Very Sad Photo Love の小説・ストーリー

So ourl time together had been cut short, a cruel twist of fate tearing them apart. I had never forgotten her, her memory a constant presence in my life, a bittersweet reminder of a love lost. I had kept our portrait in my hallway, a silent tribute to our love, a symbol of my unyielding devotion. Kahit do'n man lang, may memory kami. I stood before the portrait, my gaze lingering on Ariadne's face, her eyes seemingly filled with a knowing sadness. I felt a familiar pang of longing, a yearning for a love that was lost, a love that I had thought I would never experience again.

Everytime na nag tatampo siya I always send him nuggets and say sorry. I think it's getting more unhealthy each day, I tried to fix it. I don't think we can fix it. [Love, please. Let's fix this, I can't lose you.] Mahinang sabi ni Syeblig through call. [Love, mas lalo lang natin masasaktan sarili natin if itutuloy pa rin natin 'to.] Pinipigilan ko ang luha ko habang sinasabi iyon sa kanya.

Tumingin lang ako kay Zantyr na naghanda para kumanta na (Photograph By Ed Sheeran) 🎶 Loving can hurt Loving can hurt sometimes But it's the only thing that I know When it gets hard You know it can get hard sometimes It is the only thing that makes us feel alive 🎶 Hindi ako mahilig sa music at hindi rin ako mahilig kumanta kaya wala akong idol na singer pero ang lalaking to unang linya palang niya kuhang kuha na ako. Aaminin ko maganda ang boses niya kaya siguro maraming humahanga sakanya na halos nagwawala na pag nakita nila ito.. Napatitig lang ako sakanya habang kumanta. 🎶 We keep this love in a photograph We made these memories for ourselves Where our eyes are never closing Hearts are

Marry Playing a game he loves me, he loves me not by picking one petal off flowers is just like secretly loving someone in the dark. All you can do as the days go by is wait until you get the answer whether he loves you or not. Hindi inaalintana ng mala porselanang kutis ko ang pag dampi ng mainit na sikat ng araw dahil mas pinagtutuunan ng pansin ko ang hugis araw na bulaklak.

halata ang sakit at iritasyon sa boses nito. Fck. Paano ko ba sasabihin dito na sobra ko itong mahal? At hindi iyon nakakabuti para sa aming dalawa? Na sa halip na maging masaya kami ay kabaligtaran no'n ang nangyayari? How I wanted to be him. How I wanted to heal him. Hindi nito alam kung gaano ang kagustuhan kong gawin ang mga bagay na 'yon para rito. But my love for him is like a poison; it keeps on making me feel vulnerable and weak. It keeps on hurting us both. Instead of making me feel alive, it keeps on killing me and burning me down to the core.

Hindi nagsalita ang lalaki at tulala lang ito. “I love you, Vincent. We need to be strong for Synesthea, okay?” “Mom, I don't hate her. I'm just jealous but I don't hate her. I love her to the point that I don't care if it hurts me, gusto kong angkinin lahat ng sakit na nararamdaman niya. Kahit idoble pa ang sakit na ibibigay sa akin, h'wag lang niyang maramdaman. Makita ko lang siyang laging masaya, gagawin ko. Anong gagawin ko kapag nawala siya sakin, Mom? Hindi ko kaya. I want to be with her. If something happen to her, I will follow her.”

Nagseselos ako, sobra. Ayaw 'kong makinig sa mga pag-uusap nila kaya pakiusap, gusto ko ng lamunin ako ng lupang kinauupuan ko ngayon. Hindi ko kaya ang mga naririnig ko. Nasasaktan ako ng sobra. Ganito pala 'yung pakidamdam ng nagmamahal. "Okay lang naman mahal ko. Ikaw kamusta ka na diyan? I miss you!" Paglalambing ni Jaya kay Erroze.

tanong ko sa kaniya sa nagbibirong tono. “Mahal kita hindi dahil sa naaawa ako sa iyo, I know the cost of being strong that’s why I want to take care of you. Mahal kita dahil ikaw si Naomi at ang nag-iisang babaeng nakakapagpabaliw sa akin ng ganito! D*mn this love!” saad niya at natawa naman ako, sinisi pa talaga ang pag-ibig HAHAHA. “I love you!” saad ko at hinalikan ang kaniyang labi ngunit agad itong kumalas kaya naman ay tiningnan ko siya ng masama.

Ngunit sa kabila noon ay may ngiting sumisilip sa gilid ng kaniyang mga labi. “You always make me smile whenever I am with you, Katalina. I felt special. When you give me your full attention it makes me feel like the luckiest man in the whole wide world. Thus, when I said ‘I like you’, trust me I’m lying... because the truth is I love you. Katalina, I love you.” Biglang pagseryoso nito. Tumitig siya sa mga mata ni Vicente, tinitingnan kung totoo nga ba ang lahat. At sobra pa ang nakikita niya na nagpatunaw sa kaniyang puso. Her heart beats faster than the first time it beats for him.

Kainis. Agad akong kumalas sa pagkakayakap nito at mataman s'yang tinitigan sa kanyang mga mata. Nagawa pa nitong pahirin ang luha kong muling nag-unahang magtakasan sa aking mga mata. Pinilit kong ngumiti ngunit panibagong tubig na naman ang bumasa sa aking pisngi. "I love you.." Ani nito at nakita ko ang dahan-dahang pamumula ng mga mata nito hanggang sa tuluyang bumagsak ang kanyang luha. "I love you, Venus.."