Twenty Two Novels & Stories

"You're seriously asking me how old I am?" Tumuwid sya ng tayo at binulsa ulit ang kamay. Halos isumpa ko na ang tangkad nya sa akin gayung nagmumukha akong duwende sa harap nya. Isama mo pa ang brusko nyang pangangatawan. "This is a mistake, young lady. I'm twenty two, not some kid. Whatever you're thinking, you better rethink it."

Nais niyang magkaroon agad ng anak. She's not getting any younger. Twenty-six na siya at hindi na rin masama kung hangarin niya man agad na mabuntis. Kung iisipin ay matagal na iyong iginigiit sa kanya ni Josh. Nais nitong higitan pa nila ang mga halik at yakap na pinagsasaluhan nilang dalawa. Siya lang talaga ang mariin na tumatanggi.

umiikot ang mga matang pagtatama ko. "February iyong basehan ngayon... tandaan mo na 29 iyong pinakamataas," pang-aasar pa nito. "Huwag mo na ngang ipaalala sa'kin ang edad ko," nayayamot kong reklamo. Ever since na tumuntong ako sa edad na twenty-eight ay naging sensitibo na ako sa usaping edad. Nataon pa talaga na kung kailan ako magt-thirty ay tsaka pa ako walang jowa dahil ayon binuntis iyong pinsang kong twenty-two years old!

Natigilan s'ya at hindi agad nakahuma ng marinig ang sagot ng babae ngunit ng mahimasmasan ay unti-unting sumilay ang ngiti sa kan'yang labi. Pakiramdam n'ya ay dinuduyan s'ya sa alapaap ng mga oras na iyon. Nang tapunan n'ya ng tingin si Tanya ay nakayuko ito at pulang-pula ang buong mukha pati na ang leeg na mas lalong ikinalapad ng kan'yang ngiti. "How old are you Tanya?" tanong n'ya rito ng may maisip. "T-Twenty two po," nahihiyang sagot ng dalaga na ikinatagis ng kan'yang bagang. Napakabata pa pala nito kaya pala napaka inosente.

“Patay na si Ate Eve, Kuya.” Alam ko. Araw-araw ko iyong alam at pinapaalala sa sarili ko. “Matagal na siyang patay,” dagdag niya. “Pero buhay pa si Heaven.” “Tigilan mo na ang pagbanggit kay Eve,” sabi ko. “She’s twenty-two,” pagpapatuloy niya. “Graduating. May pangarap. May pamilya.” “Hindi ko siya pinilit maging escort,” sagot ko. “She agreed.”

Muling sambit nito. Pagkatapos kong malaman iyon, hindi na ako muling nagsalita pa. Ang sama-sama ng loob ko ngayon. Twenty two years old na ako pero para parin akong bata para sa kanila, paano ako mag ggrow nito? Hays.

Gusto ko nang magpahinga medyo napagod ako masyado sa araw na ito. ********* Naging masaya naman ang birthday party ni Margaux. Buong araw akong nasa bahay upang e assist si ito. Nagpapasalamat naman ako at nakikita kong masaya ito sa mga kaganapan sa kaniyang kaarawan. Thirteen years old na ito at limang taon nalang ang bibilangin at magiging ganap na itong dalaga. Kaya sumagi sa isip ko na mag two twenty three na pala ako this year. Gosh! Goal ko pa naman noon na mag asawa pagdating ko ng twenty six. Ayaw kong abutan ako ng thirties para magsettle down.

Hindi naman eh. "One, two, three, four, five, six. Siiixxx." tiningnan ko naman ang minute hand. Ganoon din ang ginawa ko pero count by five naman. "Five, ten, fifteen, twenty, twenty---" nakita kong nasa gitna ng 20 at 25 ang minute hand. Ano ba'ng gitna ng 20 at 25? Ah ewan. "Six and twenty something minutes," sabi ko na lang. Haist bukas talaga hindi ko na ito susuotin lalo ko lang napapatunayan ang kabobohan ko at hindi ko iyon gusto.

mahinang ani ko. ******* LMCD22

I frowned. "Twenty... teka, anong kinalaman ng edad ko?" "That's it. You're still young and you can't understand. Mahal ka niya. Alam ko at nakikita ko 'yun sa paraan ng pagtingin niya sa 'yo at sa kung paano ka niya pahalagahan. Maia, wake up. You need to stop the wedding!" Umiling ako. Speaking of age, hindi ko namalayan ang panahon. Next week's my birthday. The day I will turn twenty one. Pero bakit ganun? Hindi ako nakakaramdam ng saya o kahit anong excitement?