Novel & Cerita Very Sad Images Of Love

bawat gabi ay hindi ako dinadalaw ng antok. Na bawat pagpikit ng aking mga mata sa dilim, paulit-ulit kong binabalikan at binubuhay ang bawat alaalang marahas na nagbabalik sa akin ang aming lihim ngunit napakagandang kasal, ang malamig na balita ng pagkawala ng baby namin, ang dumi ng aksidente sa kalsada, ang tindi ng parusa sa hospital room, at ang mga mukha nina Celestine at Valeria Del Valle. Lahat ng iyon ay nagsisilbing lason na unt-unting pumapatay sa natitira kong emosyon.

Lalo na nang makita ang masasayang larawan nila ni Chad sa I*******m at F******k. “Ikakasal ka na lang ba na hindi ko man lang nasasabi ang damdamin ko sa ’yo?” Lumagok siyang muli sa bote ng whiskey. She might even die and carry her feelings to the grave. And just like that, isang ideya ang pumitik sa utak niya.

Para akong baliw na natawa hababg tinitignan ang litrato, agad na nagbagsakan ang luha ko ng muli kong maalala ang sakit na naramdaman ko nung araw na iyon. Sobrang liit naman ng mundo para makita ko ulit silang dalawa. Synesthea Sivan, Vincent Sivan, Sivan Hospital. Naalala ko ang encounter na naman namin dalawa ni Synesthea, hindi ko alam kung paanong nakalimutan ko ang mukha niyang iyon. Siguro dahil medyo payat siya non dahil may sakit. And Vincent, hindi ko alam kung paano ko nakalimutan ang mukha ng dalawang hinding hindi ko makalimutan.

Sa kasunod naman na painting ay nakita niyang nakatayo sa tabing-dagat ang dalawa, na tila nag uusap. Sa kasunod pa ulit na painting ay nakita niyang nakatanaw ang lalaki sa babae, habang may kasama itong lalaki at nakita niyang masaya ang babae sa kasama nitong lalaki. Hanggang sa huling painting ay nakita niya ang babaeng nakangiti, na tila hindi maaalis sa isipan ng lalaki. Hindi niya alam kung ano ang kanyang mararamdaman sa kanyang nakikita, dahil pakiramdam niya ay sakto ang lahat ng nakikita niya sa totoong naging eksena nito.

Halos mapunit ang labi ko sa sobrang lawak ng ngiti ko habang papunta ako sa apartment nila Vivi, bagong trabaho, dagdag kita, yes! Para akong tangang nakangiti habang abala sa paglilinis ng apartment nila Vivi, kung may makakakita sa akin ay aakalaing nababaliw na ako dahil ngiting-ngiti ako habang mag-isa. Well, we can't do anything about it, I love works because it give me money! (wink)

Binura na din niya lahat ng mga pictures nila sa cellphone niya para wala ni isa mang ala-ala na maiiwan sa kanya tungkol kay Rex. She looked herself on the mirror and started to talk to her self. "Sobrang laki na mga eyebags mo Roxanne Sanchez! Mugtong mugto na din ang mga mata mo. Pumayat ka na din. Kawawa ka naman self! Kalimutan mo na siya! He don't deserve your love!You need to move on! Move on! Kailangan mong harapin muli ang buhay! Don't dare to love again! That's bullshit! Don't ever fall to those damn guys out there! Lahat sila'y manloloko! Walang kwenta! You need to promise it to your self Roxanne! Kaya mo yan! Ajah!"

Taas noo at tila walang iniinda ko iyon ginawa ngunit paglalabas ko at sarado ng pinto, I fell into the ground and cover my mouth with my hand when my tears fall like a fucking river. Ang sakit. Sobrang sakit ng ginawa niya sa akin. Hindi ko alam na may ganitong klase pala ng sakit kapag umibig, iyong tipong biglang binagsak sa lupa ng walang sasalong malambot na bagay, maski tela. Pain demands to be felt when it comes to love. But fuck this pain, it's killing me. This day will never be forgotten, the day where I felt my heart fell literally and crashed into tiny pieces.

Yun lang ang tanging masasabi ko dahil kahit anong sabihin ko ay hindi ko na maiaalis ang katotohanan na nasaktan ko siya. "I love you...I still love you, babyyy...please...say you still love me..." and he broke into tears. Hindi ko mapigilan na mapaiyak na rin. This Vander Cambridge in front of me is vulnerable and crying. Para siyang bata na walang kalaban laban at ang sakit sa pakiramdam.

Pero masarap kumapit kahit sa tsunami ng emotions. And right there, in our vineyard retreat living room, I realized: maybe love isn’t about peaceful castles. Maybe it's about drenched vineyards under crisis—and choosing to hug each other anyway. **To be continued…**

kusang nagsibagsakan ang mga luha niya sa tuyong lapida kasunod ang pagpipigil ng mga hikbi. Dissapointment, regret and sadness was written all over his face as he raised his gaze to the sky. "I'm fucking mad that time. I'm marrying a girl whom I'm not in love. I can't imagine myself to be with her for the rest of my life..." he trailed off and wiped his own tears using the back of his palm before looking at me.