ko rito. Bigla nitong idinikit ang kaniyang labi sa aking tainga, pero wala akong salitang narinig. Tanging sunod-sunod na paghinga lamang nito. “I said, say it!” mariin kong sabi sabay kagat sa tainga nito at hampas sa pisngi ng kaniyang puwetan. “O . . .o,” putol-putol nitong sagot. “M-masarap.”

"Ahm, Madel, again i'm sorry. And it won't happen again. I will focus on driving para di tayo madisgrasya." Tanging tango na lamang ang naisagot ni Madel kaya naman nagpatuloy sa pagmamaneho si William. Wala silang kibuan hanggang sa makarating sa resort. Si Madel naman ay medyo napag isip at parang nadisappoint sa sinabi ni William lalo na sa linyang "it won't happen again" ang tinutukoy ba nito ay ang pagyakap sa kanya nito kanina. "Sayang naman di na nya uulitin " yun na lamang ang naisip ni Madel.