Vanishing Novels & Stories

I didn't expect na makita ang pagpatak ng luha sa mga mata ni Vanessa. "Anong meron si Viah na wala ako?! Ginawa ko ang lahat para ako ang magustuhan ni Zenice pero bakit hindi niya 'ko makita?? Ilang taon akong nagpakatanga para sa kanya pero bakit lagi niya 'kong itinataboy?! Bakit bawat halik at hawak ko sa kanya no'ng gabing 'yon, parang hindi ko pa rin siya maramdaman?? Bakit kahit ako 'yong nasa harapan niya, iba ang tinatawag ng mga mata niya?? Bakit.... imbes na galit para sa'kin ang makita ko sa mga matang 'yon, pandidiri at pagkamuhi para sa sarili niya lang ang nakita ko??! Bakit imbes na ipikit niya ang mga matang 'yon habang hinahalikan ako, luha lang ang walang tigil na umagos

pumaram. [ pumaram - vanish ] Naroroon pa rin ang kakaibang bigat sa kanyang katawan na hinihila pababa ang lahat ng kanyang enerhiya. Lahat ng dulo ng bawat sindak na kanyang dala ay madiin at marahas na bumabaon sa kanyang dibdib. Sa kabila ng pangangaligkig, pangamba, at bigat na kanyang namumuslak sa kanyang sistema, nagawa niyang pumalagay sa kanyang mga talampakan.

Humagulgol lang ako. “Malapit na ako.” “Please stay strong.” Pagdating niya ay hindi ko na napigilan ang sarili ko. Agad akong yumakap sa kanya. At doon ko ibinuhos ang lahat ng sakit. Lahat ng lungkot. Lahat ng luha. Dahil alam kong maiintindihan niya. Si Van ay minsan na ring nawalan ng ama. Alam niya ang pakiramdam ng mawalan ng taong akala mo ay laging nariyan.

Naiskkay agad nito sa Van si Veronica ng walang naghihinala sa kanila dahil sa tagal niya sa JGCorp marami siyang alam na exit roon. Habang umaalog ang Van. Medyo nagigising na si Veronica. Hanggang sa magkamalay siya at hindi siya makagalaw dahil ang kamay at paa niya nakatali ng napakahigpit at hirap siyang makawala miski ang bibig niya ay naka busal.

At saka walang lingong likod na naglakad paalis si Vanadium sa kusina. Higit ang kaniyang hininga nang makitang malapit na siya sa puwesto nito, hanggang sa malagpasan siya ni Vanadium ay pigil na pigil pa rin siya sa paghinga. Huhugot na sana siya ng malalim na hininga dahil nalagpasan na siya ng kaniyang Senyorito ngunit nabitin iyon dahil bigla itong nagsalita na naging dahilan ng pagkawala ng kaniyang kaluluwa pansamantala.

Seryoso niyang wika pero inilingan ko lang siya. Medyo sumama talaga ang pakiramdam ko pero ayaw ko namang pumunta ng hospital dahil lang dito. Maybe I just need a rest. Ilang weeks na rin akong walang maayos na pahinga dahil sa dami ng trabaho sa opisina. "Ayos lang ako Van, uuwi nalang ako at ipapahinga ko lang 'to." Ngumiti ako para mapawi naman ng kahit kaunti ang kaba na kitang-kita ko sa kaniyang mukha.

mapang-akit nitong bulong. Tuluya niya ng hindi napigilan ang sarili kaya naman hinayaan niya ng sakupin siya ng nakahuhumaling na pakiramdam. Isang malakas na alulong ang kumawala kay Andrew habang hinahayaan na kumawala ang sarili. Tiling napatawa na lang si Vanessa dahil sa gulat nang tumilamsik ang katas ni Andrew sa buo nitong katawan, halos para tuloy itong naligo sa puting likido na pinakawalan niya.

“Halos ikamatay ko ang ginawa niyo sakin! Ang paglatigo sa likod ko, habang pinipigilan ang luhang gustong pumatak, o ang daing ko na gustong kumawala sa bibig ko para humiyaw sa sakit! " " Pinilit kong pigilan yon dahil kapag umiyak ako, okay may pumatak na luha saking mga mata, papatayin niyo ang pamilya ko! Tiniis ko ang kalupitan niyo! Kahit ang paso ng sigarilyo, init ng tubig, at patak ng kalamansi sa leeg, kinaya ko. Ayokong mamatay ang pamilya ko, kaya kahit gusto kong umiyak, pinagkait niyo sakin! Wala kang kasing sama, Madam Lee!” humagulgol si Van.

Naghahanda na ako sa pag-uwi pero naisipan kong tawagan muna siya tungkol sa nangyari sa araw ko. “Thank you so much, Chandler…” Iyon na lamang ang tangi kong nasabi. Malaking ginhawa na malaman na bayad na ang utang ko kay Vito. He’s very known for being violent. Dahil siguro sa kalakaran underground ay sanay sa pagpapaligpit ng kung sino. Hindi ko talaga gustong umutang sa kanya pero dahil gipit na gipit talaga ako nang mga panahon na iyon at walang ibang mautangan, napilitan na lang talaga ako… Para sa anak ko.

Van was crying. "Da...da..." "I-I'm sorry. It must've been painful for you. I'm sorry, Izaac." "Da---bu..." he smiled faintly and it made Van cried even more. I looked around. "Where's Dearil?" Tanong ko at luminga-linga sa paligid. She's gone. "W-We need to go! This building's collapsing!" Ani Minerva at hinila na kaming dalawa. What!? "But Dearil---"