Novel & Cerita Vanishing

I didn't expect na makita ang pagpatak ng luha sa mga mata ni Vanessa. "Anong meron si Viah na wala ako?! Ginawa ko ang lahat para ako ang magustuhan ni Zenice pero bakit hindi niya 'ko makita?? Ilang taon akong nagpakatanga para sa kanya pero bakit lagi niya 'kong itinataboy?! Bakit bawat halik at hawak ko sa kanya no'ng gabing 'yon, parang hindi ko pa rin siya maramdaman?? Bakit kahit ako 'yong nasa harapan niya, iba ang tinatawag ng mga mata niya?? Bakit.... imbes na galit para sa'kin ang makita ko sa mga matang 'yon, pandidiri at pagkamuhi para sa sarili niya lang ang nakita ko??! Bakit imbes na ipikit niya ang mga matang 'yon habang hinahalikan ako, luha lang ang walang tigil na umagos

Humagulgol lang ako. “Malapit na ako.” “Please stay strong.” Pagdating niya ay hindi ko na napigilan ang sarili ko. Agad akong yumakap sa kanya. At doon ko ibinuhos ang lahat ng sakit. Lahat ng lungkot. Lahat ng luha. Dahil alam kong maiintindihan niya. Si Van ay minsan na ring nawalan ng ama. Alam niya ang pakiramdam ng mawalan ng taong akala mo ay laging nariyan.

Naiskkay agad nito sa Van si Veronica ng walang naghihinala sa kanila dahil sa tagal niya sa JGCorp marami siyang alam na exit roon. Habang umaalog ang Van. Medyo nagigising na si Veronica. Hanggang sa magkamalay siya at hindi siya makagalaw dahil ang kamay at paa niya nakatali ng napakahigpit at hirap siyang makawala miski ang bibig niya ay naka busal.

At saka walang lingong likod na naglakad paalis si Vanadium sa kusina. Higit ang kaniyang hininga nang makitang malapit na siya sa puwesto nito, hanggang sa malagpasan siya ni Vanadium ay pigil na pigil pa rin siya sa paghinga. Huhugot na sana siya ng malalim na hininga dahil nalagpasan na siya ng kaniyang Senyorito ngunit nabitin iyon dahil bigla itong nagsalita na naging dahilan ng pagkawala ng kaniyang kaluluwa pansamantala.

"Levi naman! Levi, tumigil ka na! Gusto ko nang umalis ka! Ayaw na kitang makita! Gusto ko nang mawala ka sa buhay ko nang tuluyan!" Napatigil ako nang bigla siyang tumayo at mabilis akong ikinabig at niyakap ng mahigpit. Doon ako tuluyang nanghina. Kung hindi niya ako yakap ay tuluyan na akong bumagsak sa sahig nang dahil sa panghihina. He was hugging me tightly, as if I’m going to vanish any moment. I could feel the hot liquid soaking my shirt. His hugs doesn’t feel home anymore; it feels like he’s saying goodbye. Like he’ll vanish.

Van was crying. "Da...da..." "I-I'm sorry. It must've been painful for you. I'm sorry, Izaac." "Da---bu..." he smiled faintly and it made Van cried even more. I looked around. "Where's Dearil?" Tanong ko at luminga-linga sa paligid. She's gone. "W-We need to go! This building's collapsing!" Ani Minerva at hinila na kaming dalawa. What!? "But Dearil---"

Seryoso niyang wika pero inilingan ko lang siya. Medyo sumama talaga ang pakiramdam ko pero ayaw ko namang pumunta ng hospital dahil lang dito. Maybe I just need a rest. Ilang weeks na rin akong walang maayos na pahinga dahil sa dami ng trabaho sa opisina. "Ayos lang ako Van, uuwi nalang ako at ipapahinga ko lang 'to." Ngumiti ako para mapawi naman ng kahit kaunti ang kaba na kitang-kita ko sa kaniyang mukha.

pumikit si Van, iniisip ang masasamang pangyayari, at ngumiti ng mapait. “Akala ko iuuwi na ako nila , Papa. Pero hindi ko nakita si Papa sa tagpuan namin nagulat ako dahil walang dumating na angkan namin, kundi ang Mommy mo. Dinala nila ako sa isang liblib na lugar, kung saan pinahirapan ako ng mga tauhan nila. Araw-araw sinasaktan nila ako, lalo ng Mommy mo.” Itinali ni Van ang buhok niya at ang buhol na kaniyang suot na backless ay inalis niya. tinanggal ang artipisyal na balat mula sa babang leeg hanggang sa kaniyang kamay.

Natanggal ako sa pinapasukan kong trabaho dahil sa madalas akong absent. Naiintindihan ko ‘yon… Kung ako rin siguro ang may-a*i ng bar ay tatanggalin ko rin ang sa*ili ko na bigla-bigla na lang uma-absent. Pero ano nga bang magagawa ko? Wala… Wala dahil kailangan din ako ni Rhia.

Sa kabilang panig ng lungsod, hindi ganoon katahimik ang gabi nina Veronica at Vanessa. “Something’s off,” sabi ni Vanessa, hawak ang tablet na puno ng charts. “Our engagement’s still high, but conversion’s stalling.” “Market fatigue,” sagot ni Veronica, pero may bahid ng iritasyon ang boses. “Normal lang ‘yan.” “Hindi ganito,” balik ni Vanessa. “Parang may humihigop ng tiwala sa ilalim natin.”