Novel & Cerita Wala Ba

"WALA" Nagkasabay ulit sila sa pagsagot ng pareho ngunit halatang nagsisinungalaing sila. "Umiwi na kayo mapanganib rito" utos ko naman "HINDI MAAARI"sabay nilang wika "Bakit hindi?sinasabi ko na ngaba may nag-utos sa inyo!"inis na wika ko. "WALA NGA!" pagsasapilitan pa nila.

"Wala na bang bago?" "Tinataguan ko si Walt dahil nanliligaw siya sa 'kin. Pumunta siya sa bahay at nakita ni Papa na magkahawak-kamay kami. Ilang beses na niya akong tini-text para makipag-date ako sa kanya pero hindi ko siya sinasagot..." dire-diretso niyang paliwanag. Halos hindi siya humihinga dahil nangangamba siyang may makarinig sa kanila. "Vookie, hindi ko alam ang gagawin ko—"

Wala ko maalala "Too embarrassing to tell. Mas maigi pang 'wag mo nalang maalala." "Dad, ano nga yon?" "Wala ka ba talaga maalala?" Tanong ni daddy "Wala talaga ako maalala dad. Hinalikan ko po ba?" Tanong ko "Sana nga anak halik lang eh, pero hindi kasi." "Ha?" Tanong ko habang sobrang naguguluhan. Lalong sumasakit ulo ko. "'wag mo nalang alahanin. Ok lang yon," sabi ni Mark "Anong ok lang yon? Hindi yon ok Mark," sabi naman ni daddy

“Wala.” Wala raw pero yung mukha niya ay parang may tinitingnang maigi. Nung sumilip siya sa screen, nakita niya ang isang lalakeng maskulado at maganda ang katawan na nakahubad habang nagpa-piano. Napatingin siya sa screen tapos sa kaibigan niya. “Hala, baka naman type mo na yung piano teacher mo?” “Piano teacher mo 'to, 'di ba?”

Nakangiting tanong ni welyla pero kita sa mukha nito ang pag-alala. "Nat-atae na ako," bulong niya, at ginamit 'yon para makaligtas sa tanong ng dalawa. Tumingin sila sa kanya at natatawang tinuro ni Wella ang cr. "Punta ka don at baka matae ka pa diyan." Dali dali siyang tumayo, papalayo sa kaibigan at pumunta ng banyo.

panankot ko sakanya "Hindi ba puwedeng mamahalin ka?" "Mahalin mo nga sarili mo!" Sa wakas at bumitaw na din siya pero hindi pa din siya umaalis sa harapan ko. Nakatayo lang siya doon habang lumilipad lipad yung alaga niyang paru-paro. Potek bigla kong naalala yung alaga kong si orev. Nasaan naman na kaya yung walang kwentang uwak na yon?

Wala itong ideya na ang mundong kinalakhan niya—ang bahay, ang mga taong minahal siya—ay wala na. At wala rin itong ideya na ang babaeng karga siya ngayon ay aalis. Mahigpit ang kapit ni Alliyah. “Pwede ko po bang iwan ang bata rito?” mahina niyang tanong. Hindi nagulat ang madre. Hindi rin nagmukhang nagulat. Tumango lang ito, marahan. “May mga papeles,” sabi nito. “Pero—”

"Wala ka pa rin bang naaalala?" Napalunok ako bago umiling. Mas makabubuti siguro kung magpapanggap pa rin akong may amnesia. "Wala. Bakit? Ano nga ba ang kailangan kong maalala?" He shrugged. "Sabagay, kahit namn makaalala ka ay hindi mo naman alam ang tungkol sa bagay na 'yon." Biglang bumilis ang tibok ng puso ko. Ano pa ba ang hindi ko alam?

Wala siyang disorder— normal siyang tao! Hindi niya alam ang nangyayari sa kuwarto niya, he's busy taking his bath. Gabi na pala— inabot na siya ng gabi sa babaeng wala namang kuwentang katalik. Naiinis siya dahil habang binabayo niya ito, iyak nang iyak. Bitch, parang inagawan ng gatas!

Dapat ba kailangan pang sabihin iyan? Kailangan ba'ng ipaliwanag pa 'yan? "WAKAS." ANOOOO? HUH? 'Yon na yon? Wakas na? Wala ng karugtong? Saang banda do'n ang pagbubuntis? Manghuhula ba talaga 'to? "Wakas?" "What?" "Saang banda do'n ang nagpapabuntis?" "What do you mean about that?" "Iyon lang?"