Nakakatuwang pag-usapan kung aling bahagi ng elemento ng kwento ang pinaka-nagpapasikip ng conflict sa nobela — para sa akin, hindi iisa 'yan kundi kombinasyon ng layunin ng tauhan at mga hadlang na nakapalibot sa kanya. Madalas nagsisimula ang conflict kapag malinaw ang gustong makamit ng pangunahing tauhan: isang pag-ibig, hustisya, kalayaan, o simpleng kaligtasan. Pero hindi sapat ang hangarin; kailangan ng makaakit na hadlang — maaaring nuklear na personalidad ng kontra-tauhan, matandang tradisyon ng lipunan, o mismong takot at pagdududa ng bida.
Isa pa na laging tumitimbang ay ang stakes o kabayaran ng bawat desisyon. Kapag mahalaga ang presyo — nawawalang relasyon, buhay, o panlipunang reputasyon — lumalalim ang tensyon at nagiging mas makapangyarihan ang conflict. Nakikita ko ito sa iba’t ibang klase ng nobela: sa panlipunang sigwa ng 'Noli Me Tangere', sa emosyonal na pagtatalo sa pagitan ng karakter ng isang manga tulad ng 'One Piece', o sa loob-loob na pakikipagdigma sa sarili sa mga klasikong drama.
Hindi naman laging labas na kalaban ang sanhi: internal conflict ay malakas ding driver — pagkakasira ng konsensya, trahedya, o moral dilemma. Kapag pinagsasama mo ang malinaw na layunin, matibay na hadlang, at mataas na stakes, nabubuo ang matibay at kaakit-akit na conflict na nagpapatakbo ng nobela. Sa huli, ang pinakamagandang conflict ay yung tumitigil sa'yo ng isang segundo at pinipilit kang mag-isip kung ano ang gagawin mo sa posisyon ng bida — at iyon ang palagi kong hinahanap sa pagbabasa.