Twenty Twenty 소설 & 이야기

“Sino’ng may sabing inampon ka? You’re not a child, Lex. You’re… what? Twenty-one?” “Twenty-two.” “O, ‘di ba? Legal, matured, at pasaway. Wala namang nagsasabing pumasok ka sa relasyon bukas. Ang sinasabi ko lang, hindi mali na kiligin. Hindi mali na makaramdam. Tao ka.”

Hanggang ngayon, para bang hindi pa rin ako makatayo sa sarili kong mga paa! Pakiramdam ko, hawak pa rin niya ako sa leeg. ‘Damn it! I am already twenty and yet, I still couldn’t decide for myself. Oh, let me rephrase that—I am already twenty and yet, I still couldn’t fight for who I had ever wanted to be with, most especially, for the one I really love.’

Prologue "Tue, anong oras tayo uuwi?" Napabaling ang tingin ko sa kaibigang si Ree. Nasa harap kami ng isang club ngayon. It's my 21th birthday today, at ngayon dito ko naisipang i-celebrate ang birthday ko. "Mga 12 siguro?" Hindi pa siguradong sabi ko. Sarkastikong ngumiti ito sa akin at inayos nito ang makapal na salamin sa mata. Natawa nalang ako sa kaniya.

Uso kasi rito ang mag-asawa nang maaga pero sa panahon ko, usually 30s na ang babae bago magpakasal. Napabuntong-hininga ako at agad na tumayo. Inayos ko ang table ko. Inayos ang buong office at niligpit na ang mga roses na nasa bintana. Ang dami na nito. Ngayon ko lang napagtanto na tumigil na pala siya sa pagbibigay ng roses. Wala na ring notes. Ano na kayang nangyari dun? Ilang araw na rin siyang walang paramdam e. "Sana okay ka lang," I muttered at muling bumalik sa pagliligpit ng mga tuyong rosas. Mukhang nagsawa na rin siya. Bakit ganito? Nalungkot ako sa naisip ko.

Siya lang ang may karapatang gumawa no’n. Naka-cream dress siya at heels, buhok niya nakalugay, at may malaking ngiti sa labi. ‘Yung tipong ngiti na may ibig sabihin—may binabalak. “Thank you,” sagot ko. “Ang daming bulaklak. Twenty-four? Hindi ba twelve lang ang standard?” “Twenty-four months. Tig-dalawa bawat buwan.” Lumaki ang mga mata niya. “Kuya… that’s actually romantic. Hindi ko alam na kaya mo pala ‘yan.”

sang-ayon naman ni Tyron. Kunwari ay nahihiyang ngumiti siya sa kanila. "Late bloomer nga ako, eh. Kung kailan ako naging twenty three ay saka pa ako natutong mag-ayos." "I'm proud of you, Love," maluwang ang pagkakangiti na wika ni Tyron. Iniabot nito sa kanya ang isang braso nito na agad naman niyang tinanggap. "Let's go?"

muling tanong ng isang lalaking medyo bata pa. "Ha? Oo naman, ayos lang ako. Anong taon na ba ngayon?" tanong niya saka nginitian niya ito. "Two thousand and twenty-three po," tugon nito. "Seriously? Oh, God! Thank you," pakli niya. Napangiti siya dahil akala niya ay nag-time travel siya pabalik ng eighty's. Napagtanto niya rin na ang sinabi ng matanda ay edad nito.

“Over naman. Ako lang 'to. Lunarae lang.” “Luh? Hindi ko naman tinanong name mo eh!” “Ewan ko sayong isip-bata ka kahit ang tanda mo na.” “Matanda na ba yung 21?” “Ewan ko, tanong mo sa sarili mo.” “Nagsabi naman yung nineteen palang may asawa na. Ilang months na nga kayo? Eight months? Tapos twenty ka na ngayon? Kaya pala ayaw magpaligaw at magcollege. May kasal na pala after senior high.”

“Eh bakit ako? Bata pa rin naman ako ah… I’m only twenty one.” “Well, magka-edad lang kayo pero… iba ka, Grapes, ibang-iba sa lahat…”

sagot ng babae, halatang nagtataka. Hindi napigilan ni Seraphina ang malakas na tawa niya. “Kuya, twenty-two daw,” panunukso niya, habang ang kanyang kapatid naman ay pasimpleng umiwas ng tingin, halatang nahiya.