Virtual Novel Novels & Stories

Napahalakhak naman si Isla sa sinabi ng binata, “May gan’yan din pala sa totoong buhay! Akala ko sa mga nobela at teleserye lang meron niyan.” “How about you?” “Edi eto, nasa bingit nang pagiging unemployed,” sa tono pa lamang ng boses ni Isla ay mahahalatang lasing na ito. “Sa edad kong ‘to, aakalain mo ba na never pa akong nagkaroon ng nobyo?”

“Kailan ako…” Sasagot pa sana si Jordan na hindi pa niya nahalikan ang ina ni Geng Weilun nang huminto ito. Sa ikalawang pag-iisip, hinalikan nga ni Jordan ang isang hindi pamilyar na babae sa virtual na larong iyon, na tanging mga tao lamang mula sa mga lihim na pamilya ang maaaring ma-access! Swoosh! Agad na naalala ni Jordan ang tagpong iyon noon.

Binigyan nila ito ng magandang virtual na anyo, isang malambing na boses, at isang palakaibigang personalidad na kayang tumugon sa iba't ibang paksa. Nang ilunsad si Monica sa app, agad itong nakakuha ng atensyon. Maraming users ang na-curious sa bagong feature at sinimulang makipag-chat kay Monica. Ang bot ay kayang magbigay ng impormasyon, magbiro, at kahit na maglaro ng simpleng trivia. Ang "kagandahan" ni Monica, kahit na virtual, ay tila nakakaengganyo rin sa maraming users.

Once the people used any Virtual Room (VR) means like VR games and VR movies, they would automatically acquire the said viral nanotechnology. This would be in effect at 9PM upon planting. Hail, L.S.A!' Matapos ko iyong basahin ay nanlaki ang mga mata ko at napalunok ako ng ilang beses. Napatitig si Yuna sa akin sa mata at agad akong napaiwas. "H-Hindi mo sinagot agad ang tawag ko kanina dahil magkasama kayo ni D-Drake. A-Anong ginawa n'yo? A-Anong pinapagawa niya sa 'yo?"

Pang ilang account ko na ito buti nalang mahaba pasensiya ni W*****d kundi sabog na siya like Vulcan. Sayang di ko nadala ang unfinished book ko. Hiniram ko pa naman yun kay not-too-much-close kong classmate. Baka next morning babawiin na niya hindi pwede. Ayokong humiga na iniisip kung ano ang ending baka kinabukasan zombie na akong papasok sa CIS. No way! Nakangiti akong pindot ang W*****d but nabura agad dahil wala nga pala akong new story in my library. Napatampal ako sa noo. My gosh! Bakit ko nakalimutan?

Kung makakatayo lang ako, hindi na nila kailangang yumuko. "It's an honor to finally meet the mastermind of Dusk Fright, Sir Lex Arthur," a man in a dark suit said as he took my hand for a firm handshake. "I'm sure malayo pa ang mararating nito, knowing that the field of virtuality is on the rise. This is indeed a perfect game for this virtual reality augmentation." "And we expect the number of users to hit quadruple in two years as presently we have over forty-five million of them," sabi ko at tinapik ang kamay niya.

Pakiramdam niya ay may sumusunod sa kanya. "Narinig ko sa Roburg. Kung tungkol sa detalyadong kahulugan, hindi ko rin alam. Naririnig ko na ang virtual na tao ay may lahat ng bagay na mayroon ang isang normal na tao. Mayroon silang espesyal na hitsura. Mukha itong lalaki." "Oh, alam mo ba kung sino ang nagdisenyo nitong virtual na tao?" Lalong naging interesado si Wanda dito.

Hindi na nila kailanga'ng pumunta sa ibang lugar upang hanapin kung saan sila nakakapagsulat nang maayos, kung saan bumabagay ang isip at puso nila, kung saan tumutugma ang mood nila para magsulat nang tuloy-tuloy at maabot ang quota. Technology advances happened. It was lately inserted, and this eco-friendly innovation became known to other publishing companies who can't do anything but to envy it. This part of the TAP building is an artificial world with artificial environment which is experienced through sensory stimuli provided a computer. It has the thing they call 'virtual reality.'

Mag-isa akong naiwan sa ilalim ng malamlam na ilaw. Nang masiguro kong wala na siya, mabilis akong nagsandok ng kanin at nilagyan iyon ng kaunting sabaw ng isdang niluto niya. Napapangiwi ako sa bawat pagsubo, literal na gusto kong masuka, dahil hindi ko akalain na aabot sa ganitong kaawa-awang kalagayan ang buhay ko. Ako na si Violet, maninirahan sa isang islang walang kahit isang kapitbahay. Walang Wi-Fi, walang signal, walang TV, at walang kahit anong luho.

FINALLY! I'M VERY GLAD AND HAPPY FOR EVERYONE WHO SUPPORTS AND READ THIS STORY 'TILL THE END. I REALLY APPRECIATE IT GUYS! THANK YOU SO MUCH FOR YOUR PATIENCE, SUPPORT, AND COMPLIMENTS. MANATILI SANA KAYONG LOYAL SA AKIN! :) SEE YOU IN MY NEXT STORIES! THE Z-VIRUS: SEEKING FOR CURE IS NOW AVAILABLE ON SHOPEE! GRAB A COPY NOW!!!