Twenty Eight Novels & Stories

Kaagad din namang nagsalubong ang kilay ko. Nagmamahalan kaming dalawa noon? Pero bakit hindi ko ramdam iyun ngayun? Bakit feeling ko, naiilang ako sa mga titig nitong si Carlos? Dahil ba matagal ang limang taon na ngayun lang ulit kami nagkita? Hindi na ba siya kilala ng puso ko? "Twenty eight na ako ngayun. So ten years na ang nakalipas?" kunot noo kong tanong dito

paalam ni Felix. "Uncle, let me bring her. I can't leave her alone out her. May bago siyang manliligaw at hinihintay lang non na wala ako, didiskarte agad iyon sa asawa ko," pabiro ang tono ni Levi. Humagalpak ng tawa ang may edad na lalaki. "How old are you, by the way? Twenty-two?" "Twenty-five po."

Nagsasalita siya habang patuloy na nag-i-scroll at nagbabasa ng mga email sa kanyang tablet. Hindi man lang niya ako tinitingnan nang deretso. Hindi man lang niya napapansin ang panginginig ng aking mga kamay sa ibabaw ng counter. Samantalang ako... hindi ko na maalis-alis ang tingin ko sa kanyang mukha. Twenty-six. Magtu-twenty-seven na siya. Para sa kanya, sapat at tamang edad na iyon para bumuo ng pamilya. Pero para sa akin, biglang parang napakaiksi at napakabilis ng panahon.

“How old are you now?” Napatitig siya sa akin nang diretso ng ilang segundo, tila tinitimbang kung bakit bigla akong naging interesado sa edad niya. “Twenty-eight. Twenty-eight years old.” Bumitaw ako sa hawak niya at napasandal sa upuan. Twenty-eight? Ibig sabihin, halos pitong taon na silang hindi nagkakasundo ni Lucas? O baka naman simula pa n'ung mga bata sila ay itinuring na nilang kumpetisyon ang isa’t isa sa loob ng pamamahay ng mga Valderama?

"Ang dami mong alam. Malamang si Julio, ‘di ba?!" "Sus, puro palipad-hangin lang ‘yun. Isa pa, ang bata pa nun, no? Twenty-eight lang ‘yun. Ako, thirty-two na. Parang nakakahiya naman kung tinatawag na 'ate' tapos mamaya kami pala… yikes!" parang kinikilabutan pang hinimas ni ate Ying ang kanyang braso na parang kinikilabutan.

“Really? You’re already turning thirty?” “Hindi ba halata?” natatawa nitong usal at ngumisi sa kanya. “Hindi,” diretso niyang sagot dito. “You look like someone at my age. I mean, yeah, we’re almost the same age.” “Bakit? Ilang taon ka na ba?” “Twenty-eight,” she replied and forced a smile. “And I guess I’ll be turning twenty nine next year soon.”

"Nak, di naman siya ganun katanda— twenty seven o twenty eight years lang naman ang tanda niya sayo ah." "Nilalang niyo lang yung twenty-eight years, Tay, kahit twenty-seven years pa yan, twenty years mahigit pa din ang agwat namin! Halos ka-edad niyo na yun. Mas bata lang sa inyo ng tatlong tao, pero ganun pa din, para ko pa rin siyang Tatay." saway ko sa iniisip niya. "Eh diba anao sa mga palabas uso na ang mga afam na may edad. Mas secure ang buhay sa mga may edad diba?"

“Anong problema n’yo ng girlfriend mo?” “Iyon nga eh, hindi ko alam na may problema pala, at mas lalong hindi ko alam kung ano ang problema.” “So mayroon nga. Bagets na bagets pa iyon brod eh, ilang taon na siya?” “Makabagets ka naman, twenty-two na si Stacy.”

"Ilang taon ka nang makapundar ng sarili mong bahay?" "21," maikli niyang sagot. 21 years old? 23 na nga ako pero wala pa rin akong napundar para sa sarili ko. "Ilang taon ka na ngayon?" tanong ko. Nag U-turn siya bago sumagot. "28." "Huh?!" Nanlaki ang mga mata at bibig ko sa gulat. "For real?" tanong ko pa para makasiguro. Tumango lamang siya bilang sagot.

NANG PINANGANAK ang dalaga, kaka-twenty pa lang ng tatay niya. Ang birthday ng tatay niya ay isang araw bago ang birthday niya. Noong oras na iyon, eighteen years old pa lang ang nanay niya, ang edad niya ngayon, bale seven or eight months lang ang tanda nito sa kanya. Wala silang perang sapat na pera para magpakasal.