What To Do When Your Bored Novels & Stories

Napabuntong-hininga ako at walang ganang naupo sa sofa. Nag-talumbaba ako habang nakatingin sa kawalan. Ano bang gagawin ko dito buong araw? Nakakabored. Wala akong kausap. Wala akong ginagawa. Maya-maya, bigla akong napaisip. Napaupo ako nang maayos. Pwede akong mag-drawing! Matagal na rin simula nang huli akong gumamit ng sketchpad.

Nang makita niya ako ay agad siyang ngumiti. “Aya! You came,” masaya ang tono niya, parang musika. “I feel so bored to death here, kaya pinatawag kita.” Umupo ako sa dulo at pirming dumiretso ang likod. “Ano po bang gusto n’yong gawin, Ma’am Sofia?” “Just stay here. You can draw while I read. Or else, I’ll be dead out of boredom.”

Tss. "Nothing. Just do your job, Miss Sexretary." I emphasize the word Sex at tinalikuran ito. I faced my floor to ceiling glass wall. Argh. Her coffee is so delicious, I'm thinking if she taste the same, though. Bitter yet sweet. Hmm. I massage the bridge of my nose. What should I do today? Read paper works? Sign a freaking proposal? Draw for a new design? What? I'm bored. Hindi ko pa ubos ang kape ko ng tuluyan na akong tumayo.

I was just trying to stop myself from getting so bored. “Wala ka bang vacuum?” tanong ko sa kanya, at nakataas ang kilay na tinignan niya ako pailalim. “Sorry.” natatawang sagot ko. Wala kasi akong magawa dito sa bahay niya kung hindi manood ng tv, magscroll sa phone, manood ng tiktok. Wala naman akong ganang magtrabaho o gumawa ng mga design dahil ang dami kong iniisip.

Sundin mo ang sinasabi ng Mommy mo! Kumain ulit ako. Kahit luto 'to ng mommy ni Bjorn uubusin ko. Kahit pa may sinasabi na siyang masama sa akin ngayon. Nagugutom ako at gusto siya ng anak ko. Apo din naman niya 'to, e. Nabo-bored na ako. Gusto ko ng mag-work, pero ayaw ko namang i-risk ang baby ko. Ano ba ang magandang gawin ko para ma-relax ako? Parang hindi ako ma-re-relax kahit ano'ng gawin ko, knowing na nasa labas si Bjorn at mga tauhan niya.

Sinundan ko ng tingin ang kotseng minamaneho niya hanggang sa maglaho ito sa aking paningin at pagkatapos ay pumasok na ako sa loob ng bahay. Wala akong trabaho sa ngayon kung kaya't ginawa kong busy ang sarili ko. Naisipan kong mag work out dahil may mini gym doon na kailan ko lang nadiskubre na meron pala. Meron din siyang mini library kung saan doon ako tumatambay kapag bored ako. Napakaraming self help at money books pero pakiramdam ko ay hindi niya naman matulungan ang sarili niya sa bad habits niya. Baka nagsusugal pa rin.

I groaned again and sighed for the nth time today. Pinapatay ako ng boredom. Hindi ako sanay na nakaupo lang ng ganito at walang ginagawa. Kailangan kong magtrabaho. I need something to distract my mind kasi nababaliw na ako! Dahil pakiramdam ko sasabog na ang ulo ko sa inip, tumunog ang phone ko at agad nabuhayan ang dugo ko matapos makita ang pangalan ni Georgina sa screen.

Iritang anas ko at napasandal nalang sa headboard ng kama. Ano nang gagawin ko ngayon? Hindi ako makapaglakad, hindi rin ako inaantok, at wala akong ibang magawa. Kainis! Nasaan ba si Kairon? I'm so bored here! Bakit wala akong saklay or wheelchair dito? Paano kung gusto ko nang maligo? Or gusto kong bumaba sa kusina? Hindi rin p'wede?!

Kung kakausapin man niya ito ay tungkol na lang sa trabaho at wala nang iba. Aminado si Ambrose na hindi siya makakapag-isip ng maayos kung ang bagay na iyon ang palagi niyang iisipin kaya gumagawa siya ng paraan upang ibaling sa iba ang kaniyang atensiyon. Kapag free time niya at nasa resort siya ay nagpupunta siya sa gym ng resort at nagwo-workout siya. Kagaya na lang ng hapon na iyon. Tinatamad pa siyang umuwi kaya naisipan niyang magpunta sa gym upang magpapawis.

And why the hell did it make my stomach do a cartwheel? … The silence was louder than ever. No music. No phone. No social media. No chika. No tsismis. No toxic office updates. Nothing. Nada. Zilch. I sat up on the bed, looked around, then sighed dramatically like some bored Marites trapped in a telenovela subplot. “Okay,” I muttered. “Shet, I’m bored.” I swung my legs off the bed. My ankle? Still tender. But better. I could walk—kinda. Parang slight limp lang. Nothing a little drama couldn’t exaggerate.