Wala Daw Novels & Stories

wika ni Dylan saka inabutan niya ng isang basong tubig na maiinom si Aliyah. Tinanggap iyon ni Aliyah at ininom. Pakiramdam niya uhaw na uhaw siya dahil sa pagod. "Thank you. Paano na lang kung hindi ka dumaan dito, e'di walang naka alam na may patay ng tao dito sa bahay mo," nagawa pang magbiro ni Aliyah.

“Hayaan mo na. Tapos na rin naman. Isa pa, hindi ko alam kung mayroon kang gamot na mahahanap noon.” “Ayos ka na ba ngayon? Baka kailangan mong bilhan kita ng gamot?” Ganun na lang ang iling ni Daviana. “Hindi na. Okay na ako. Hindi mo na kailangan pang mag-alala sa akin.” “Are you sure? Baka tinitiis mo lang. Huwag kang mahiya sa akin. Sa ganitong panahon dapat nagtutulungan tayo.” “Salamat sa pag-aalala, Warren, pero okay na talaga ako. Huwag mo na akong isipin pa.”

Subalit wala siyang maalala. H******n ni David ang batok niya. Inilapag nito ang mug ng kape sa pasimano ng barandilya at pagkatapos ay umupo roon. Hinila si Helaena sa pagitan ng mga binti at niyakap ang baywang. "l have no answer to that, baby. But I promise you, patitingnan kita sa mahuhusay na doktor para lang makaalala kang lubusan."