Novel & Cerita Bridge Of Terabithia

Kabanata 12: Tabing-Dagat Ang mapait na tubig dagat sa aking mga paa na tumatalsik sa aking buong katawan at mukha ay malagkit sa balat. Sa bawat lakad-takbo ko sa mababaw na parte ng dagat ay mas lalo akong nababasa. Bumabaon ang aking mga paa sa bawat tapak sa pinong buhangin. Yuko dito...luhod doon. Takbo saka lakad takbo.

Mabilis na umalis si Terrence sa harapan ko sumunod naman ang mga kasama niya kaya nagpatuloy ako sa paglalakad. Hindi ko maiwasang mapangiti ng mapagmasdan ang maliwanag na dalampasigan dahil sa mga ilaw sa paligid. Umupo ako sa pinakadulo ng kahoy na bridge na kinaaapakan ko ngayon. Tinanggal ko ang suot kong slides at itinabi ito para maibabad ang paa ko sa tubig. Ilang minuto naglaro ang mga paa ko sa tubig.

Nagpatuloy siya sa pagtahak sa daan at palapit din siya ng palapit sa lagaslas ng tubig. Makalipas ang halos limang minuto, bumungad sa kanya ang isang lumang hanging bridge. Sa baba naman ng bridge ay isang napakalapad na sapa. Sobrang luntian ng tubig, palatandaan na may kalaliman iyon at wala pang batong makikita sa ibabaw ng sapa.

Ang Bridge ay stable, ngunit walang kaluluwa. Si Elias ay dumating makalipas ang dalawang araw, diretso mula sa Neoterra. Ang weariness ng transcontinental flight ay hindi nagbawas sa kanyang focused energy. Ngunit nang makita niya ang Bridge na sarado, naramdaman niya ang bigat ng kanyang sacrifice. Ang global ambition niya ay ipinagpalit niya sa isang empty building at isang mission na alagaan ang memory ng peace.

Siya ay isang taong iilang salita, pero ang kanyang katahimikan ay isang magandang senyales. "Nakatuon kami sa paglikha ng isang sasakyan na hindi lamang magiliw sa kapaligiran kundi napakalakas din. Ang Aether ay may saklaw na 400 milya sa isang solong singil, isang pinakamataas na bilis na 150 mph, at isang tahimik, makinis na pagsakay.”

Hinubad niya nang tuluyan ang isa pang sapatos. Nakapaa siya nang tumakbo uli papunta sa madilim na parte ng lugar na iyon. Mukhang isang malaking hacienda iyon na puno ng kakahuyan. "Yazmin!" Galit na galit na sigaw ni Patrick. Napakislot siya pero itinuloy pa rin ang pagtakbo kahit masakit sa paa ang mga parteng wala nang damo. Napapangiwi pa siya kapag nakakaapak siya ng bato at mga sanga ng kahoy. Mabuti na lang at madilim ang parteng iyon pero natatakot din siya na baka may mga ahas.

Doon pa lang sa mansion ay tuluyan nang bumigay ito. Hanggang sa mga sandaling iyon ay hindi pa rin sila makapaniwala na wala na ito. Napakalaki ng utang ng loob nilang mag-asawa kay Tere. Dahil dito kaya sila buhay hanggang sa mga sandaling iyon. Prinotektahan nito si Levi noong comatose ito at ilang beses nitong niligtas si Luisa sa kapahamakan mula sa sariling ina. At hanggang sa huli maging ang anak nila ay prinotektahan nito.

May over bridge na naka konekta sa kabila at ito ang pinaka mabilis na daan patungo doon. Tinakbo n'ya ang naturang bridge para mabilis makarating sa kabilang building. Ganon din ang scenario sa kabila. Hindi n'ya alam kung sino ang pumasok sa teritoryo nila na hindi man lang nakaganti ang mga taohan nila. Ilang libong kalaban ang sumugod sa bahay nila na kaya nitong patayin ang kanilang mga taohan. Hinalughog n'ya ang buong building para hanapin ang ama ngunit wala pa rin. Bumalik sa kan'yang isip ang sinabi nito noong mag-usap sila tatlong araw na ang nakalipas.

[translation: Yet you keep lying in front of my face. Hindi siya umimik. Tahimik lamang siya nakikinig kay Cyd habang nakatingin sa Blackfriars Bridge. The vibrant colors coming from the bridge is making her in awe. Madalas siyang tumambay rito, ngunit palaging maraming mga tao kaya’t kalaunan ay tumigil na siya sa paghinto rito para tumambay. Mukhang maganda ang timing nila ngayon, ah. Walang halos tao. Mayroong mga dumadaan ngunit isa o dalawa lamang. Minsan ay puro pa mga babae na mukhang nightclub ang punta.

Ang iba ay inapak-apakan na at pinapiraso pa. Nagpatuloy siya sa paglalakad ng walang direksyon hanggang sa makarating siya sa modern concrete bridge ng siyudad. Mahangin sa parteng iyon dahilan para matangay ang suot niyang sumbrero. Dahan-dahan siyang lumapit sa gilid ng concrete barrier kung saan natatanaw niya ang malawak at itim na tubig sa ibaba. Muling nanumbalik sa kanyang alaala ang lahat ng nangyari sa kanya sa loob lang ng maikling oras.