Utang Na Loob Quotes の小説・ストーリー

(sabay baba ng phone) »»» "i like your eyes (deep voice) "i like yours eyes too (bulong ko namang saad habang nakatingin sa mga mata nito. "isang pang yayare ang lagi kung napapanaginipan na araw araw nalang Malabo ang itsura ng lalaking kasama ko. "natatakot ako.

Pagpapalakas ng loob ko sa sarili ko. "Kung nandito ka pa sana,hindi Ito mangyayari" Zeanna "Maxine" Quirion __________________ Thankyou for Reading:) ❤️ Please! Dont Forget To Vote & Comment

Kung para sa pamilya mo at para sa kaniya na natatanging nagpahalaga sa iyo, bakit ka pa mag-aatubili? Tiningnan ko muli ang aking mga kamay na may kaunting dumi mula sa lupa ng greenhouse. Ang utang na loob sa aming mga Batangenyo ay hindi isang simpleng bagay na pwedeng talikuran kapag naging madulas ang daan. Ito ay nakatatak sa buto at dugo. Kapag may nagmagandang-loob sa iyo, buong-buhay mo itong tatanawin. At ngayon na ang mismong tagapagligtas ko ang humihingi ng tulong para isalba ang kaniyang kumpanya at ang kaniyang anak mula sa isang mapanlinlang na babae, anong mukha ang ihaharap ko kung sarili kong kapakanan lang ang iisipin ko?

Nag angat ako nang tingin kay Arthur sa sinabi niyang iyon. Tinaas ko ang isang kilay ko at mataray na tumingin sa kaniya. “Ano'ng utang na loob naman 'yon?” “Mygosh! Utang na loob mo na may napaka-pogi kang kaibigan, oh! Samarah, jusko naman, 'wag mong kalilimutan 'yon!” Napasapo siya sa kaniyang noo at madramang humawak sa kaniyang dibdib.

Maybe i am pero kaya ko naman. "i-if u want ako na mag dadala ng iba mong dala para hindi ka mahirapan katulad noon." mas lalo akong natigilan sa sinabe nito. Tiningnan ko ito at tumambad sa akin ang mukha nilang punong puno ng sakit at lungkot. Tumaas ang kilay ko. "no thanks ayokong mag ka utang ng loob" Malamig kong sabe bago ko sila nilagpasan pero napahinto din ako ng..

Sabay punas ko sa luha ko. "Hmmm...." Habang nag-iisip ng sasabihin sa'kin. Hindi na rin ako nagsalita at hinintay ko lang ang sasabihin niya sa'kin. "Ah, ito Adi maganda 'to." Sabay ngiti ng malapad sa akin. "Cry, forgive, learn, move on, and let your tears water the seed of your future happiness it was quoted by Steve Maraboli." Somewhat it made me calm.

biglang lumambot ang boses ko at lumapit sakaniya. "Bakit naman ako magsasabi sayo?! tsaka, di mo na kailangang malaman pa kung magkano ang utang ni mama! kayang kaya kong bayaran 'yon kahit magkano pa! ayaw naming magkaroon ng utang na loob sayo!" dikdikan nitong sabi sakin, kaya napaatras ako.

Iba ito sa maputlang itsura nito kanina; ngayon, tahimik at mahinahon na itong kumikilos. "If gusto mong makuha ang loob ko, hindi mo na kailangang paghirapan ang mga taong nasa paligid ko," malamig na sabi ni Cosmo. "Hindi ako tulad nila na madaling mabola ng matatamis na salita."

Gusto kong ilabas lahat ng galit ko pero hindi ko magawa. "I'm so tired of this shit Senyora utang na loob! Kung napapagod na kayo, mas napapagod po ako! Buti nga kayo ito lang ang problema niyo, ako problema ko kung paano ko pa makasama ng matagal ang lola ko."

saad niya sa seryoso niya nang boses at wala nang bahid ng lungkot kundi pagkapoot na lang. "Yes, and that's your only purpose, and like what I've said, all you did was by your own will, which benefits me, so don't blame me now and stop talking as if utang na loob ko pa sa 'yo ang lahat, ikaw ang may utang na loob sa 'kin dahil kung hindi dahil sa 'kin wala ka rin diyan sa lugar na kinatatayuan mo," matigas kong sambit.