Unjustly Novels & Stories

“Jake, anak, I'm sorry. I thought…” "You thought it’s fine to humiliate me in front of other people even though I'm clean? You thought it's fine to become someone's punching bag? Alam niyo ba kung bakit ayokong humawak ng negosyo ng pamilya natin at kung bakit mas pinili kong maging prosecutor?” Tiningnan ni Jake nang halinhinan ang kaniyang mga magulang. "It's because you robbed me. Ninakawan niyo ako ng hustisya. Pinagdamutan niyo ako ng kalayaang maihayag ang aking sarili at labanan ang mga hindi makatarungan niyong ginawa sa akin. Being silent in times of injustice doesn't mean it's fine, that I'm okay with it. It's just too painful that my own parents have been doing me injustice. Madal

Sossy niyang pag-ayaw. Ang taray ng enggratang 'yon! Nakasilo ng businessman at pinakasalan pa! Ngitngit ng kalooban ni Anne. Samantalang s'ya na halos ay bituwin sa pedestal at premium na society darling ay pinaglaruan at niloko lang. Sawi! A junk! Nasa'n ang hustisya roon? Nasa'n?

She had to grip the edge of the podium to keep her balance. "An interesting concept, Miss Miller," Professor Santos panimula, leaning back with a critical frown. "But frankly, I find it highly unrealistic. Ang lapad ng open spaces mo ay masyadong delikado para sa isang high-traffic urban zone. This is structural idealism at its worst. Maganda sa papel, pero sa totoong buhay, babagsak ito."

Bumuntong hininga si Jake. “Bakit mo siya iniligtas kanina? Hindi ba’t galit na galit ka sa kaniya? Sabi mo, ayaw mong maranasan ng ibang tao ang injustices na naranasan mo. It's trespassing and obviously, pambabastos. Why did you—” “Because he deserves more…”

"Wala ka talagang takot ano!" "Wala, baka di mo alam na may nickname din akong Justitia? Because justice cannot be for one side alone, but must be for both. At dahil nakikita ko na walang kabuluhan ang pangtrip mo sa akin ay makikita natin mamaya ang hinahanap mo." "You b*tch!"

Hinawakan ni Argus ang kamay niya at marahang pinisil. "Ayaw ko lang na lumabag ka sa batas para lang makuha natin ang katarungan. Hindi justice ang tawag doon, kung gagawa tayo ng krimen para mapanagot sila. Wala na tayong pinagkaiba sa kanila."

I can't stop myself, I maybe ruthless or rude to others, but when it comes to them, my emotions is unstoppable. "Alam ko pong hindi niyo ako pinalaking ganito, pero alam ko sa sarili ko na hindi ako matatahimik kung hahayaan kong walang justice ang pagkamatay niyo, I can't live with that t-thought," garalgal na dagdag ko pa dahil sa pagpipigil na umiyak. It's such a shame that those people who did this to us are sleeping peacefully, happy, living without a problem, while us...

"Wag mo akong pinagloloko, kilala ko ang kaibigan ko woy. Isa yung simple at magandang babae di tulad mo, maganda ka naman pero di bagay sayo ang magsuot ng uniporme namin. Kaya kung ako sayo umalis kana po ma'am nakakaabala ka sa ginagawa ko." "Tse, wala ka namang ginagawa diyan Jasmine nagseselpon ka lang naman siguro kachat mo yung jowa mo noh na palagi kang niloloko,"

“Ang unfair nun, Ma. Bakit palaging inuuna mo ang kasiyahan ni Paige? Porque ba may malala siyang sakit kaya ang nararamdaman lang niya ang mahalaga, ganun ba? But how about me, Mama? Paano naman iyong kasiyahan ko? Nagpatalo na nga ako no’ng mas pinili mo si Paige at ang Papa n’ya kaysa sa ‘kin...” Humagulhol ang Ginang. “Hindi... ‘nak, hindi ‘yan totoo.” “No, Ma. That's the truth. That's the truth dahil kung hindi, hindi ako mabubuhay sa purong sakit dahil nalayo ako saiyo. Ikaw iyong sandigan ko, ikaw iyong tatag ko pero nagparaya ako kasi parang hindi na ako kasali sa kasiyahan mo. At doon sa parteng iyon ay para mo na rin akong pinatay, Ma. Ang hirap, sobra.” Dinuro niya ang kanyang dib

“Maybe, when I finally get what I've been working so hard for, I’ll finally happy. At saka ako uuwi diyan.” “Son, hindi ako tanga para hindi malaman kung bakit nandiyan ka pa rin.” Huminga ng malalim ang ginang nasa kabilang linya. “Kailangan mo na itigil kung ano man ang mga ginagawa ninyo at ipaubaya sa mga taong may karapatan humawak ng hustisya. Justice is not something you can hold in your hands or control.”