Where Rainbows End Novels & Stories

Para akong baliw na isinisigaw ang pangalan niya habang patuloy pa ring hinahabol ang sasakyan nilang hindi ko na halos natatanaw. Wala akong nagawa kung hindi ang tumayo at lumakad pabalik. Hindi ko namalayang napaupo na pala ako sa malamig na semento pagkatapos ko silang habulin. It was so ironic that our love story just ended the same way it started with the presence of the rain. I guessed, everything that started off immediately had to end immediately.

Makikita doon ang isang rainbow, "Cassiopea, Look! May rainbow oh," Tiningnan ni Pea ang kalangitan, " Rainbow is a sign of hope, new beginnings, and a promise. It is also a symbol of diversity, inclusion, and peace. Sign ba ito na umaayon din sa atin ang panahon?" "Hmm... Siguro. At tulad nga ng sabi ko sa'iyo kahit ano 'man bagyo o delubyo pa ang dumating sa pagsasama natin, I'm your's and I will be here beside you. Hinding-hindi kita papababayaan, hindi ako papayag na mapahamak ka or may masamang mangyari saiyo. Because you are my one and only Queen."

"Please, dream of me a lot so you'd fall harder for me just how I am to you." Visible pa rin ba ang rainbow kahit na gabi na't madilim pa? Maybe the answer is yes. Kasi hindi lang ito tanaw ni Rain ngayong gabi, nilalakaran pa yata niya papasok sa kanilang bahay; habang sa itaas ay umuulan ng confetti. Nilingon ni Rain ang pinanggalingan niya, searching for any possible person walking behind her. Baka kasi matapakan nila ang mala-Rapunzel niyang buhok... Jackie is not around to say it, so she will gonna say it for herself.

I opened my eyes and the cold rain poured from the night sky. "Guess this is the end of us," I uttered with all my remaining strength before finally closing my eyes.

Akmang kakatok na sana siya ngunit napahinto siya nang marinig ang kausap ng ina. “Before this year ends? That’s so sad,” tinig ni Madame Patrizia mula sa loob ng kwarto. Nang mapansin niyang wala nang kausap ang ina ay kakatok sana siya ngunit bumukas na ang pintuan kaya napaatras na lamang siya.

Tahimik lang sila, habang panaka-nakang pinagmamasdan ang mga dumaraan sa kanilang harapan. Hanggang sa basagin na ni Lucas ang katahimikan, “You know, Glay, problems are like rain. Minsan malakas at may kasama pang kulog at kidlat na parang walang katapusan, minsan naman ambon lang na dumadaan. But remember that every time the rain stops pouring, another shinny day will come sometimes, it also comes with a rainbow.”

Ang sabi-sabi ng mga tao rito sa mundo, 'No matter how long the rain lasts, there will be a rainbow in the end. Pa'no magkakaroon ng bahaghari o balangaw sa kalangitan kung madilim at masama ang panahon ngayong gabi?

Panandaliang umulan kasi kanina. Rainbows are not only a display of colors in the sky. It was, in many cultures, a symbol of hope. As the cliched quote stated, “There’s a rainbow always after the rain.” Bagay na bagay ang kasabihang ito a pinagdaanan ng kanilang pamilya nitong mga nakalipas na araw.

Ang langit sa huling hantungan ng aming paglalakbay ay hindi kulay abo gaya ng sa Alps, o madilim gaya ng sa Binondo. Dito sa dulo ng horizon, kung saan ang dagat at langit ay tila naghahalikan sa isang walang hanggang asul, ang lahat ay mukhang payapa. Ang Horizon’s End ay hindi lang isang geographical location; ito ang sandaling ang lahat ng mga pira-pirasong piraso ng aming buhay ay sa wakas ay nabuo na.

"Isasara ko lang ang mga bintana. Malamig na sa labas. Nag-uumpisa na ring bumuhos ang ulan..." Napahikbi ako. I know that's a sign. The rain will pour like the tears from my eyes. I guess this was really the end of us. Fiore and I will be left behind in the past. There will be no more of us. No more weddings. No more Fiore.