Twenty Two Novels & Stories

Magkapatid nga. "Teka doc, ilang taon ka na ba?" Biglang tanong ko sa kanya. "Twenty-six. Yohan is eighteen." I pursed my lips in surprise. Sobrang laking gap naman. "Ikaw?" Tanong nito na ikinabigla ko. "Twenty-two," ngumiti ito sabay sabing, "not bad." Hindi ko tuloy matukoy kung anong ibig-sabihin niya, pero hinayaan ko nalang.

"Ari... hindi ba... ang iyong rebellious phase ay medyo late na? Magiging twenty two ka na ngayong taon!" Nanahimik ng sandali si Arianne. Ayos sa mga mata ni Mary, dumadaan lamang siya sa isang phase ngayon? Talagang sumabog ang emosyon niya sa katahimikan. Sa wakas ay napagod na siya sa pang-aapi sa kanya sa loob ng maraming taon at gusto niya nang ihinto ito, okay?

Nakatingin siya sa akin nang banggitin niya ang huling katagang sinabi niya; ang asawa niya. "Seventeen pa lang ako. Maghihintay ka pa nang matagal kung kaya mo." He smiled. The sweetest smile from him. "Too young." Naiiling na sabi niya. Eh, siya ba, ilang taon na ba siya? Hindi ko maalala ang sinabi niya noon sa amin sa klase niya. Twenty-two? "Twenty-five," Natutop ko ang bibig ko. Narinig niya ba ang nasa isip ko? He can read minds.

Mas pinalalapad ang waistline niya. Ang sabi, ang mga babaeng nasa late twenties ay bumibilog ang katawan. Whoever realized it should have just kept quiet about it. May medida namang ipagduduldulan iyon bawat araw sa kanya. She’s only 5 feet 6 inches. Kasalanan ang magkaroon ng thirty-six inches na waistline kahit pa malaki ang dibdib at balakang niya! Kasalanan kahit na bilbilin naman talaga siya dati pa. It looked so extra in clothes she wanted to wear.

“Sandali. Six years? Ibig sabihin, twenty three years old ka lang?!” “Almost twenty four.” Namangha na naman ako. Hindi kasi halata na ang bata pa pala niya! Akala ko nasa twenty six o twenty seven na siya. Mukha naman kasing hindi nalalayo ang edad niya kay sir Angus.

Pagbukas ko nga ng pinto, nadatnan ko silang nagwawala sa kanta ni T*ylor Sw*ft na Black S*pace. Natigilan sila ng makita ako. Nawala ang galit na boses ng kumakanta. Ako na ang galit ngayon. “Hi Ate. Pagkain ba dala mo?” Twenty-seven na nga ako. At silang tatlo, di nagkalayo sa edad ko. Twenty-one. Pinanlakihan ko sila ng mga mata. “At bakit gising pa kayo!” “Sa nakiki-uso ate. Tiktok. Baka sumikat kami.”

"Eyah naman. Birthday mo ngayon. Nakalimutan mo ba?" Napatulala ako roon. I had a lot of things in mind that I forgot. I wasn't aware of the date, and birthdays were not something I was anticipating. I'm twenty two today. Others feel special on their birthdays, while I couldn't be happy. Every year of celebrating is just a normal day, like there isn't something to look forward to anymore. Sometimes I even dread it because every time I celebrate it, something bad happens. "Happy birthday, hija! Hayaan mo. Bibilhan kita ng cake mamaya."

"Sa tingin mo ilang taong gulang na ako?" Bigla naman siyang natigilan sa tanong ko. Tila hindi niya yata inaasahang tatanungin ko siya nang ganoon. Tiningnan niya muna nang mabuti ang mukha ko bago sumagot. "Nasa twenties na po." Nanlaki naman agad ang mga mata ko. "Actually, twenty seven na ako. Turning twenty eight." Parang lalo naman siyang nagulat sa sinabi ko.

“Anong problema n’yo ng girlfriend mo?” “Iyon nga eh, hindi ko alam na may problema pala, at mas lalong hindi ko alam kung ano ang problema.” “So mayroon nga. Bagets na bagets pa iyon brod eh, ilang taon na siya?” “Makabagets ka naman, twenty-two na si Stacy.”

usisa niya. “Eh? Twenty-two po,” tapat ko namang pakli. “Kaedad mo rin ba ang Alpha na sinasabi mo?” tanong niya. “Thirty-two po si Aki-san!” proud kong turan habang nakangiti ng malapad.