기억상실 소설 & 이야기

‘Baka nakakalimutan mo Haera na may-ari ng kompanya iyang fiance mo. Napanguso ako. Ilham still my fiance pero talagang nasasanay na kaming pareho na ipakilala sa ibang tao na mag-asawa kami. Sabi ni Ilham, ikakasal na sana kami noon kaso nangyari ang aksidente na kinawala ng memorya ko. Naisip niyang huwag munang ituloy ang kasal namin hangga't hindi pa bumabalik ang memorya ko. I have a Retrograde amnesia. When you have retrograde amnesia, you lose existing, previously made memories. This type of amnesia tends to affect recently formed memories first. Older memories, such as memories from childhood, are usually affected more slowly. Hindi ko alam kung babalik pa ba ito dahil ang sabi ng do

Ngunit bago ito lumabas ng kwarto masasakit na kataga ang iniwan nito sa kanya. “Miss Rodriguez from now on, I will forget you and I hope our paths will never cross again because if it happens I don’t know if I will be the old Brent Santillian you used to know. We are now equal and you paid all my humiliation with your body and soul tonight. I made sure you will never forget this night that I made a hard fuck of you several times to show you how evil an innocent man could become when getting his revenge. I’ll set you free but I will not grant you freedom from the arranged marriage you’ve father has done for us. Sa susunod na pagkikita natin sisiguraduhin ko sayong mararamdaman mo yung sakit

At umikot-ikot na nga sila ng habulan sa mga puno na naroroon. Sa huli rin ay naabutan siya nito. Basta na lang hinablot ng binata ang kaniyang baywang at hinila siya papalapit—payapak. Pinaharap siya ng kasintahan upang magkaharap silang dalawa. Nagkatinginan sila panandalian bago inulanan siya nito ng kiliti na halos ikinahiyaw niya sa pagmamakaawa. Malakas rin ang naging paghiyaw niya nang matalisod siya. Bago sila matumba na dalawa ay niyakap siya ng nobyo. Napapikit siya dahil ayaw niyang makita kung saan siya babagsak, ngunit ng matumba ay anong pagtataka niya dahil hindi man lang siya nakaramdam ng sakit. Tanging ang mga bisig lamang ng nobyo na nakayakap sa kaniya ang kaniyang narara

"She lost her consciousness because of too much force. Are you forcing her to remember you, brute? Next time, don't let her. Because when she tried to continue it she would bleed her nose again, may posibilidad na matatagalan ang pag-alala niya. So, don't try to force her to remember you again, brute. She will suffer from the headache, and I tell you its really hurt, dude. You better just wait for it to come back on its own." "What if it doesn't come back? Paano kung hindi na nga niya ako maalala?" walang emosyong tanong niya sa kaibigan pero naroon ang kaba sa dibdib . Ngumiwi ito sa kanya ngunit ang mukha ay seryoso. Lumapit ito at tinapik ang kanyang balikat. "It can no longer be called

ani Emir at hinayaan akong magsawa sa mga nakikita. I guess hindi siya nagtataka sa aking pagkamangha dahil alam niyang mayroon akong amnesia. Sina Siara at Tamarine ang nag plot ng lahat. Papalabasin namin na mayroon akong selective amnesia bilang si Kelly at ang nakalimutan ko ay ang mga nangyari sa nakalipas na limang taon. Inaral kong mabuti ang mga detalye tungkol kay Kelly ultimo ang freckles niya sa bandang dibdib kung pwede ng ipa-tatoo ay ginawa ko siguro.

"Inuna kitang inuwi noon at iniwan si Gio sa may bakanteng bodega. Buong akala ko ay wala na siyang malay ng mga oras na iyon pero sinubukan niyang umuwi. I don't know if it's karma or what but he got an accident after that. His head was severely damage causing him to lost some of his memories." Tinitigan siya ng matiim ni Kaiser. "It's a selective amnesia, Katya. Hindi ka niya naaalala o kahit na ang mga ginawa niya pagbalik niya ng Pilipinas. Ang memorya niya ay hanggang noong nasa Seattle pa siya."

Ang pangalan ng pelikula ay Memory Fragment. Ang buong pelikula ay batay sa mga alaala ng babaeng lead bilang isang palatandaan. Matapos ang aksidenteng pagkamatay ng kanyang asawa, namuhay siyang mag-isa kasama ang kanyang anak. Gayunpaman, bigla niyang napagtanto ang isang bagay. Palaging may bumibisita sa kanyang tahanan, at naging kakaiba ang mga kilos ng bata.

Ayaw niya ring magising ang bata dahil mukhang himbing na himbing ang tulog nito. “May nangyari ba kaya hindi mo naalala ang lahat?” marahang hinawakan ng lalaki ang mukha ni Arabella at pinahiran ang luha nito gamit ang manggas ng suit nito. “I-I had an accident,” paunang wika ni Arabella. “Ang sabi ng doctor may Traumatic amnesia raw ako dahil daw sa lakas nang pagkakahampas ng ulo ko sa sasakyan. Iyong ulo ko lang ang napuruhan maliban sa iilang galos ay wala na akong iba pang natamo. Wala akong maaalala sa naging buhay ko sa mga nakalipas na taon, ang tanging naaalala ko lamang ay noong kinse anyos ako pababa. Bukod doon ay wala na. Kaya kung na-offend kita dahil hindi kita kilala at sa

reklamo ni Shanti. Nag-iwas ako ng tingin. The room was alive with chatter, laughter, and the clinking of glasses. It was a surreal combination of nostalgia and apprehension. Iminuwestra ni Shan ang isang sulok kung saan nakatayo ang lalaki, abala sa pakikipag-usap sa mga kaklase ko. "Speaking of ghost, there’s yours." Napabuntong-hininga ako habang nakatingin sa kaniya. Dapat nakinig ako sa intuitions ko! This was a bad idea.

Ngunit gaya ng inaasahan, mas lalo lamang lumakas ang mga ito. Ang mukha ng babaeng matagal na niyang pilit kinakalimutan ay muling sumagi sa kanyang alaala—ang ngiti, ang boses, at ang mga sandaling hindi sana nangyari. Mariin niyang kinuyom ang kanyang kamao at napabuntong-hininga. “Ang tanga mo, Robbie…” bulong niya sa sarili.