Walang Sugat Script Novels & Stories

JILLIAN Inabot ko ang cream at sinimulan namang lagyan ang bawat sugat niya. Pagkatapos binitbit ko ang palanggana papunta sa kusina. Naghugas ako ng kamay saka muling bumalik sa loob ng kwarto. Nag-alcohol muna ako bago ko sinimulang tanggalin ang benda sa kanyang ulo. Maliit lang naman ang sugat doon pero kung makadugo wagas. Akala mo naman subrang laki. Mas malaki pa nga 'yong hinliliit ko e.

Ngunit sadyang mahirap maging masaya sa mundo, lalo na kung minsan kanang nasugatan. Ang sugat ng nakaraan ay dala-dala ko pa rin sapagkat ang sugat na iyon ay ang unang sugat na aking natamo, sugat na naging simula ng lahat. Hanggang ngayon, hindi ko pa siya napapatawad at sa tingin ko’y hindi ko siya mapapatawad lalo na ngayong wala na ang batang iniwan niya sa akin.

Napaigik ako sa sakit. Isa pa talaga at kahit may sugat ako ay makikipagbardagulan talaga ako sa kanya. "E ikaw nga ang una niyang tinawagan pero hindi ka niya makontak." Asik ko sa kanya. Umupo ako sa tabi niya upang pakalmahin ang sakit ng sugat ko. Tangina, hindi naman masakit ang sugat ko kagabi kahit panay ang galaw ko. Bakit ngayon bigla na lang sumasakit kahit sa konting galaw ko lang?

"May pagkakataon ka bang mahalin ang tulad ko?" Hindi ito tanong ng isang lalaking naglalaro lang. Hindi ito pa-cute o pa-sweet. Tanong ito ng isang lalaking sugatan, pero may pag-asang binubuksan. At ang mas kinatatakutan niya—baka siya rin ay sugatan pa rin. Pero bakit ganon? Sa dami ng araw na pinilit niyang wag kiligin, wag madala, wag mahulog—ngayon lang siya napagod pigilan.

“Daplis lang ito–” “Anong daplis? May iba ka pa bang sug@t?” “Sa balikat daplis lang din.” “Magpahinga na lang muna tayo–” “Kaya ko.” Giit ni Westley. “Kahit pa kaya mo ayoko nang may ini-inda ka. Kaya magpahinga muna tayo. Saka na lamang natin gawin kapag naghilom ang sugat mo.”

Saka maraming mga sanga sa lupa at wala kaming kahit na anong suot sa paa, walang tsinelas. Sobrang sakit na ng sugat ko dahil sa mga naaapakan ko pero kailangan kong tiisin ito, itong kasama ko nga na puro pasa na, maraming sugat at alam kong mas nahihirapan ito kesa sakin. "Hindi ko rin a-alam..." Sagot nito na ikinanganga ko ng kunti.

Nakahiga siya, nakabalot sa kumot, mukhang mahimbing ang tulog. Tinitigan ko ang gaga. Ang sugat na pinakita niya ay peke rin. Mukhang makeup artist ata ang isang ito kasi makeup lang pala ang mga ginawa niyang pantal at sugat sa mga balat niya. Ngayon, magkakatotoo ang sugat na sinasabi niya. Dahil sinungaling siya, tototohanin ko na ‘yon.

May mga sugat na mas malalim kaysa sa nakikita ng mata, at ang bawat sandali ay nagsisilbing isang laro—isang laban sa pagitan ng hindi pagkakaintindihan, mga kahinaan, at malalaking pagsubok na magdadala sa amin sa isang hindi matukoy na kinabukasan. "Kung hindi mo pa kayang magtiwala sa akin ngayon, Miss," dagdag ko, ang tinig ko ay mas matigas ngunit puno pa rin ng malasakit, "wala akong balak na pilitin ka. Ang gusto ko lang ay malaman mo na may tao pa rin na handang makinig. Hindi ko hahayaan na ang mga sugat mong iyon ay tuluyang magtulak sa’yo sa isang madilim na landas."

Gusto niyang murahin ang kaniyang sarili dahil wala siyang magawa. Tumigil na ang pagliwanag ng katawan ng bata na tanda na wala na lahat ng kaniyang sugat. Walang makikita na anumang bakas ng sugat at latay sa kaniyang katawan. His body looked liked a blank canvas kabaligtaran sa katawan ng prinsesa na halos lahat ng parte ay may latay at nagdurugong sugat.

wika Niya Naman, puro dugo at sugat Ang katawan nito. “Wag kang gumalaw, Marami Kang sugat” mahinang wika ko dahil nanghihina na talaga ako, bukod sa Wala akong masyadong tulog Wala din akong kain. “T*ng*na nila pag talaga mamaya gaganunin nila ulit Tayo lalaban na ako, ayuko na maging punching bag nila” inis namang wika niya.