Wala Ba Mga Nobela at Kwento

"WALA" Nagkasabay ulit sila sa pagsagot ng pareho ngunit halatang nagsisinungalaing sila. "Umiwi na kayo mapanganib rito" utos ko naman "HINDI MAAARI"sabay nilang wika "Bakit hindi?sinasabi ko na ngaba may nag-utos sa inyo!"inis na wika ko. "WALA NGA!" pagsasapilitan pa nila.

"Wala na bang bago?" "Tinataguan ko si Walt dahil nanliligaw siya sa 'kin. Pumunta siya sa bahay at nakita ni Papa na magkahawak-kamay kami. Ilang beses na niya akong tini-text para makipag-date ako sa kanya pero hindi ko siya sinasagot..." dire-diretso niyang paliwanag. Halos hindi siya humihinga dahil nangangamba siyang may makarinig sa kanila. "Vookie, hindi ko alam ang gagawin ko—"

Sa wakas nakauwi din! The End......

wala charriz. SEE YOU GUYS NEXTWEEK FOR THE LAST MONTH UPDATE 🔥

Wala ko maalala "Too embarrassing to tell. Mas maigi pang 'wag mo nalang maalala." "Dad, ano nga yon?" "Wala ka ba talaga maalala?" Tanong ni daddy "Wala talaga ako maalala dad. Hinalikan ko po ba?" Tanong ko "Sana nga anak halik lang eh, pero hindi kasi." "Ha?" Tanong ko habang sobrang naguguluhan. Lalong sumasakit ulo ko. "'wag mo nalang alahanin. Ok lang yon," sabi ni Mark "Anong ok lang yon? Hindi yon ok Mark," sabi naman ni daddy

“Wala.” Wala raw pero yung mukha niya ay parang may tinitingnang maigi. Nung sumilip siya sa screen, nakita niya ang isang lalakeng maskulado at maganda ang katawan na nakahubad habang nagpa-piano. Napatingin siya sa screen tapos sa kaibigan niya. “Hala, baka naman type mo na yung piano teacher mo?” “Piano teacher mo 'to, 'di ba?”

“Wala ka naman sigurong sakit, hindi ba?” “What?”

Wala na ba o wala na talaga? … Wala na o wala na talaga?

Wala na ba ang bataan? My ghad! Mga kaibigan ka ba talaga sila? Mga sira ulo talaga sila. Mga abnormal. Napadako naman ang paningin ko sa comment ni Karl. Hindi ko alam pero pakiramdam ko parang nasasaktan siya. Ano ba ang nangyayari dito sa lalaking 'to?

Wala na bang mas sasakit doon? Ang hindi makilala ng mahal mo?