Twenty Four Hours Novels & Stories

kuryosong tanong ni Owen. “Siguro nga isa ka pa sa hindi nakakaalam ng oras talaga ng shift ng mga nasa health workers. 12 hours ang shift namin pero minsan kapag may emergency 24 hours shift pero kung malala ang case ni patient at sunod-sunod ang mga pasyenteng naeemergency 32 hours.” “Woow,” napapaawang na lang ang mga labi ni Owen dahil sa pagkamangha. Iniisip niya kung kaya niya bang manatiling gising sa loob ng 32 hours.

“Remember? Pinaghintay mo ako nang matagal sa labas. At hindi lang iyon, hindi ka lumabas at inignore mo ang mga tawag ko. Kaya pagbayaran mo ang oras na iyon. Wala kang pahinga. Kapag pinatawag kita anytime o ‘di kaya may pinagawa ako sa ‘yo, wala kang karapatang magreklamo. Get it?” “Ibig mo pong sabihin, 24 hours po akong gising para pagsilbihan ka?” pagkaklaro ko. “You got it!” Sabay talikod niya na ikinaawang ko. Hindi ba ako magiging zombie sa ginagawa niya? Paano ang trabaho ko sa opisina sa umaga kung 24 hours akong gising?

At sa gilid nito, isang orasan na pababa nang pababa ang bilang: 72 ORAS

tinanguan namin siya. Hindi nagtagal ay dumating ang sinasabi niya. Tulad ng sabi niya twenty-four hours ang kailangan para ma confirm sa presinto about missing case. Hindi ako pwede maghintay ng magdamag at maraming pwedeng mangyari.

Tiningnan niya ang oras sa kanyang relo. Mayroong kalahating oras na natitira hanggang sa ikalawang kalahati ng araw ng pagtatrabaho. Hindi dapat nasa paligid si Jackson sa oras na ito kaya't mayroon pa rin siyang oras upang maihanda ang pag-iisip sa kanyang sarili. Huminga siya ng malalim at pumasok. Ang mga bagay ay hindi magiging maayos nang gusto niya. Nasa twenty-fifth floor ang elevator kaya kailangan niyang maghintay ng ilang sandali.

Siya lang ang may karapatang gumawa no’n. Naka-cream dress siya at heels, buhok niya nakalugay, at may malaking ngiti sa labi. ‘Yung tipong ngiti na may ibig sabihin—may binabalak. “Thank you,” sagot ko. “Ang daming bulaklak. Twenty-four? Hindi ba twelve lang ang standard?” “Twenty-four months. Tig-dalawa bawat buwan.” Lumaki ang mga mata niya. “Kuya… that’s actually romantic. Hindi ko alam na kaya mo pala ‘yan.”

saad n'ya. "Pag ganito na puno po ang resort ay open po twenty four hours ang bar," magalang na sagot ng staff. "Ganun ba. That's nice. Thanks!" sagot n'ya saka naupo sa isang sulok. Siguro naman ay hindi s'ya hahanapin ng mga kasama sa oras na malaman na wala s'ya sa tabi ng mga ito. Naka-tatlong bote s'ya bago makaramdam ng pagkahilo.

Binuksan niya ang paningin. "Pwede bang pag-isipan ko muna ang alok mo sa akin?" Nagsalita siya mula sa loob ng sasakyan. "I'll give you twenty-four hours," sagot ni Leih. Hindi kuripot. Muli siyang pumikit. "Salamat. Tatawagan kita kapag nakapagpasya na ako."

Three in the morning. One cold rainy night. One dark room and twenty-five possible sleeping positions with zero hours of sleep. What could be more devastating? Isang malalim na bintong-hininga ang nagawa ni Kimberly nang muling bumiling sa kama. ‘Twenty-six.” she desperately counted, setting her gaze at the beeping red numbers on the alarm clock. It was two-twenty na ng madaling araw pero wala pa si Jace. Nang magbago ang numero sa minutero ng orasan at muli siyang bumiling. “Twenty-seven.”

Tahimik pa rin siyang lumabas ng kanyang kwarto at tinahak ang hagdan pababa ng kanilang tahanan. Nahagip ng kanyang mata ang bilog na orasan na nakasabit sa dulo ng hagdan malapit sa pasilyo papunta sa kanilang kusina. It was past 2 o’clock in the afternoon. Wala sa loob na napahawak siya sa tiyan. Humpak na humpak iyon. Dalawang oras pala ng pagkain ang nalipasan niya? Yet, surprisingly, she couldn’t feel any hunger—