Wake Up To Reality Madara นิยาย & เรื่องราว

sigaw ni Lyndon sa dalaga. Samantala, nanatiling madilim ang kwarto ni Daemon, hindi pa siya tulog at marami ang iniisip. Nang makalabas si Maddox sa kan’yang kwarto ay naramdaman niyang parang gumuho ang kan’yang mundo. Kinagat niya ang mga labi upang pigilan ang nararamdaman dahil nararamdaman niyang umiinit na naman ang mga mata niya’t handang lumuha.

Parang may nilalabas na liwanag ang mata na ito. Ang liwanag ay direktang tumagos sa kalangitan habang tinatangay nito ang lahat ng bagay sa paligid. Pagkaraan ng mahabang panahon, ang ikatlong mata sa noo ay dahan-dahang nagsalubong at unti-unting iminulat ng binata ang kanyang mga mata. 'Hindi inaasahan na makakakuha ako ng ganitong uri ng ability mula sa first stage ng awakening. Ang Thunder Extraordinary Sight ay nakakamangha talaga! Hindi ko inakala na mangyayari ang bagay na ito!'

Bukod dito, ang mga Heaven’s Adjudicator ay gumagamit ng mga desperadong hakbang at ngayon ay sinisira ang sarili. “Sige.” Pagkatapos sumagot kay James, mabilis na umatras si Melinda sa larangan ng digmaan. Sa sandaling umalis siya sa larangan ng digmaan, si James ay agad na kinubkob ng dose dosenang mga Heaven's Adjudicator at pinilit sa isang matinding labanan.

Buhong biyahe niya, lutang siya dahil iniisip niya ang napanaginipan niya kagabi. Pero pagkapagbukas ng pinto ng kotse, parang sinampal siya ng realidad. Yung haggard at mukhang problemadong mukha ni Zach, bigla siyang hinila pabalik mula sa magandang panaginip. Sa sandaling ’yon, halos gusto na lang niyang pumikit ulit para takasan ang magulo niyang realidad. Nawala ang ngiti sa labi ni Zach. Napatawa siya ng dalawang beses, pero halatang pilit iyon. Bigla siyang nakaramdam ng kakaibang lungkot sa dibdib niya.

Hindi niya tuloy namalayan ang unti-unting pagkakawala sa balanse kaya naman napadilat na lamang siya nang madama ang pakiramdam ng pagkakahulog. "Cy!" alalang sigaw ng kaibigan niya habang nagpipigil ng tawa. " Yes! I'm awake! I'm awake! " kahit inaantok ay pinilit niya pa din tumayo. Halos kumapit na siya sa dulo ng kama upang maiangat lamang ang sa sarili, ngunit napasubsob na lamang siya muli pahiga sa kama nang madama ang lambot nito.

Magda-drama na sana siya ng maalala na hindi lang siya ang tao sa loob ng kwarto kaya nilingon ang asawa na nakatingin sa kaniya at naka-taas ang kilay na para bang pinagtatawan siya sa isipan ito. Pinaningkitan niya ito ng mata pero wala ng bago sa reaction ng mukha nito. Namumula ang kaniyang mukha dahil sa kahihiyan, wala na siyang ibang ginawa kundi ang ipahiya ang sarili sa harap nito. Ang tanga-tanga mo, Amary! Zarchx shook his head before a small smile form in his kissable lips. “Karma is real.”

Walang pakialam na naglakad si Madeline papalayo pagkatapos niya itong sabihin. Tinitigan nang masama ni Meredith ang kanyang likod nang may pangit na ekspresyon sa kanyang mukha. Parang nanigas ang dugo sa kanyang katawan. Maputla ang kanyang mukha at mukha siyang nawalan ng pag-asa. Bumubulong rin siya sa kanyang sarili. "Madeline… Ikaw nga talaga yan…" Lumabas si Madeline ng detention center. Ang langit pagkatapos ng ulan ay napakaasul at maliwanag.

Habang nakaupo ako sa kama, nakita ko ang pagbukas ng pinto at nasilayan ang pagpasok nina Draken, Madrid at Mama. "Mama!" sambit ng anak ko sa tuwa. Agad niya akong nilapitan at niyakap. "Babe, how are you feeling right now? Thank God, you're awake," sambit naman ni Draken. "Kagigising mo lang ba?" tanong ni Mama. "Kagigising lang po niya, 'ma," sagot naman ni Matthew. Nilapitan ako ng mag-ama ko. Hinalikan ako ni Draken sa labi habang si Madrid ay hawak-hawak ang kamay ko.

After months of waiting, after nearly losing hope, she was finally showing signs of waking up. And yet... A storm was still raging inside me. The doctor continued speaking, but their words faded into the background. Something about closely monitoring her condition, about how it could take days or weeks before she fully regained consciousness. My mind, however, was elsewhere. On her. On Madelaine. A muscle in my jaw ticked as I remembered Ranma's voice over the phone. His threats. His arrogance. The way he dared to take her. My grip tightened on the armrest of the chair.

31: Forget Madison felt heavy as she woke up. She slowly opened her eyes and was welcomed by a strange room. She looked around at nasiguro niya na wala siya sa kanyang kwarto! Mabilis siya napabalikwas nang maalala lahat nangyari kagabi. Ngunit napangiwi siya nang maramdaman ang hapdi sa pagitan ng kanyang hita pati na rin ang sakit ng kanyang katawan.