Twenty-seventh Novels & Stories

Bakit ba siya nagmamadali. I mentally shook my head. Okay, stop it, Akhe. I sighed and looked up at Kien. You can do this, Akhe. Pag encourage ko sa aking sarili. "I'll stop annoying you in one condition." diretso kong sabi. Wew! Nasabi ko rin. I saw how Kien's eyebrow raised at me. "What?" maikli niyang sagot. I can sense he's impatient. "Twelve days, Kien. Date me for twelve days. Yung ako lang talaga." wika ko.

TWENTY-SEVEN (27) - Rhea’s POV – Parang bulkan na sumabog ang puso ko ng makarinig ako ng malakas na pagsabog mula sa kung saang parte ng kakahuyan na kinaroroonan namin. Unti-unting tumatayo ang balahibo ko sa leeg kasabay ng malamig na awra na umaakyat sa katawan ko. Napalunok naman ako ng masundan naman ito ng isa pang pagsabog. Nagsimula na rin akong pagpawisan ng malamig sa kamay.

I still on the 2nd spot while the undefeatable Ten is still on the top. "Let's drink?" Nagulat ako nang sinabihan ako ni Seven ng ganun sa likod ko habang silang pito ay nagngingitian habang nag aayos ang mga green at white ay dinala nalang ni Seven ang mga wines sa taas at doon nalang kami sa terrace ng mga blues. "Congrats to you Mr. 2" Sabi saakin ni Freddy habang ni ngitian ako ni Seven sa harap ko. Tumabi saakin si Ten at nakapa awkward ng atmosphere sa pagitan naming dalawa.

Sumimangot ito saakin. "Oh, I'm sorry! Twenty eight ka palang ba? Hindi kasi halata.." Natatawa kong sinabi. "Tss.. nag salita ang hindi Twenty seven!" he teasing me back. "Hoy! Echeverri, twenty five palang ako noh! Anong akala mo saakin?!" Pinandilatan ko ito ng mata. "Sabi mo eh," he then shrugged his shoulder.

"Sa tingin mo ilang taong gulang na ako?" Bigla naman siyang natigilan sa tanong ko. Tila hindi niya yata inaasahang tatanungin ko siya nang ganoon. Tiningnan niya muna nang mabuti ang mukha ko bago sumagot. "Nasa twenties na po." Nanlaki naman agad ang mga mata ko. "Actually, twenty seven na ako. Turning twenty eight." Parang lalo naman siyang nagulat sa sinabi ko.

Nanghahaba ang nguso na sabi ko. “Aba’y sa panahon ngayon wala ng hiya-hiya, kung gusto mo ng pagbabago. At kailan ka kikilos? Kapag wala ng pag-asa? Look, Best, maganda ka at higit ka pang naging maganda simula ng tumuntong ka sa edad na twenty three. Thirty five na ang asawa mo na dapat ay may anak na kayo, walang mawawala kung susubok tayo. At least wala tayong pagsisisihan sa huli.”

"Wala nang saysay na balikan mo pa ang nakaraan, tapos na iyon." "Gusto ko lang maglabas ng sama ng loob. 'Yang anak mo, para bang paghihintayin ng century. Ano'ng masama sa ilang taon? He'll only be twenty-seven by the time na makabalik si Chesca. At pwede naman sana niyang puntahan sa ibang bansa kung gusto niyang bumisita. Hindi niya afford ang plane ticket?"

hindi makapaniwalang katanungan ni Czarina. "Hmm, bakit pala Seven?" tanong naman ni Jed. "Seven, kasi.. madalas akong maging swerte noon sa numerong seven. Natatandaan ko pa nga, bata pa ako no'n, nakapila ako sa isang bayad center. Tapos, saktong number seven ang nakuha ko. Ang smooth lang ng transaction namin no'n ng kahera. Tapos sabi niya pa nga sa akin, may hatid daw na s'werte ang numerong seven. Kasi kung iisipin, mayroong pitong araw sa loob ng isang linggo, at ang pangpito ay Linggo na madalas ay araw ng pahinga. Kaya naisip kong ipangalan sa anak ko ay Seven, dahil siya ang magsisilbing pahinga ko sa stressful na mundo."

“Twenty-five, please.” “Wow, what a coincidence! We’re on the same floor.” Minabuti niyang magbukas ng usapan. Dalawang floor ang pagitan nila. Nasa Twenty-seventh siya. “Natasha, by the way.” Naglahad ito ng kamay at inabot niya. Napakalambot ng palad ng babae. He wondered kung alinpang bahagi ng katawan nito ang malambot. Damn! Carnal thoughts. Mas mabuti na rin at bumalik ang totoong Chad. He desired a woman at hindi siya nababaklang kung anu-anong kamunduhan ang naglalaro sa utak na si Van ang laman.

tanong ko may inis na ang boses ko para ipakita ko sa kaniya hindi ako natutuwa sa ginagawa niyang ‘to. Nakita ko ang tinutukoy niyang pera. Twenty thousand iyon binilang ko. Pero ang akin lang kahit birthday ni Seven hindi lang siya magpakita. Hindi ko kailangan ng pera n'ya. Kahit na nga kaunti lang ang ipon ko. Mas gusto ko umuwi siya nag-aalala ako sa kaniya. “Saang ospital para dalawin ka namin ni Seven—”